Η εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας Αλεξάνδρα Σδούκου επιχείρησε να μετατρέψει την Εξεταστική Επιτροπή για τα κόκκινα δάνεια σε εσωκομματικό καβγά του ΣΥΡΙΖΑ, να εμφανίσει το κυβερνητικό «παρών» ως πράξη υπευθυνότητας και να παρουσιάσει την αυτοδυναμία Μητσοτάκη ως εγγύηση σταθερότητας. Μόνο που οι αντιφάσεις της είναι περισσότερες από τις απαντήσεις της.
Η Εξεταστική είναι «καμικάζι»; Τότε γιατί δεν λέτε ένα μεγάλο «ναι»;
Η Αλεξάνδρα Σδούκου αποφάσισε να μας εξηγήσει ότι η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για Εξεταστική Επιτροπή σχετικά με τα κόκκινα δάνεια είναι μια κίνηση «καμικάζι».
Γιατί;
Επειδή, λέει, η έρευνα θα περιλαμβάνει και την περίοδο διακυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα.
Μάλιστα!
Δηλαδή, για να καταλάβουμε, όταν ένα κόμμα ζητά να εξεταστούν οι ευθύνες όλων των κυβερνήσεων, ακόμη και της δικής του, αυτό αποτελεί πολιτική αυτοκτονία;
Και ποιο θα ήταν το σωστό;
Να ζητήσει Εξεταστική μόνο για τους πολιτικούς αντιπάλους του;
Να εξαιρέσει τη δική του περίοδο;
Να διαλέξει τις κυβερνήσεις που τον συμφέρουν;
Κυρία Σδούκου, η διερεύνηση όλων των κυβερνητικών περιόδων δεν είναι «καμικάζι». Είναι ακριβώς αυτό που θα έπρεπε να επιδιώκει κάθε σοβαρή Εξεταστική Επιτροπή.
Αν υπάρχουν ευθύνες της κυβέρνησης Τσίπρα, να αναδειχθούν.
Αν υπάρχουν ευθύνες της κυβέρνησης Μητσοτάκη, επίσης.
Αν υπάρχουν ευθύνες προηγούμενων κυβερνήσεων, να εξεταστούν και αυτές.
Αυτό λέγεται λογοδοσία.
Όχι αυτοκαταστροφή.
Εκτός αν στη Νέα Δημοκρατία έχουν συνηθίσει τόσο πολύ τις κομματικές αντιπαραθέσεις, ώστε μια έρευνα χωρίς προκαθορισμένους ενόχους να τους φαίνεται εξωπραγματική!
Ο Τσίπρας στον εξώστη και οι δανειολήπτες στο περιθώριο!
Η εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ αφιέρωσε σημαντικό μέρος της τοποθέτησής της στον Αλέξη Τσίπρα.
Να τον βάλουν, λέει, στον εξώστη!
Να εξεταστεί η περίοδος διακυβέρνησής του!
Να αποκαλυφθεί η αντιπαράθεση με τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ!
Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά για όσους παρακολουθούν τις εσωκομματικές εξελίξεις.
Μόνο που η Εξεταστική δεν αφορά πρωτίστως τον εξώστη του ΣΥΡΙΖΑ.
Αφορά ανθρώπους που κινδυνεύουν να χάσουν την περιουσία τους.
Αφορά οικογένειες που διαπραγματεύονται με εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων.
Αφορά δανειολήπτες που προσπαθούν να καταλάβουν ποιος διαχειρίζεται το δάνειό τους, με ποιους όρους και με ποιες δυνατότητες ρύθμισης.
Και ενώ αυτά είναι τα πραγματικά ερωτήματα, η κυβερνητική εκπρόσωπος προτιμά να ασχολείται με το πού θα καθίσει ο Τσίπρας!
Κυρία Σδούκου, οι δανειολήπτες δεν ζητούν εισιτήριο για τον εξώστη. Ζητούν απαντήσεις για το σπίτι τους.
Και αυτές οι απαντήσεις δεν θα προκύψουν από το ποιος θα κερδίσει την εσωκομματική αντιπαράθεση στον ΣΥΡΙΖΑ.
Θα προκύψουν από την εξέταση των νόμων, των τραπεζικών πρακτικών, των ρυθμίσεων και των συνεπειών τους.
«Δεν θα μπούμε στο αντιπολιτευτικό νταβαντούρι» – Αλλά θα μιλάμε διαρκώς γι’ αυτό!
Η κυρία Σδούκου δηλώνει ότι η Νέα Δημοκρατία δεν πρόκειται να εμπλακεί στον ανταγωνισμό ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρα και ΠΑΣΟΚ.
Και αμέσως μετά αναλύει εκτενώς αυτόν ακριβώς τον ανταγωνισμό!
Ο ΣΥΡΙΖΑ, λέει, βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Ο Τσίπρας αποστασιοποιείται.
Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να επωφεληθεί.
Η Εξεταστική είναι «καμικάζι».
Αλλά η Νέα Δημοκρατία δεν ασχολείται!
Φανταστείτε να ασχολούνταν κιόλας!
Θα χρειαζόταν ολόκληρο συνέδριο πολιτικής ψυχανάλυσης της αντιπολίτευσης.
Η αντίφαση είναι προφανής.
Δεν μπορείς να δηλώνεις ότι δεν συμμετέχεις σε μια πολιτική αντιπαράθεση και ταυτόχρονα να αφιερώνεις το μεγαλύτερο μέρος της επιχειρηματολογίας σου σε αυτήν.
Το πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι ποιος βρίσκεται στον εξώστη του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι τι θα αποκαλυφθεί για τη διαχείριση των κόκκινων δανείων.
Και σε αυτό περιμένουμε συγκεκριμένες απαντήσεις.
Η Νέα Δημοκρατία ψηφίζει «παρών» και το παρουσιάζει σαν χάρη στη Δημοκρατία!
Εδώ βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις.
Η κυβέρνηση δηλώνει ότι θέλει να αποκαλυφθεί η αλήθεια.
Ότι θα συμμετάσχει στην Εξεταστική.
Ότι έχει πολλά να πει.
Ότι η έρευνα θα δικαιώσει τις πολιτικές της.
Αλλά στην πρόταση σύστασης της Επιτροπής επιλέγει το «παρών».
Βεβαίως, υπάρχει η συνταγματική δυνατότητα της κοινοβουλευτικής μειοψηφίας να προκαλεί τη σύσταση Εξεταστικών Επιτροπών υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.
Και το «παρών» δεν εμποδίζει από μόνο του τη διαδικασία.
Όμως το πολιτικό ερώτημα παραμένει.
Αφού θέλετε τόσο πολύ να φανεί η αλήθεια, γιατί δεν στηρίζετε καθαρά τη διερεύνηση;
Η κυβέρνηση μπορεί να εξηγήσει τη διαδικαστική της επιλογή.
Δεν μπορεί, όμως, να απαιτεί να αντιμετωπίζεται το «παρών» ως ισοδύναμο του «ναι».
Ούτε να παρουσιάζει μια στάση αποχής από τη θετική ψήφο ως αυτονόητη απόδειξη αποφασιστικότητας.
Η πολιτική ευθύνη δεν εξαντλείται σε κοινοβουλευτικούς χειρισμούς.
Και η πραγματική διάθεση διαφάνειας θα φανεί από τους μάρτυρες που θα κληθούν, τα στοιχεία που θα κατατεθούν και τα ερωτήματα που θα απαντηθούν.
Όχι από τις τηλεοπτικές δηλώσεις πριν αρχίσει η έρευνα.
Μειώθηκαν τα κόκκινα δάνεια κατά 27 δισ. ευρώ; Και πού πήγαν;
Η Αλεξάνδρα Σδούκου επικαλείται μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων κατά 27 δισεκατομμύρια ευρώ.
Πρόκειται για έναν αριθμό που ακούγεται εντυπωσιακός.
Αλλά υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά.
Η μείωση των κόκκινων δανείων στους τραπεζικούς ισολογισμούς δεν σημαίνει ότι διαγράφηκαν ισόποσα χρέη των πολιτών.
Δάνεια μπορούν να μεταβιβαστούν, να τιτλοποιηθούν ή να περάσουν σε εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων.
Η τράπεζα μπορεί να εμφανίζει καθαρότερο ισολογισμό.
Ο δανειολήπτης, όμως, μπορεί να συνεχίζει να χρωστά.
Και συχνά να διαπραγματεύεται πλέον με διαφορετικό φορέα.
Επομένως, το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσα κόκκινα δάνεια έφυγαν από τις τράπεζες.
Είναι πόσα νοικοκυριά απαλλάχθηκαν πραγματικά από μη βιώσιμα χρέη.
Πόσες ρυθμίσεις αποδείχθηκαν βιώσιμες;
Πόσοι δανειολήπτες κατάφεραν να προστατεύσουν την κατοικία τους;
Πόσοι οδηγήθηκαν σε αναγκαστική εκτέλεση;
Και ποια είναι σήμερα η συνολική εικόνα των οφειλών που διαχειρίζονται τα funds και οι servicers;
Αυτά είναι τα στοιχεία που χρειάζονται για μια ουσιαστική αξιολόγηση.
Διότι το χρέος δεν εξαφανίζεται από τη ζωή ενός πολίτη επειδή εξαφανίστηκε από τον ισολογισμό μιας τράπεζας.
Ας μην παρουσιάζουμε, λοιπόν, την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος σαν να είναι αυτομάτως και εξυγίανση των οικογενειακών οικονομικών.
Είναι δύο διαφορετικά πράγματα.
Πρώτη κατοικία: Άλλο οι κυβερνητικές εξαγγελίες και άλλο η πραγματική προστασία
Η εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας αναφέρθηκε στην προστασία της πρώτης κατοικίας και σε ρύθμιση επιτοκίου 3%.
Αλλά η επίκληση ενός επιμέρους μέτρου δεν απαντά στο συνολικό ερώτημα.
Ποιοι δανειολήπτες καλύπτονται;
Ποιες προϋποθέσεις πρέπει να πληρούν;
Πόσοι έχουν πραγματικά ενταχθεί;
Πόσοι μένουν εκτός;
Και τι συμβαίνει όταν μια οικογένεια δεν μπορεί να ανταποκριθεί ούτε σε μια προτεινόμενη ρύθμιση;
Η προστασία της πρώτης κατοικίας δεν μπορεί να αξιολογείται μόνο με βάση τις κυβερνητικές ανακοινώσεις.
Πρέπει να αξιολογείται με βάση την πραγματική δυνατότητα των νοικοκυριών να διατηρήσουν τη στέγη τους.
Και εδώ η κυβέρνηση οφείλει να παρουσιάσει αναλυτικά στοιχεία.
Όχι γενικές διαβεβαιώσεις.
Η αυτοδυναμία ως θαυματουργό φάρμακο για όλα!
Και αφού ολοκληρώθηκε η συζήτηση για τα κόκκινα δάνεια, η κυρία Σδούκου επέστρεψε στο αγαπημένο κυβερνητικό σύνθημα.
Αυτοδυναμία!
Γιατί;
Για να υπάρχει σταθερότητα.
Για να λαμβάνονται γρήγορα αποφάσεις.
Για να υπάρχει λογοδοσία.
Μάλιστα.
Μόνο που η αυτοδυναμία δεν εγγυάται αυτομάτως ούτε την ποιότητα των αποφάσεων ούτε την αποτελεσματικότητα ούτε τη λογοδοσία.
Μια κυβέρνηση μπορεί να έχει ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και να κάνει λανθασμένες επιλογές.
Μπορεί να αποφασίζει γρήγορα και να αποφασίζει λάθος.
Μπορεί να διαθέτει άνετη πλειοψηφία και να αποφεύγει τον ουσιαστικό κοινοβουλευτικό έλεγχο.
Η σταθερότητα είναι σημαντική.
Αλλά δεν είναι αυτοσκοπός.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο αν μια κυβέρνηση μπορεί να κυβερνά χωρίς εταίρους. Είναι αν κυβερνά σωστά.
Διότι αν η αυτοδυναμία αρκούσε από μόνη της για να εξασφαλίσει ευημερία, τότε κάθε αυτοδύναμη κυβέρνηση θα ήταν αυτομάτως επιτυχημένη.
Και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η πολιτική ιστορία δεν λειτουργεί έτσι.
«Με το ΠΑΣΟΚ μπορούμε να κυβερνήσουμε, αλλά το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει» – Τι δυσάρεστο!
Εδώ η πολιτική αντίφαση αποκτά σχεδόν κωμικές διαστάσεις.
Η κυρία Σδούκου δηλώνει ότι η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να συνεργαστεί με τον Κυριάκο Βελόπουλο.
Δεν μπορεί να συνεργαστεί ούτε με την Αφροδίτη Λατινοπούλου.
Αλλά θα μπορούσε να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ.
Μόνο που το ΠΑΣΟΚ αρνείται.
Και η εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ αναγνωρίζει ότι η συνεργασία δεν μπορεί να επιβληθεί.
Σωστά!
Επιτέλους μια παραδοχή που αξίζει να κρατήσουμε.
Η συνεργασία δεν μπορεί να επιβληθεί σε κανέναν.
Άρα γιατί η άρνηση του ΠΑΣΟΚ παρουσιάζεται τόσο συχνά ως πολιτικό πρόβλημα;
Η Νέα Δημοκρατία δικαιούται να αποκλείει τον Βελόπουλο και τη Λατινοπούλου λόγω πολιτικών διαφορών.
Το ΠΑΣΟΚ δεν δικαιούται να αποκλείει τη Νέα Δημοκρατία για τους δικούς του πολιτικούς λόγους;
Η μία άρνηση αποτελεί υπευθυνότητα και η άλλη ανευθυνότητα;
Ποιος καθορίζει αυτόν τον κανόνα;
Το Μέγαρο Μαξίμου;
Και κάτι ακόμη.
Αν η Νέα Δημοκρατία επιθυμεί τόσο πολύ μια πιθανή συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, γιατί επιλέγει ταυτόχρονα να το αντιμετωπίζει διαρκώς ως πολιτικό αντίπαλο που πρέπει να απολογείται για κάθε του επιλογή;
Δεν μπορεί να επιδιώκεις έναν κυβερνητικό εταίρο και ταυτόχρονα να θεωρείς ότι έχει υποχρέωση να αποδεχθεί τη δική σου πολιτική ατζέντα.
Η συνεργασία προϋποθέτει συμφωνία. Δεν είναι πρόσκληση για πολιτική προσχώρηση.
Η Νέα Δημοκρατία θέλει αυτοδυναμία, αλλά κρατά και το ΠΑΣΟΚ στην αναμονή!
Ας συνδέσουμε τώρα τις δηλώσεις.
Η Νέα Δημοκρατία θέλει αυτοδυναμία.
Αν δεν πετύχει αυτοδυναμία, δεν θέλει συνεργασία με τα κόμματα στα δεξιά της.
Θα μπορούσε, όμως, να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ.
Το ΠΑΣΟΚ αρνείται.
Και η Νέα Δημοκρατία προειδοποιεί ότι όλοι θα αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Πολύ ωραία.
Μόνο που εδώ υπάρχει μια πολιτική πραγματικότητα.
Οι εκλογές δεν γίνονται για να εξασφαλιστεί στον Κυριάκο Μητσοτάκη ο κυβερνητικός εταίρος που τον εξυπηρετεί.
Γίνονται για να αποφασίσουν οι πολίτες τον κοινοβουλευτικό συσχετισμό.
Και αν το αποτέλεσμα δεν δίνει αυτοδυναμία, τα κόμματα οφείλουν να τοποθετηθούν με βάση τις πολιτικές τους θέσεις και τις συνταγματικές διαδικασίες.
Δεν υπάρχει υποχρέωση του ΠΑΣΟΚ να στηρίξει τη Νέα Δημοκρατία.
Όπως δεν υπάρχει υποχρέωση της Νέας Δημοκρατίας να συνεργαστεί με οποιοδήποτε άλλο κόμμα.
Αυτό είναι το νόημα της πολιτικής αυτονομίας.
Και δεν μπορεί να ισχύει επιλεκτικά.
Κυρία Σδούκου, τελικά ποιος φοβάται την αλήθεια;
Η εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας δηλώνει ότι στην Εξεταστική θα συζητηθούν όλοι οι νόμοι και θα αποκαλυφθεί η αλήθεια.
Εξαιρετικά.
Ας γίνει, λοιπόν, ακριβώς αυτό.
Να εξεταστεί η περίοδος Τσίπρα.
Να εξεταστεί η περίοδος Μητσοτάκη.
Να εξεταστούν οι προηγούμενες κυβερνήσεις.
Να αξιολογηθούν οι νόμοι για τα κόκκινα δάνεια.
Να διερευνηθεί ο ρόλος των τραπεζών, των funds και των εταιρειών διαχείρισης.
Να παρουσιαστούν τα πραγματικά αποτελέσματα των ρυθμίσεων.
Και να διαπιστωθεί ποιοι ωφελήθηκαν, ποιοι επιβαρύνθηκαν και ποιες πολιτικές επιλογές είχαν τις σοβαρότερες συνέπειες.
Αυτή θα ήταν μια ουσιαστική διαδικασία.
Όχι ένα ακόμη επεισόδιο κομματικής αντιπαράθεσης.
Γιατί όσο η κυβέρνηση ασχολείται με το αν ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει «καμικάζι», αν ο Τσίπρας βρίσκεται στον εξώστη και αν το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να επωφεληθεί, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο.
Τι πραγματικά συνέβη με τα κόκκινα δάνεια και ποιο είναι το αποτέλεσμα για τους πολίτες;
Και σε αυτό το ερώτημα δεν αρκούν οι κομματικές ατάκες.
Χρειάζονται στοιχεία.
Χρειάζεται έλεγχος.
Χρειάζεται λογοδοσία.
Το πρόβλημα δεν είναι ο εξώστης του Τσίπρα – Είναι η κυβερνητική υπεκφυγή!
Η Αλεξάνδρα Σδούκου επιχείρησε να μεταφέρει τη συζήτηση από τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους στην εσωτερική κατάσταση της αντιπολίτευσης.
Αλλά όσο κι αν επιμένει σε αυτή την τακτική, δεν αλλάζει το βασικό πολιτικό δεδομένο.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται στην εξουσία από το 2019.
Έχει νομοθετήσει.
Έχει εφαρμόσει πολιτικές.
Έχει διαμορφώσει το πλαίσιο λειτουργίας του εξωδικαστικού μηχανισμού και της διαχείρισης των οφειλών.
Και οφείλει να κριθεί για τα αποτελέσματα αυτών των επιλογών.
Όχι μόνο για όσα έκανε ο Τσίπρας.
Όχι μόνο για όσα έκανε το ΠΑΣΟΚ.
Όχι μόνο για όσα συνέβησαν πριν από το 2019.
Κυρία Σδούκου, η Εξεταστική δεν είναι θεατρική παράσταση για να συζητάμε ποιος θα καθίσει στον εξώστη.
Και τα κόκκινα δάνεια δεν είναι τηλεοπτικό παιχνίδι πολιτικών εντυπώσεων.
Είναι ένα τεράστιο οικονομικό και κοινωνικό ζήτημα.
Γι’ αυτό, αντί να αναρωτιέστε αν ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει «καμικάζι», απαντήστε στα πραγματικά ερωτήματα.
Πόσα χρέη ρυθμίστηκαν βιώσιμα; Πόσες κατοικίες προστατεύθηκαν; Πόσοι δανειολήπτες εξακολουθούν να βρίσκονται σε αδιέξοδο;
Και κυρίως:
Αν είστε τόσο βέβαιοι ότι η αλήθεια δικαιώνει την κυβέρνησή σας, γιατί η πρώτη σας αντίδραση στην πρόταση για Εξεταστική ήταν να ασχοληθείτε με τον Τσίπρα και όχι με τα δάνεια;
Διότι, τελικά, η πολιτική ουσία δεν βρίσκεται στον εξώστη.
Βρίσκεται στα σπίτια των ανθρώπων που εξακολουθούν να ζουν με τον φόβο του επόμενου πλειστηριασμού.
Και εκεί δεν χωρούν ούτε «καμικάζι» ούτε «νταβαντούρια».
Μόνο απαντήσεις.



