Οι δύο αθεράπευτοι Κεφαλονίτες πιάνουν κουβέντα για το νέο υπαίθριο θέατρο, τις 50 θέσεις που έγιναν 750, τα 45 δέντρα που έρχονται και το μεγάλο δίλημμα: να τελειώσει πρώτα το έργο ή να το καταδικάσουμε από τώρα;
Στραβοπάτης και Ξερόλας: «Το θέατρο των 50 ατόμων και το τσιμέντο που μπήκε κατηγορούμενο!»
Σκηνικό: Αργοστόλι. Ο Στραβοπάτης κάθεται στο καφενείο με την τραγιάσκα στραβωμένη, διαβάζοντας ένα δημοσίευμα στο κινητό. Ο Ξερόλας καταφθάνει με το γνωστό καφέ σακάκι, το παπιγιόν και ύφος ανθρώπου που ξέρει την απάντηση πριν ακούσει την ερώτηση.
Στραβοπάτης: Ξερόλα, κάτσε δω πέρα, γιατί έχουμε μεγάλο κακό στην Κεφαλονιά!
Ξερόλας: Τι έγινε, μωρέ; Βούλιαξε το Αργοστόλι;
Στραβοπάτης: Χειρότερα! Φτιάξανε, λέει, στις Λαϊκές Κατοικίες ένα θέατρο για πενήντα νοματαίους!
Ξερόλας: Και γιατί είναι κακό;
Στραβοπάτης: Γιατί, μωρέ ευλογημένε, έχει τόσο τσιμέντο που άμα το δει εργολάβος, θα βάλει τα κλάματα από τη συγκίνηση!
Ξερόλας: Για κάτσε. Εσύ το είδες το θέατρο;
Στραβοπάτης: Στις φωτογραφίες το είδα. Ολόκληρη πλαγιά με σκαλοπάτια!
Ξερόλας: Και χωράει πενήντα ανθρώπους;
Στραβοπάτης: Έτσι γράφει η τεχνική έκθεση.
Ξερόλας: Μωρέ, αν βάλεις πενήντα ανθρώπους εκεί μέσα, θα χρειάζονται κιάλια για να βρίσκει ο ένας τον άλλον!
Στραβοπάτης: Δηλαδή;
Ξερόλας: Δηλαδή η Τεχνική Υπηρεσία διευκρίνισε ότι έγινε σφάλμα στο χαρτί. Η εκτιμώμενη χωρητικότητα είναι εφτακόσιοι με εφτακόσιοι πενήντα!
Στραβοπάτης: Ωχ, Παναγία μου! Από πενήντα πήγαμε στους εφτακόσιους πενήντα;
Ξερόλας: Δεν πήγαμε πουθενά. Οι θέσεις ήταν εκεί. Το μηδενικό είχε πάει περίπατο!
Στραβοπάτης: Μωρέ, τέτοιο μηδενικό ούτε ο λογιστής μου δεν έχει χάσει!
Ξερόλας: Εδώ δεν χάθηκε απλώς μηδενικό. Χάθηκε ολόκληρη πλατεία θεατών!
Στραβοπάτης: Και πού θα βρούμε τόσο κόσμο;
Ξερόλας: Άμα συνεχιστεί η φασαρία, θα γεμίσει το θέατρο μόνο με όσους μαλώνουν για το θέατρο!
«Να το κάνουμε δάσος με μια εφαρμογή!»
Στραβοπάτης: Πάντως εγώ είδα και κάτι ωραίες εικόνες. Δέντρα, παγκάκια, πρασινάδες, σκιά… Σαν να ήμασταν σε παράδεισο!
Ξερόλας: Πού τις είδες;
Στραβοπάτης: Στο δημοσίευμα. Τις έφτιαξε, λέει, η τεχνητή νοημοσύνη.
Ξερόλας: Α, μάλιστα. Βρήκαμε τώρα και γεωπόνο που δεν λερώνει τα παπούτσια του!
Στραβοπάτης: Γιατί, μωρέ; Κακές είναι οι εικόνες;
Ξερόλας: Πανέμορφες! Άμα θες, σου φτιάχνω κι εγώ μια φωτογραφία με το Αργοστόλι γεμάτο φοίνικες, καταρράκτες και έναν ελέφαντα να πίνει καφέ στην πλατεία!
Στραβοπάτης: Ελέφαντα;
Ξερόλας: Ε, ναι! Στην τεχνητή νοημοσύνη όλα γίνονται. Το δύσκολο είναι να τα φυτέψεις, να τα ποτίσεις και να τα συντηρήσεις στην πραγματικότητα!
Στραβοπάτης: Πάντως πράσινο χρειάζεται ο τόπος.
Ξερόλας: Και βέβαια χρειάζεται. Αλλά έχεις μάθει ότι προγραμματίζεται να φυτευτούν εκεί περίπου σαράντα πέντε δέντρα;
Στραβοπάτης: Σαράντα πέντε; Και πού είναι;
Ξερόλας: Δεν μπήκαν ακόμη, βρε Στραβοπάτη! Προγραμματίζονται για τις επόμενες μέρες. Χαρουπιές και μελιές.
Στραβοπάτης: Δηλαδή φωτογραφίζουμε το έργο πριν φυτευτούν τα δέντρα και φωνάζουμε πως δεν έχει δέντρα;
Ξερόλας: Ε, βέβαια! Άμα περιμένουμε να τελειώσει, πότε θα προλάβουμε να το καταδικάσουμε;
Στραβοπάτης: Μωρέ, να φυτευτούν πρώτα. Και μετά να δούμε αν πιάνουν και σκιά. Γιατί άμα είναι να καθόμαστε Αύγουστο με σαράντα βαθμούς…
Ξερόλας: Σωστός! Αυτό είναι κριτική. Όχι να ζητάς από τη χαρουπιά να μεγαλώσει πριν βγει από το φυτώριο!
«Θέατρο, παιδική χαρά ή καφενείο;»
Στραβοπάτης: Άκου όμως. Μήπως είναι πολύ μεγάλο το θέατρο για τη γειτονιά;
Ξερόλας: Εξαρτάται τι θέλεις να κάνεις στον χώρο.
Στραβοπάτης: Να βλέπω παραστάσεις.
Ξερόλας: Μόνο;
Στραβοπάτης: Ε, να πηγαίνω και τον εγγονό μου στην παιδική χαρά.
Ξερόλας: Ωραία. Και να κάτσεις λιγάκι να ξαποστάσεις;
Στραβοπάτης: Βεβαίως.
Ξερόλας: Και να γίνει μια συναυλία, μια εκδήλωση, μια γιορτή;
Στραβοπάτης: Ακόμα καλύτερα!
Ξερόλας: Ε, τότε δεν μιλάμε μόνο για θέατρο. Μιλάμε για έναν πολυχώρο.
Στραβοπάτης: Α, ώστε αυτό είναι ο πολυχώρος; Ένα μέρος που κάνεις πολλά πράγματα;
Ξερόλας: Μπράβο!
Στραβοπάτης: Εγώ νόμιζα πως πολυχώρος είναι το σπίτι μου. Εκεί τρώω, κοιμάμαι, βλέπω τηλεόραση και με μαλώνει η γυναίκα μου!
Ξερόλας: Εσύ έχεις πολυχώρο υψηλής έντασης!
Στραβοπάτης: Και χωρίς χρηματοδότηση!
«Το τσιμέντο στο εδώλιο!»
Στραβοπάτης: Πάντως, Ξερόλα, πολύ τσιμέντο βλέπω.
Ξερόλας: Το βλέπω κι εγώ.
Στραβοπάτης: Ε, τότε γιατί δεν φωνάζεις;
Ξερόλας: Γιατί θέλω πρώτα να δω το έργο ολοκληρωμένο. Να μπουν τα δέντρα, να τελειώσουν οι διαμορφώσεις, να δω πώς λειτουργεί ο χώρος.
Στραβοπάτης: Και άμα δεν μας αρέσει;
Ξερόλας: Τότε θα το πούμε. Και θα ζητήσουμε διορθώσεις. Δεν παντρευτήκαμε το τσιμέντο!
Στραβοπάτης: Εγώ πάντως διάβασα και κάτι για τα λεφτά της εργολαβίας.
Ξερόλας: Να ελεγχθούν όλα. Κόστη, πληρωμές, παρατάσεις, συμβάσεις. Ούτε ευρώ χωρίς εξήγηση.
Στραβοπάτης: Μπράβο! Εκεί σε θέλω!
Ξερόλας: Αλλά να μη φορτώνουμε στο θεατράκι τις πληρωμές ολόκληρης της εργολαβίας, αν δεν έχουμε στοιχεία ότι το αφορούν.
Στραβοπάτης: Δηλαδή δεν μπορώ να χρεώσω στο θέατρο και το πεζοδρόμιο που έγινε παραπέρα;
Ξερόλας: Μπορείς, αλλά τότε θα σου χρεώσω κι εγώ τον καφέ μου, γιατί τον ήπια όσο συζητούσαμε το έργο!
«Πρώτα η καταδίκη, μετά τα εγκαίνια!»
Στραβοπάτης: Ξερόλα, να σου πω κάτι; Εμείς οι Κεφαλονίτες είμαστε σπουδαίος λαός.
Ξερόλας: Αυτό πού το θυμήθηκες;
Στραβοπάτης: Γιατί μπορούμε να τσακωθούμε για ένα έργο πριν τελειώσει, να ξανατσακωθούμε όταν τελειώσει και να συνεχίσουμε να τσακωνόμαστε ακόμα κι αν το χρησιμοποιούμε!
Ξερόλας: Αυτό είναι η τοπική μας παράδοση. Στο Αργοστόλι δεν εγκαινιάζεται έργο αν δεν έχει προηγηθεί καβγάς!
Στραβοπάτης: Δηλαδή, άμα φυτευτούν τα σαράντα πέντε δέντρα και γίνει ωραίος ο χώρος, τι θα λέμε;
Ξερόλας: Θα μετράμε τα φύλλα!
Στραβοπάτης: Και άμα γεμίσει το θέατρο με εφτακόσιους ανθρώπους;
Ξερόλας: Θα ψάχνουμε τους άλλους πενήντα!
Στραβοπάτης: Και άμα έχει επιτυχία;
Ξερόλας: Θα γράψουμε ότι είχε υπερβολική επιτυχία και ενόχλησε την ησυχία της γειτονιάς!
Στραβοπάτης: Μωρέ, εσύ είσαι επικίνδυνος!
Ξερόλας: Όχι, Στραβοπάτη. Επικίνδυνο είναι να μην ξεχωρίζουμε την κριτική από την προκατάληψη.
Στραβοπάτης: Καλά τα λες. Εγώ πάντως θα περιμένω να τελειώσει το έργο.
Ξερόλας: Και μετά;
Στραβοπάτης: Θα πάω να καθίσω στο θέατρο.
Ξερόλας: Να δεις παράσταση;
Στραβοπάτης: Όχι, μωρέ! Να δω ποιος θα έρθει να μου πει ότι κάθομαι σε τσιμέντο!
Ξερόλας: Και τι θα του απαντήσεις;
Στραβοπάτης: «Κάτσε δίπλα μου, ευλογημένε, να το κατηγορήσουμε παρέα. Αλλά φέρε και κανένα μαξιλάρι!»
Αποποίηση: Το κείμενο αποτελεί σατιρική μυθοπλασία. Ο Στραβοπάτης και ο Ξερόλας είναι δύο φανταστικοί χαρακτήρες. Οι διάλογοί τους είναι επινοημένοι και δεν αποδίδονται σε πραγματικά πρόσωπα.
