ΩΡΕ, ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ! Δεν είπαν «καλημέρα» στον ΣΥΡΙΖΑ και βγήκε… αυτοδύναμος ο Μητσοτάκης!

Υπάρχουν πολιτικά σχόλια που χρειάζονται ανάλυση.

Υπάρχουν άλλα που χρειάζονται απάντηση.

Και υπάρχουν και ορισμένα που χρειάζονται επειγόντως… ένα λεξικό λογικής και ένα καλό φλιτζάνι ελληνικό καφέ!

Διότι διαβάσαμε το εξής καταπληκτικό:

«Σε προχθεσινή εκδήλωση στη μνήμη του Αλέκου Φλαμπουράρη, πλην του Τσίπρα πήγαν όλες οι φυλές του νυν και του πρώην Σύριζα. Δούρου, Παππάς, Βούτσης, Φάμελλος, ήταν όλοι εκεί.

Το αξιοσημείωτο είναι όμως ότι όλοι αυτοί δεν αντάλλαξαν ούτε καλημέρα … Όλοι για την αυτοδυναμία του Μητσοτάκη δουλεύουν…»

ΩΡΕΕΕΕΕΕ!

ΟΥΤΕ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΠΑΝ ΚΑΙ ΒΓΗΚΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!

Τι είναι τούτο, μαθές;

Πολιτική ανάλυση ή καφεμαντεία με κοινοβουλευτικές έδρες;

Διότι, για να καταλάβουμε, ο συλλογισμός είναι ο εξής:

Πήγαν κάποιοι άνθρωποι σε μια εκδήλωση μνήμης.

Ο σχολιαστής υποστηρίζει ότι δεν αντάλλαξαν ούτε καλημέρα.

Και από αυτό συμπεραίνει ότι όλοι εργάζονται για την αυτοδυναμία του Κυριάκου Μητσοτάκη!

Ούτε δημοσκόπηση, ούτε πολιτική συμφωνία, ούτε κοινό πρόγραμμα, ούτε ανάλυση εκλογικών συσχετισμών. Μια καλημέρα έλειψε και βγήκε το εκλογικό αποτέλεσμα!

Αν αυτό δεν είναι πολιτική επιστήμη νέας γενιάς, τότε τι είναι;

Από την εκδήλωση μνήμης στο εκλογικό στούντιο!

Πρώτα απ’ όλα, υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια.

Η εκδήλωση, όπως γράφει ο ίδιος, έγινε στη μνήμη του Αλέκου Φλαμπουράρη.

Δεν έγινε για να συγκροτηθεί κυβέρνηση.

Δεν έγινε για να υπογραφεί συμφωνία συνεργασίας.

Δεν έγινε για να αποφασιστεί ποιος θα κατέβει με ποιον στις επόμενες εκλογές.

Και ασφαλώς δεν παρουσιάζεται κανένα στοιχείο ότι οι παρευρισκόμενοι είχαν υποχρέωση να ανταλλάξουν δημόσια χειραψίες, χαμόγελα και πολιτικές φιλοφρονήσεις.

Αλλά για τον σχολιαστή μας, αυτά είναι λεπτομέρειες!

Πήγες σε εκδήλωση μνήμης και δεν χαιρέτησες τον διπλανό σου; Συγχαρητήρια! Μόλις απέκτησες κυβερνητικό ρόλο στην αυτοδυναμία Μητσοτάκη!

Ωρέ, ούτε στα πιο προχωρημένα πολιτικά εργαστήρια δεν έχει ανακαλυφθεί τέτοια μέθοδος!

Το πολιτικό θερμόμετρο της καλημέρας!

Ας ακολουθήσουμε για λίγο αυτή τη συλλογιστική.

Αν δύο στελέχη της αντιπολίτευσης ανταλλάξουν καλημέρα, τι σημαίνει;

Ότι ετοιμάζουν συνεργασία;

Αν ανταλλάξουν χειραψία;

Ότι συμφώνησαν στο κυβερνητικό πρόγραμμα;

Αν αγκαλιαστούν;

Ότι έκλεισαν τα υπουργεία;

Και αν πιουν μαζί καφέ;

Ότι ο Μητσοτάκης πρέπει να αρχίσει να μαζεύει τα πράγματά του από το Μαξίμου;

ΩΡΕ, ΤΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ!

Να καταργηθούν λοιπόν τα πολιτικά ρεπορτάζ.

Να καταργηθούν οι αναλύσεις προγραμμάτων.

Να καταργηθούν οι συζητήσεις για τις κοινωνικές και οικονομικές προτεραιότητες.

Και να δημιουργηθεί ένα καινούριο παρατηρητήριο:

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΚΑΛΗΜΕΡΑΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ!

Με ειδικούς παρατηρητές στις εισόδους των εκδηλώσεων.

«Ο Φάμελλος χαιρέτησε τον Παππά;»

«Ο Βούτσης χαμογέλασε στη Δούρου;»

«Και ο Τσίπρας, που δεν ήταν εκεί, τι βαθμό παίρνει;»

Διότι εδώ έχουμε και το άλλο θαύμα.

Ο ίδιος ο σχολιαστής σημειώνει ότι ο Τσίπρας απουσίαζε.

Και όμως, το τελικό συμπέρασμα αφορά τους πάντες!

Άλλοι ήταν παρόντες, άλλος απουσίαζε, αλλά το πολιτικό πόρισμα βγήκε ομαδικό!

Και τώρα, ας μιλήσουμε για τα «ορφανά του Σημίτη»…

Υπάρχει και μια ευρύτερη πολιτική ειρωνεία που αξίζει να συζητηθεί.

Εκείνοι που επικαλούνται την πολιτική σοβαρότητα, τη μετριοπάθεια και την περιβόητη υπευθυνότητα οφείλουν πρώτοι να εφαρμόζουν στοιχειώδεις κανόνες τεκμηρίωσης.

Δεν γίνεται να ζητάς σοβαρή πολιτική και να προσφέρεις ως απόδειξη την απουσία μιας καλημέρας.

Δεν γίνεται να παρουσιάζεις ως βέβαιο το αποτέλεσμα μιας εκλογικής διαδικασίας επειδή κάποιοι πολιτικοί δεν εμφανίστηκαν αρκετά εγκάρδιοι σε μια εκδήλωση.

Και κυρίως, δεν γίνεται να μετατρέπεις κάθε διαφωνία μέσα στην αντιπολίτευση σε απόδειξη ότι όλοι εξυπηρετούν έναν και μόνο πολιτικό αρχηγό.

Αυτή δεν είναι ανάλυση των πολιτικών συσχετισμών. Είναι ένας τρόπος να χωρέσεις ολόκληρη την πολιτική ζωή σε μια προκατασκευασμένη εξήγηση.

Και εδώ γεννιέται το πραγματικά ενδιαφέρον ερώτημα.

Αν ο στόχος είναι να εξεταστεί κατά πόσο μπορεί να υπάρξει εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, γιατί η συζήτηση δεν γίνεται πάνω στις πολιτικές θέσεις, στις προγραμματικές διαφορές και στις πραγματικές δυνατότητες συνεργασίας;

Γιατί η προσοχή μεταφέρεται στις προσωπικές σχέσεις και στις καλημέρες;

Γιατί το ζήτημα δεν είναι τι προτείνουν οι πολιτικοί χώροι, αλλά ποιος κοίταξε ποιον;

ΩΡΕ, ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΟΥΜΕ Ή ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΡΑΠΕΖΙ ΓΑΜΟΥ;

Η μεγάλη αντίφαση

Ας δεχτούμε ότι υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες ανάμεσα στα πρόσωπα που αναφέρονται.

Ας δεχτούμε ακόμη και ότι οι προσωπικές τους σχέσεις είναι κακές.

Τι ακριβώς αποδεικνύεται;

Ότι υπάρχουν διαφωνίες.

Όχι ότι υπάρχει συμφωνία υπέρ του Μητσοτάκη.

Όχι ότι όλοι έχουν κοινό πολιτικό σκοπό.

Και ασφαλώς όχι ότι η αυτοδυναμία οποιουδήποτε κόμματος μπορεί να συναχθεί από τη συμπεριφορά ορισμένων προσώπων σε μία εκδήλωση.

Η διαπίστωση μιας διαφωνίας δεν αποτελεί απόδειξη συνωμοσίας.

Αυτό είναι το σημείο στο οποίο ολόκληρο το σχόλιο αρχίζει να τρίζει.

Διότι άλλο πράγμα είναι να υποστηρίζεις ότι ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης μπορεί να έχει πολιτικές συνέπειες.

Αυτό αποτελεί θεμιτό αντικείμενο πολιτικής συζήτησης.

Και εντελώς άλλο να διακηρύσσεις ότι «όλοι δουλεύουν» για την αυτοδυναμία ενός συγκεκριμένου πρωθυπουργού.

Το πρώτο χρειάζεται επιχειρήματα.

Το δεύτερο χρειάζεται αποδείξεις.

Και οι αποδείξεις δεν μπορούν να αντικατασταθούν από τρεις τελείες μετά τη λέξη «καλημέρα».

Ο Μητσοτάκης έγινε το μέτρο κάθε χειραψίας;

Με τη λογική του συγκεκριμένου σχολίου, κάθε πράξη της αντιπολίτευσης ερμηνεύεται αποκλειστικά σε σχέση με τον Μητσοτάκη.

Αν διαφωνούν, τον βοηθούν.

Αν δεν μιλούν, τον βοηθούν.

Αν δεν συνεργάζονται, τον βοηθούν.

Και αν συνεργαστούν, τι θα συμβεί;

Θα θεωρηθεί η συνεργασία ειλικρινής ή θα αναζητηθεί κάποιο άλλο κρυφό πολιτικό σχέδιο;

Εδώ βρίσκεται το ουσιαστικό πρόβλημα της επιχειρηματολογίας.

Όταν έχεις ήδη αποφασίσει το συμπέρασμα, οποιοδήποτε περιστατικό μπορεί να μετατραπεί σε επιβεβαίωσή του.

Αλλά έτσι δεν εξετάζεις την πολιτική πραγματικότητα.

Απλώς την προσαρμόζεις σε όσα θέλεις να πεις.

Η τελευταία καλημέρα!

Και φτάνουμε στο καλύτερο.

Ο σχολιαστής δεν μας εξηγεί πώς γνωρίζει ότι δεν αντάλλαξαν ούτε καλημέρα.

Δεν παρουσιάζει κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό γεγονός που να αποδεικνύει την τελική του κατηγορία.

Δεν παραθέτει μια κοινή απόφαση των προσώπων που αναφέρει υπέρ του Μητσοτάκη.

Δεν παρουσιάζει καν μια πολιτική δήλωση που να οδηγεί αναγκαστικά στο συμπέρασμά του.

Απλώς ξεκινά με μια περιγραφή και καταλήγει με μια βεβαιότητα.

Και τι βεβαιότητα!

«Όλοι για την αυτοδυναμία του Μητσοτάκη δουλεύουν…»

ΩΡΕΕΕΕΕ!

Αυτό δεν είναι πολιτικό συμπέρασμα.

Είναι το μεγαλύτερο άλμα από την εποχή που ο άνθρωπος αποφάσισε να περάσει από τη μία όχθη στην άλλη χωρίς γέφυρα!

Και μάλιστα χωρίς να βραχεί!

🔥 Η ΑΤΑΚΑ-ΦΩΤΙΑ!

ΩΡΕ, ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΟΥ, ΑΝ Η ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝ Ο ΦΑΜΕΛΛΟΣ ΕΙΠΕ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΠΑΠΠΑ, ΤΟΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΕΝΑΝ ΘΥΡΩΡΟ ΝΑ ΜΕΤΡΑΕΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ!

ΤΡΕΙΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ, ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ!

ΔΥΟ ΧΕΙΡΑΨΙΕΣ, ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ!

ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ, ΑΛΛΑΓΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ!

ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΜΙΛΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΝΑ ΕΤΟΙΜΑΣΕΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ!

Αλλά, πέρα από το αστείο, υπάρχει μια απλή ερώτηση:

Μήπως, αντί να μετράμε τις καλημέρες της αντιπολίτευσης, θα ήταν προτιμότερο να συζητήσουμε τις πραγματικές πολιτικές προτάσεις, τις διαφωνίες και τις προϋποθέσεις μιας ενδεχόμενης συνεργασίας;

Διότι η δημοκρατία δεν λειτουργεί με παρουσιολόγιο κοινωνικών χαιρετισμών.

Και η πολιτική σοβαρότητα δεν μετριέται με το πόσες φορές κάποιος είπε «γεια σου».

ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ!

Και για να τελειώνουμε:

ΩΡΕ, ΑΠΟ ΜΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΤΟΣΗ ΔΑ ΑΠΟΣΤΑΣΗ: ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!

ΑΥΛΑΙΑ!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ