Υπάρχουν προβλήματα σε έναν Δήμο που δικαιολογούν σκληρή κριτική.
Υπάρχουν ζητήματα καθημερινότητας που απαιτούν άμεσες λύσεις.
Υπάρχουν αστοχίες για τις οποίες κάθε δημοτική αρχή οφείλει να λογοδοτεί.
Και υπάρχει και… μία μεταλλική πινακίδα κηδειόσημων στη Σιτεμπόρων.
Η τελευταία φαίνεται ότι αναβαθμίστηκε αίφνης σε μείζον πολιτικό ζήτημα του Αργοστολίου.
Διαβάζοντας την καταγγελία, σχεδόν περιμένεις να πληροφορηθείς ότι έχει καταρρεύσει η λειτουργία της πόλης. Γίνεται λόγος για «απόλυτη προχειρότητα», «πολύ μεγάλη αδιαφορία», «απαράδεκτη κατάσταση», ακόμη και για έλλειψη σεβασμού προς τους νεκρούς και τις οικογένειές τους.
Και ποιο είναι το γεγονός που σηκώνει όλο αυτό το τεράστιο πολιτικό οικοδόμημα;
Ένα μεταλλικό ταμπλό δεν έχει ακόμη αποκτήσει οριστική θέση μετά την ανάπλαση της Σιτεμπόρων.
Αυτό.
Μια μικρή λεπτομέρεια που… ξεχάστηκε: στη Σιτεμπόρων έγινε ολόκληρη ανάπλαση
Υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα με το αφήγημα.
Η Σιτεμπόρων δεν παρέμεινε τα τελευταία χρόνια ένας δρόμος στον οποίο δεν συνέβη τίποτε και ξαφνικά εμφανίστηκε μια πινακίδα την οποία η δημοτική αρχή δεν ξέρει τι να κάνει.
Στον συγκεκριμένο δρόμο πραγματοποιήθηκε εκτεταμένο έργο ανάπλασης.
Τα δημόσια δημοσιεύματα καταγράφουν εργασίες σε δρόμο και πεζοδρόμια, διαπλατύνσεις, πλακοστρώσεις και συνολική παρέμβαση στον δημόσιο χώρο. Τον Απρίλιο του 2026 το έργο βρισκόταν στην τελική του φάση, ενώ στα τέλη Μαΐου ο δρόμος παραδόθηκε ξανά στην κυκλοφορία.
Επομένως υπάρχει μια αρκετά προφανής εξήγηση για το γιατί στοιχεία του παλιού αστικού εξοπλισμού χρειάστηκε να απομακρυνθούν ή να επαναχωροθετηθούν.
Έγιναν έργα.
Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με την ανάπλαση. Μπορεί να κρίνει το αισθητικό αποτέλεσμα. Μπορεί να ζητήσει να τοποθετηθεί άμεσα και οριστικά η πινακίδα.
Αλλά το να εξαφανίζεται από το αφήγημα ότι ολόκληρος ο δρόμος πέρασε επί μήνες από εργοταξιακές παρεμβάσεις και στη συνέχεια να παρουσιάζεται μια πινακίδα ως τεκμήριο «απόλυτης προχειρότητας» είναι τουλάχιστον μια εντυπωσιακά επιλεκτική περιγραφή της πραγματικότητας.
Και πού ακριβώς «περιπλανιέται»;
Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η δραματοποίηση περί μιας πινακίδας που δήθεν «περιπλανιέται διαρκώς από γωνία σε γωνία».
Η σημερινή εικόνα είναι συγκεκριμένη: η πινακίδα βρίσκεται στο ίδιο σημείο εδώ και διάστημα.
Εάν υπάρχουν στοιχεία που αποδεικνύουν ότι μετακινείται καθημερινά «πέρα-δώθε κατά μήκος της Σιτεμπόρων», μπορούν πολύ απλά να παρουσιαστούν: ημερομηνίες, φωτογραφίες και διαφορετικές θέσεις.
Διαφορετικά, από ένα ταμπλό που σήμερα βρίσκεται προσωρινά τοποθετημένο σε ένα σημείο μέχρι την εικόνα μιας πινακίδας που κάνει καθημερινά… περιοδεία στη Σιτεμπόρων υπάρχει κάποια απόσταση.
Και μάλιστα αρκετά μεγαλύτερη από το μήκος του δρόμου.
Από την πινακίδα… στον «σεβασμό προς τους νεκρούς»
Εδώ πλέον η υπερβολή απογειώνεται.
Επειδή ένα ταμπλό κηδειόσημων δεν έχει αποκτήσει ακόμη την οριστική του θέση μετά τα έργα, αυτό μετατρέπεται σε «έλλειψη σεβασμού στη μνήμη των νεκρών και στις οικογένειές τους».
Σοβαρά τώρα;
Η θέση μιας μεταλλικής κατασκευής μπορεί ασφαλώς να διορθωθεί. Αν εμποδίζει πεζούς ή την όδευση τυφλών, πρέπει να μετακινηθεί άμεσα σε ασφαλές σημείο. Αυτό είναι ένα απολύτως συγκεκριμένο και εύλογο ζήτημα λειτουργικότητας και προσβασιμότητας.
Από αυτό, όμως, μέχρι να αποδίδεται στη διοίκηση έλλειψη σεβασμού προς τους νεκρούς υπάρχει ένα τεράστιο λογικό άλμα.
Δεν αποδεικνύεται το δεύτερο από το πρώτο.
Απλώς προστίθεται η μεγαλύτερη δυνατή συναισθηματική φόρτιση σε ένα εξαιρετικά μικρό διοικητικό ζήτημα.
Μήπως να συνεδριάσει εκτάκτως και το Δημοτικό Συμβούλιο;
Υπάρχει μάλιστα και η ειρωνική αναφορά στις συνεδριάσεις των οργάνων του Δήμου:
«Τόσο δύσκολο είναι πια να αποφασιστεί πού θα μπει αυτή η μία πινακίδα;»
Πράγματι.
Δεν είναι δύσκολο.
Και πρέπει να λυθεί.
Αλλά ακριβώς επειδή δεν είναι δύσκολο, μήπως είναι λίγο υπερβολικό να παρουσιάζεται σαν σύμβολο διοικητικής κατάρρευσης;
Τι προτείνεται ακριβώς;
Έκτακτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου;
Ειδική συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής;
Διαπαραταξιακή επιτροπή για τη χωροθέτηση της πινακίδας;
Τεχνική ημερίδα;
Ή μήπως αρκεί αυτό που γίνεται σε κάθε φυσιολογική πόλη: η αρμόδια υπηρεσία να επιλέξει ένα ασφαλές και λειτουργικό σημείο και να στερεώσει το ταμπλό;
Γιατί κάπου πρέπει να υπάρχει και ένα μέτρο.
Η κριτική είναι απαραίτητη – η μεγέθυνση κάθε λεπτομέρειας όμως δεν την κάνει σοβαρότερη
Το ενδιαφέρον της συγκεκριμένης υπόθεσης τελικά δεν βρίσκεται στην πινακίδα.
Βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο κατασκευάζεται πολιτικά μια καταγγελία.
Ξεκινάμε από ένα υπαρκτό και απολύτως περιορισμένο ζήτημα: ένα ταμπλό χρειάζεται οριστική χωροθέτηση.
Στη συνέχεια προσθέτουμε «περιπλάνηση».
Μετά «απόλυτη προχειρότητα».
Μετά «πολύ μεγάλη αδιαφορία».
Και στο τέλος φτάνουμε μέχρι τον «σεβασμό στη μνήμη των νεκρών».
Όλα αυτά για μία πινακίδα.
Αν υπάρχει συγκεκριμένο πρόβλημα προσβασιμότητας, να διορθωθεί σήμερα.
Αν χρειάζεται μόνιμη βάση, να κατασκευαστεί.
Αν πρέπει να επιλεγεί διαφορετικό σημείο, να επιλεγεί.
Τόσο απλά.
Η δημοτική αρχή μπορεί και πρέπει να κρίνεται για τα έργα της, τις καθυστερήσεις της, τις επιλογές της και τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας.
Αλλά όταν κάθε μεταλλική πινακίδα μετατρέπεται σε πολιτικό κατηγορητήριο και κάθε προσωρινή εκκρεμότητα βαφτίζεται «απόλυτη προχειρότητα» και «προσβολή στους νεκρούς», η κριτική κινδυνεύει να γίνει καρικατούρα του εαυτού της.
Και στο τέλος μένει ένα μάλλον κωμικό ερώτημα:
Αν η μεγάλη απόδειξη ότι ο Δήμος Αργοστολίου δεν λειτουργεί είναι ότι ένα ταμπλό στη Σιτεμπόρων δεν έχει ακόμη βιδωθεί στην οριστική του θέση, τότε μάλλον πρέπει να ψάξουμε αρκετά περισσότερο για την περίφημη… κατάρρευση.
