Τελικά, μέσα σε όλο αυτό το κείμενο, ο συντάκτης μάς αποκάλυψε χωρίς να το καταλάβει τι πραγματικά τον ενοχλεί.
Δεν είναι η δημοσκόπηση.
Δεν είναι το 98%.
Δεν είναι καν το Kefalonia Magazine.
Είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη.
Την αναφέρει ξανά και ξανά. Την ειρωνεύεται. Μετράει μέχρι και τη συνδρομή της. «Με ένα 20άρικο», μας λέει. Φτιάχνει φανταστικούς διαλόγους με τον Δήμαρχο. Προσπαθεί να παρουσιάσει περίπου ως ντροπή το γεγονός ότι ένα σύγχρονο ενημερωτικό μέσο χρησιμοποιεί εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης.
Γιατί άραγε τέτοια εμμονή;
Εμείς έχουμε μια εξήγηση.
Γιατί η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι εξαιρετικά κακό νέο για τη σοφιστεία.
Και ακόμη χειρότερο νέο για όσους έχουν συνηθίσει να παίρνουν ένα πραγματικό γεγονός, να το ανακατεύουν με υπαινιγμούς, χαρακτηρισμούς, προσωπικές εμμονές και αυθαίρετα συμπεράσματα και στο τέλος να παρουσιάζουν το μείγμα ως αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη γράφει. Είναι ότι ελέγχει
Ας το ξεκαθαρίσουμε.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι αλάνθαστη. Μπορεί να κάνει λάθη και γι’ αυτό απαιτεί ανθρώπινο έλεγχο, πηγές και δημοσιογραφική κρίση.
Έχει όμως μια ιδιότητα που ενοχλεί τρομερά ορισμένους:
δεν εντυπωσιάζεται από τις φωνές.
Δεν την ενδιαφέρει αν μια πρόταση είναι γραμμένη με κεφαλαία.
Δεν θεωρεί ένα επιχείρημα ισχυρότερο επειδή συνοδεύεται από πέντε θαυμαστικά.
Δεν θεωρεί έναν ισχυρισμό απόδειξη επειδή επαναλήφθηκε εκατό φορές.
Και κυρίως μπορεί μέσα σε δευτερόλεπτα να ρωτήσει:
Πού είναι το στοιχείο;
Από πού προκύπτει το συμπέρασμα;
Υπάρχει λογικό άλμα;
Υπάρχει αντίφαση με όσα έγραφε ο ίδιος προηγουμένως;
Το γεγονός αποδεικνύει πράγματι αυτό που ισχυρίζεται ο συντάκτης ή απλώς χρησιμοποιείται για να στηριχθεί μια προειλημμένη θέση;
Εκεί αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.
Και ειδικά όταν το θέμα λέγεται «Δήμος Αργοστολίου»
Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη χρησιμότητά της.
Για χρόνια στην τοπική πολιτική αντιπαράθεση μπορούσε κάποιος να ξεκινήσει από ένα γεγονός και να καταλήξει σχεδόν όπου ήθελε.
Ένα έργο καθυστερεί;
«Ανικανότητα».
Ένα έργο δημοπρατείται;
«Προεκλογική κοροϊδία».
Ένα έργο ολοκληρώνεται;
«Το είχε ξεκινήσει κάποιος άλλος».
Ο Δήμαρχος μιλάει;
«Προπαγάνδα».
Ο Δήμαρχος δεν μιλάει;
«Ένοχη σιωπή».
Πηγαίνει σε μια εκδήλωση;
«Επικοινωνιακό σόου».
Δεν πάει;
«Αδιαφορεί για την κοινωνία».
Έτσι δεν υπάρχει πλέον αξιολόγηση γεγονότων. Υπάρχει ένα συμπέρασμα έτοιμο εκ των προτέρων και κάθε γεγονός προσαρμόζεται για να χωρέσει μέσα του.
Και αυτό ακριβώς μπορεί πλέον να εντοπιστεί πολύ ευκολότερα.
Γιατί μπορείς να βάλεις κάτω δέκα, είκοσι ή εκατό δημοσιεύματα και να εξετάσεις το επαναλαμβανόμενο μοτίβο επιχειρηματολογίας.
Όχι ποιος συμπαθεί ποιον.
Τι ισχυρίστηκε, με ποια στοιχεία και αν το συμπέρασμα προκύπτει από αυτά.
Αυτό είναι που αλλάζει το παιχνίδι.
Γι’ αυτό το «20άρικο» είναι το μικρότερο πρόβλημά του
Μας ενημερώνει επανειλημμένα ότι όλα αυτά γίνονται «με ένα 20άρικο».
Ας δεχτούμε για χάρη της συζήτησης τη δική του ειρωνεία.
Τότε τα νέα είναι ακόμη χειρότερα.
Διότι, εάν πράγματι αρκούν είκοσι ευρώ για να πάρει κάποιος ένα κείμενο, να απομονώσει τους ισχυρισμούς του, να ξεχωρίσει τα γεγονότα από τις κρίσεις, να εντοπίσει λογικές αντιφάσεις και να αναδείξει τις σοφιστείες του, τότε το πρόβλημα δεν το έχει αυτός που πληρώνει τα είκοσι ευρώ.
Το έχει εκείνος του οποίου η επιχειρηματολογία δεν αντέχει ούτε σε έλεγχο είκοσι ευρώ.
Και αυτό μάλλον εξηγεί την ενόχληση.
Γιατί η εποχή του «γράψε κάτι και ποιος θα το ψάξει;» τελειώνει
Αυτό είναι το πραγματικά σημαντικό.
Για δεκαετίες υπήρχε ένα τεράστιο πλεονέκτημα για όποιον παρήγαγε συνεχώς δημόσιο λόγο.
Ο αναγνώστης δεν μπορούσε εύκολα να θυμηθεί τι είχε γράψει ο ίδιος άνθρωπος πριν από τρεις μήνες.
Δεν μπορούσε να ψάξει εκατοντάδες παλιές αναρτήσεις.
Δεν μπορούσε να αντιπαραβάλει μέσα σε λίγα λεπτά αποφάσεις, ημερομηνίες, ανακοινώσεις και προηγούμενους ισχυρισμούς.
Τώρα μπορεί.
Και εκεί βρίσκεται η πραγματική επανάσταση.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν αποφασίζει ποιος έχει δίκιο.
Μπορεί όμως να βοηθήσει αποφασιστικά στο να αποκαλυφθεί ποιος αλλάζει μέτρο ανάλογα με το ποιον θέλει να χτυπήσει.
Και όταν επί χρόνια έχει οικοδομηθεί μια συγκεκριμένη εμμονική αφήγηση γύρω από έναν Δήμο, έναν Δήμαρχο ή μια δημοτική αρχή, αυτή η δυνατότητα είναι πράγματι ενοχλητική.
Γιατί πλέον υπάρχει κάποιος που μπορεί να πει:
«Μισό λεπτό. Πριν από έξι μήνες έλεγες το ακριβώς αντίθετο».
Και να το βρει.
Εμείς λοιπόν θα συνεχίσουμε να τη χρησιμοποιούμε
Και όχι κρυφά.
Θα χρησιμοποιούμε Τεχνητή Νοημοσύνη.
Θα χρησιμοποιούμε μηχανές αναζήτησης.
Θα χρησιμοποιούμε βάσεις δεδομένων.
Θα χρησιμοποιούμε το ΕΣΗΔΗΣ.
Θα χρησιμοποιούμε τη Διαύγεια.
Θα χρησιμοποιούμε αποφάσεις Δημοτικών Επιτροπών.
Θα χρησιμοποιούμε παλαιότερα δημοσιεύματα.
Και πάνω απ’ όλα θα χρησιμοποιούμε την ανθρώπινη κρίση για να ελέγχουμε το αποτέλεσμα.
Γιατί αυτή είναι η σύγχρονη δημοσιογραφική δουλειά.
Και όποιος πιστεύει ότι μια απάντηση είναι λανθασμένη έχει τον πιο απλό δρόμο:
να αποδείξει το λάθος.
Όχι να μας πει πόσο κοστίζει το ChatGPT.
Και τώρα για τα περί «Μπάμπηδων» που πληρώνονται
Εδώ όμως σταματά η πλάκα.
Διότι άλλο η ειρωνεία για την Τεχνητή Νοημοσύνη και άλλο να γράφεται:
«Ο ψημένος ο Δήμαρχος πετάει τα λεφτά του. Πλερώνει τον ένα και τον άλλο να τον καλύπτουν δημοσιογραφικά. Μισθοί αβέρτα».
Εφόσον αυτό αφορά εμάς, η απάντηση είναι απλή:
Στοιχεία στο τραπέζι.
Ποιος πληρώνει;
Ποιον πληρώνει;
Πόσα;
Με ποιο παραστατικό;
Με ποια σύμβαση;
Για ποια δημοσιογραφική κάλυψη;
Εάν υπάρχουν στοιχεία, να δημοσιευθούν.
Εάν δεν υπάρχουν, τότε ας μην βαφτίζουμε τον υπαινιγμό «χιούμορ» κάθε φορά που πρέπει να αποδείξουμε όσα γράψαμε.
Γιατί διαφορετικά δημιουργείται ένα καταπληκτικό σύστημα:
Όποιος βρίζει τον Μιχαλάτο είναι ανεξάρτητος.
Όποιος συμφωνεί μαζί του σε κάτι, «πληρώνεται».
Όποιος αποδομεί ένα δημοσίευμα, «τα παίρνει».
Και όποιος χρησιμοποιεί Τεχνητή Νοημοσύνη για να εντοπίσει τις τρύπες του επιχειρήματος, έδωσε και… είκοσι ευρώ!
Βολικό. Δημοσιογραφία πάντως δεν είναι.
Και το καλύτερο: «Δεν σας διαβάζει κανείς»
Αφού αφιερώθηκαν τόσες αράδες στο Kefalonia Magazine, αφού διαβάστηκε η δημοσκόπησή μας, διαβάστηκε η απάντησή μας, σχολιάστηκε η απάντησή μας και γράφτηκε νέο κείμενο για εμάς, φτάνουμε στο μεγαλειώδες συμπέρασμα:
«Ευτυχώς δεν τους διαβάζουν».
Εδώ ούτε Τεχνητή Νοημοσύνη χρειάζεται.
Η απλή λογική αρκεί.
Για ένα μέσο που «δεν διαβάζει κανείς», μας διαβάζετε εκπληκτικά συστηματικά.
Και μακάρι να συνεχίσετε.
Συνεχίστε λοιπόν να φοβάστε το «20άρικο»
Εμείς θα συνεχίσουμε να κάνουμε κάτι πολύ απλό.
Κάθε φορά που παρουσιάζεται ένας ισχυρισμός ως γεγονός, θα τον ελέγχουμε.
Κάθε φορά που ένα συμπέρασμα δεν προκύπτει από τα δεδομένα, θα το επισημαίνουμε.
Κάθε φορά που η εμμονή με τον Δήμο Αργοστολίου και τον Θεόφιλο Μιχαλάτο επιχειρεί να παρουσιαστεί ως αυτονόητη αλήθεια, θα βάζουμε δίπλα τα πραγματικά δεδομένα και θα αφήνουμε τον αναγνώστη να κρίνει.
Με Τεχνητή Νοημοσύνη όπου βοηθά.
Με έρευνα.
Με αρχεία.
Με στοιχεία.
Και με ανθρώπινο έλεγχο.
Γιατί τελικά η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι αυτή που πρέπει να φοβάται όποιος έχει δίκιο.
Αυτός που έχει στοιχεία μπορεί να τα βάλει στο τραπέζι και να την διαψεύσει.
Εκείνος που έχει χτίσει επί χρόνια την επιχειρηματολογία του πάνω σε σοφιστείες, υπαινιγμούς, επιλεκτική παρουσίαση γεγονότων και μια μόνιμη εμμονή με έναν συγκεκριμένο Δήμο και έναν συγκεκριμένο Δήμαρχο, ναι — αυτός έχει έναν λόγο παραπάνω να μην ενθουσιάζεται με τη νέα εποχή.
Γιατί πλέον οι λέξεις μένουν.
Οι παλιές θέσεις βρίσκονται.
Οι αντιφάσεις συγκρίνονται.
Τα στοιχεία διασταυρώνονται.
Και οι σοφιστείες έχουν ημερομηνία λήξης.
ΥΓ. Και κάτι τελευταίο για το «δεν σας διαβάζει κανείς»:
Μην ανησυχείτε. Εσείς μας διαβάζετε για όλους.
