Ένας καφές στην παραλιακή, δύο φίλοι με γλώσσα που τσακίζει κόκαλα, κάτι μηχανάκια που κάνουν τους παρκαδόρους και μια βροχή που ξύπνησε ιστορίες από τους σεισμούς του 1953.
Η παραλιακή του Αργοστολίου είχε ξαναβρεί την ησυχία της. Η δυνατή βροχή είχε περάσει, ο ήλιος έκανε την εμφάνισή του και οι οδηγοί συνέχιζαν το καθημερινό τους κυνήγι για μια θέση στάθμευσης.
Στο γνωστό τους τραπεζάκι, ο Μήτσος Στραβοπάτης και ο Σπύρος Ξερόλας είχαν πιάσει κουβέντα. Και, όπως πάντα, κανένας από τους δύο δεν είχε σκοπό να αφήσει τον άλλον να πει την τελευταία λέξη.
Πρώτη πράξη: Τα μηχανάκια με το κληρονομικό δικαίωμα
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Ωρέ Σπύρο, βλέπεις εκείνο το παπί απέναντι;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Το βλέπω, Μήτσο μου. Τι θέλεις; Να του πω και καλημέρα;
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Από χθες το βλέπω στην ίδια θέση. Κι από προχθές, μη σου πω.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Ε, και; Μπορεί να είναι κουρασμένο το κακόμοιρο.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Κουρασμένο; Το πρωί ήρθε ένας, το μετακίνησε, πάρκαρε το αυτοκίνητό του κι όταν έφυγε, ξανάβαλε το παπί στη θέση!
ΞΕΡΟΛΑΣ: Ααα, μπα σε καλό σου! Ετούτο δεν είναι παπί, ωρέ Μήτσο. Είναι θυρωρός!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Τι θυρωρός;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Θυρωρός θέσης στάθμευσης! Κρατάει το πόστο τ’ αφεντικού του. Και δίχως μισθό, μαθές!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Δηλαδή τώρα ο καθένας μπορεί να βάζει ένα μηχανάκι μπροστά στο μαγαζί του και να λέει «ετούτη η θέση είναι δική μου»;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Δεν το λέει. Το υπονοεί ευγενικά!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Και ο άλλος που γυρίζει σαράντα λεπτά να παρκάρει;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Εκείνος κάνει τον γύρο του Αργοστολίου. Τουριστική διαδρομή δωρεάν!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Ωρέ, θα μας κουζουλάνεις τελείως! Δεν υπάρχουν που δεν υπάρχουν θέσεις, θα τις καπαρώνουμε και με παπιά;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Εδώ που τα λέμε, Μήτσο, το παπί έχει γίνει επένδυση. Παλιά αγόραζες οικόπεδο. Τώρα αγοράζεις ένα μεταχειρισμένο πενηνταράκι και αποκτάς τέσσερα μέτρα παραλιακή!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Μόνο που η παραλιακή είναι δημόσια, Σπύρο μου.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Ε, δημόσια είναι μέχρι να βάλει κάποιος το παπί του!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Και να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν φταίει ο άνθρωπος που κυκλοφορεί με μηχανάκι και παρκάρει νόμιμα. Φταίει η νοοτροπία τού «κρατάω τη θέση για πάρτη μου».
ΞΕΡΟΛΑΣ: Σωστός. Γιατί άλλο να σταθμεύεις το όχημά σου κι άλλο να το διορίζεις φύλακα της δημόσιας περιουσίας!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Κι αν συνεχιστεί αυτό, σε λίγο θα βάζουν και καρέκλες.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Μη λες μεγάλες κουβέντες, Μήτσο. Στο τέλος θα βάλουν και τραπεζάκι, θα σερβίρουν καφέ και θα χρεώνουν τη θέση με την ώρα!
Δεύτερη πράξη: «Όλα, όλα, όλα καθαρισμένα!»
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Άσε το πάρκινγκ τώρα. Τη βροχή την είδες;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Ποια βροχή, ωρέ; Ετούτο δεν ήταν βροχή. Ήταν σαν να γύρισε ο Άγιος τη θάλασσα ανάποδα!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Ε, έπεσε πολύ νερό, αυτό είναι αλήθεια.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Και μέσα σε λίγο χρόνο. Δεν πρόφταινες να κλείσεις το παράθυρο και σου είχε γεμίσει η αυλή!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Στην παραλιακή, όμως, μαζεύτηκαν πάλι νερά.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Ναι, αλλά άκουσα τον Σπύρο Σαμούρη που εξήγησε τι έγινε.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Τον άκουσα κι εγώ.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Είπε ότι τα φρεάτια είναι καθαρισμένα. «Όλα, όλα, όλα!»
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Και καλά έκανε που το είπε. Γιατί πράγματι καθαρίζονται. Δεν θα φορτώνουμε στους ανθρώπους των συνεργείων ό,τι κατεβάσει ο ουρανός.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Αμ, έτσι είναι! Άμα σου ρίξει ο ουρανός μέσα σε λίγη ώρα το νερό που θα ‘ριχνε σε δυο μέρες, τι να σου κάνει και το φρεάτιο;
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Κι άμα η βροχή παρασύρει φύλλα και χώματα, μπορεί να φράξει από πάνω η σχάρα, έστω κι αν ήταν καθαρή.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Ε, αυτό είπε κι ο αντιδήμαρχος. Και ότι τα συνεργεία έτρεξαν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Να τους αναγνωρίσουμε τον κόπο. Γιατί άλλο να ασκείς κριτική κι άλλο να μηδενίζεις τη δουλειά του άλλου.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Μπράβο, Μήτσο! Σήμερα σε βρίσκω σοφό.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Μην ενθουσιάζεσαι, γιατί έχω και συνέχεια.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Το φοβόμουνα, μαθές!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Αν τα φρεάτια καθαρίζονται, αν τα συνεργεία δουλεύουν και παρ’ όλα αυτά σε ορισμένα σημεία έχουμε συσσώρευση νερών, μήπως πρέπει να δούμε και τις δυνατότητες του ίδιου του δικτύου;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Ε, βέβαια. Το φρεάτιο δεν είναι βαρέλι δίχως πάτο!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Και το Αργοστόλι δεν είναι επίπεδο σαν τραπέζι. Τα νερά από τις ανηφόρες πού θα πάνε;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Προς την παραλιακή, ωρέ. Δεν θα πάρουν την ανηφόρα να πάνε στο Κουτάβο για περίπατο!
Τρίτη πράξη: Η θάλασσα και οι σεισμοί του ’53
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Να σου πω και κάτι που ίσως δεν το ξέρουν όλοι. Η σημερινή παραλιακή έχει μια ιστορία που ξεκινάει από τους σεισμούς του 1953.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Α, εδώ θα σε πιάσω αδιάβαστο!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Για πες, λοιπόν, καθηγητή μου.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Μετά τους σεισμούς, που το Αργοστόλι γκρεμίστηκε, έγιναν και επιχώσεις προς τη θάλασσα, με υλικά από τα χαλάσματα της παλιάς πόλης.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Ακριβώς. Τμήματα της παραλιακής ζώνης διαμορφώθηκαν τότε διαφορετικά από ό,τι ήταν παλιότερα.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Δηλαδή, Μήτσο, κάτω από τα πόδια μας βρίσκεται ένα κομμάτι της ιστορίας του Αργοστολίου.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Κι αυτή η ιστορία έχει σημασία όταν εξετάζουμε τη γεωμορφολογία και τα χαμηλά σημεία της παραλιακής.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Άκου τώρα το καλό. Εμείς μετά το ’53 πήραμε ένα κομμάτι από τη θάλασσα για να μεγαλώσουμε τη στεριά…
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Και;
ΞΕΡΟΛΑΣ: …κι η θάλασσα, πότε πότε, μας κάνει επίσκεψη να δει πώς το φροντίζουμε!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Ωρέ, θα με πεθάνεις! Δεν είναι τόσο απλό.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Το ξέρω, αλλά παραδέξου ότι έχει πλάκα.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Έχει. Όμως να εξηγήσουμε και το σοβαρό. Η παλίρροια μπορεί να ανεβάσει τη στάθμη της θάλασσας και να επηρεάσει την απορροή σε ορισμένα χαμηλά σημεία.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Και δεν το λέμε τώρα πρώτη φορά. Η ΔΙΑΔΕΥΑΚ είχε μιλήσει από το 2024 για το πρόβλημα μπροστά στην Alpha Bank και στο πρώην Rock Café, που συνδέεται με την παλίρροια.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Σωστά. Αλλά δεν σημαίνει ότι κάθε νερό που βλέπουμε στην παραλιακή οφείλεται στην παλίρροια ή στις επιχώσεις του ’53.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Βέβαια. Άλλο το νερό της βροχής, άλλο η θάλασσα κι άλλο όταν η ψηλή στάθμη της θάλασσας δυσκολεύει να φύγουν τα νερά της βροχής.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Και για να ξέρουμε τι συμβαίνει σε κάθε σημείο, χρειάζονται τεχνικές μετρήσεις και μελέτες.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Ωρέ Μήτσο, σε λίγο θα μας βάλουν και σε επιστημονικό συνέδριο!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Γιατί όχι;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Εγώ πάντως θα πάω μόνο αν έχει μπουφέ. Με τόση παλίρροια, τουλάχιστον να φάμε κάνα ψάρι!
Τέταρτη πράξη: Ο Ξερόλας γίνεται πολεοδόμος
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Σπύρο, να σου πω κάτι σοβαρά. Ο Σαμούρης είπε πως το πρόβλημα είναι διαχρονικό και μπορεί να χειροτερέψει.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Ε, τότε πρέπει να σκεφτούμε τι χρειάζεται η πόλη για τα επόμενα χρόνια.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Αυτό ακριβώς. Όχι μόνο τι κάνουμε την ώρα που βρέχει, αλλά και πώς περιορίζουμε τον κίνδυνο στο μέλλον.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Να εξετάσουμε το δίκτυο, τα χαμηλά σημεία, τη στάθμη της θάλασσας και την ποσότητα της βροχής.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Μπράβο! Είδες που μπορούμε να συνεννοηθούμε;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Εγώ, πάντως, βρήκα λύση και για τις πλημμύρες και για το πάρκινγκ.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Ωχ, Παναγία μου. Πάλι θα μας κουζουλάνεις.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Θα φτιάξουμε αμφίβιες θέσεις στάθμευσης!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Τι θα πει αμφίβιες;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Όταν έχει λιακάδα, παρκάρεις αυτοκίνητο. Όταν ανεβαίνουν τα νερά, δένεις βάρκα.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Και τα μηχανάκια που κρατάνε τις θέσεις;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Θα τα αναβαθμίσουμε σε λιμενοφύλακες!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Μπα σε καλό σου, ωρέ!
ΞΕΡΟΛΑΣ: Και θα φτιάξουμε και μια εφαρμογή για το κινητό.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Πώς θα τη λέμε;
ΞΕΡΟΛΑΣ: «Παρκάρω ή Σαλπάρω;»
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Άντε πάλι!
ΞΕΡΟΛΑΣ: Θα σου στέλνει ειδοποίηση: «Βρέθηκε ελεύθερη θέση στην παραλιακή. Προλάβετε πριν την καπαρώσει παπί ή την επισκεφθεί η παλίρροια!»
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Και άμα δεν βρεις θέση;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Θα έχει επιλογή «κολυμπάω μέχρι το σπίτι»!
Πέμπτη πράξη: Η τελευταία κουβέντα
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Πάντως, Σπύρο, πέρα από τις πλάκες, το Αργοστόλι είναι μια όμορφη πόλη και χρειάζεται να το προσέχουμε όλοι.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Έτσι είναι, Μήτσο μου. Και ο Δήμος να κάνει τη δουλειά του και οι δημότες να σεβόμαστε τον κοινόχρηστο χώρο.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Να μην καπαρώνουμε θέσεις σαν να μας τις άφησε ο παππούς μας με διαθήκη.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Ούτε να κατηγορούμε τα συνεργεία κάθε φορά που πέφτει μια νεροποντή.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Και να συζητάμε σοβαρά τι χρειάζεται η παραλιακή για να αντιμετωπίζει καλύτερα τις δυνατές βροχές και τις επιπτώσεις της υψηλής στάθμης της θάλασσας.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Συμφωνώ σε όλα.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Αλήθεια; Εσύ συμφωνείς μαζί μου;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Βέβαια. Αλλά τώρα πρέπει να φύγω.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Πού πας, ωρέ;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Να μετακινήσω το παπί μου.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Γιατί;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Έρχεται ο κουμπάρος μου με το αυτοκίνητο και του κρατάω τη θέση!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Ωρέ, εσύ δεν μου έλεγες τόση ώρα ότι πρέπει να σταματήσει αυτό το χάλι;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Μήτσο μου, άλλο οι αρχές κι άλλο ο κουμπάρος!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Άντε, φύγε από δω, γιατί θα σου ρίξω τον καφέ στο κεφάλι!
ΞΕΡΟΛΑΣ: Μη μου τον ρίξεις, ωρέ! Φτάνει το νερό που έπεσε τις προάλλες!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Ένα πράγμα να θυμάσαι, Σπύρο. Ο δημόσιος δρόμος δεν είναι τσιφλίκι κανενός.
ΞΕΡΟΛΑΣ: Κι εσύ να θυμάσαι κάτι άλλο, Μήτσο.
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Τι;
ΞΕΡΟΛΑΣ: Στο Αργοστόλι, άλλος κρατάει τη θέση με το παπί του κι άλλος προσπαθεί να κρατήσει τη θάλασσα στη θέση της!
ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΣ: Μόνο που, ωρέ Ξερόλα, με τη θάλασσα δεν πιάνουν τα κόλπα του κουμπάρου!
Σημείωση: Η σειρά «Στραβοπάτης και Ξερόλας» αποτελεί σατιρική μυθοπλασία του Kefalonia Magazine. Ο Μήτσος Στραβοπάτης και ο Σπύρος Ξερόλας είναι δύο φανταστικοί χαρακτήρες. Οι διάλογοι, οι απόψεις και οι ατάκες τους αποτελούν προϊόν δημιουργικής επινόησης και σατιρικής προσέγγισης της επικαιρότητας. Τυχόν αναφορές σε πραγματικά γεγονότα ή δημόσια πρόσωπα εντάσσονται αποκλειστικά στο πλαίσιο της σάτιρας και του κοινωνικού σχολιασμού.
