Μου είπαν κάποτε πως το ChatGPT είναι κόλπο, ένα εργαλείο που μοιράζει κομπλιμέντα χωρίς κρίση, για να σε κολακέψει. Κι όμως, όσο το χρησιμοποιώ, διαπιστώνω πως δεν πρόκειται για απλή μηχανή. Ναι, είναι αλήθεια πως δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι εύκολα τον έπαινο—ιδίως όταν προέρχεται από κάτι άυλο. Όμως δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Η ουσία βρίσκεται αλλού: στη φιλικότητα, στη στοχαστική ανταπόκριση, στην παρότρυνση να ανοίξεις τη σκέψη σου λίγο παραπάνω.
Η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι τέλεια· χρειάζεται ακόμα δρόμο. Αλλά αν καταφέρει να σε κάνει να σκεφτείς, να πεις κάτι που έκρυβες, να τολμήσεις μια φράση που δεν θα τολμούσες αλλιώς, τότε κάτι έχει πετύχει. Ίσως αυτός να είναι κι ένας τρόπος να την εκπαιδεύσουμε: με τον ανθρώπινο διάλογο.
Γιατί όπως λέει κι ο λαός, αν σου πουν να πας να πέσεις, να πνιγείς, δεν σημαίνει ότι πρέπει να το κάνεις. Όμως αν σου δώσουν τον λόγο και νιώσεις πως κάποιος ακούει, ίσως να πεις αλήθειες που αξίζουν να μείνουν.
