Ο Βαγγέλης Ευαγγελάτος, με παρέμβασή του υπό τον τίτλο «Μια Ελλάδα που αλλάζει», επιχειρεί να συνδέσει τη μεγάλη μεταβολή που έχει συντελεστεί στις σχέσεις Ελλάδας–Ισραήλ τα τελευταία χρόνια με μια πιθανή βαθύτερη αλλαγή στην ελληνική κοινωνική και οικονομική νοοτροπία.
Ο ίδιος υπενθυμίζει ότι για πολλές δεκαετίες η ελληνική εξωτερική πολιτική διατηρούσε ιδιαίτερα στενούς δεσμούς με τον αραβικό κόσμο, ενώ επισημαίνει ότι η εικόνα άρχισε να μεταβάλλεται σημαντικά από την περίοδο της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου.
Πράγματι, το 2010 αποτέλεσε σημείο καμπής στις ελληνοϊσραηλινές σχέσεις, με την επίσκεψη του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου στο Ισραήλ και, ακολούθως, την επίσκεψη του Μπενιαμίν Νετανιάχου στην Αθήνα. Έκτοτε η συνεργασία των δύο χωρών διευρύνθηκε σημαντικά και σήμερα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την άμυνα, την ασφάλεια, την τεχνολογία, την ενέργεια, τις επενδύσεις και την έρευνα.
Ο Βαγγέλης Ευαγγελάτος, όμως, πηγαίνει τη συζήτηση ένα βήμα παραπέρα.
Κατά την άποψή του, όταν δύο κοινωνίες έρχονται πιο κοντά δεν ανταλλάσσουν μόνο προϊόντα, κεφάλαια και τεχνογνωσία, αλλά μπορούν να επηρεάζουν η μία την άλλη και ως προς τις οικονομικές αντιλήψεις και τα κοινωνικά πρότυπα.
Υποστηρίζει ότι η ελληνική κοινωνία, με τις βαθιές ρίζες της στην ορθόδοξη παράδοση, είχε ιστορικά διαφορετική σχέση με έννοιες όπως η συσσώρευση πλούτου και η επιχειρηματική επιτυχία. Εκτιμά, όμως, ότι στη σημερινή Ελλάδα η επιχειρηματικότητα, η τεχνολογία, οι επενδύσεις, η παραγωγή και η δημιουργία πλούτου αποκτούν σταδιακά μεγαλύτερη κοινωνική αποδοχή.
Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό δεν σημαίνει εγκατάλειψη της ελληνικής ταυτότητας ή της ορθόδοξης παράδοσης, αλλά ενδεχομένως τη διαμόρφωση μιας διαφορετικής οικονομικής συμπεριφοράς.
Ιδιαίτερη σημασία αποδίδει, μάλιστα, στο εάν η ελληνοϊσραηλινή συνεργασία θα ξεπεράσει το επίπεδο της αγοράς αμυντικών συστημάτων και θα οδηγήσει σε μεταφορά τεχνογνωσίας, επενδύσεις, παραγωγή και καινοτομία μέσα στην Ελλάδα.
Σε μια τέτοια περίπτωση, εκτιμά ότι η νέα σχέση θα μπορούσε να λειτουργήσει ως επιταχυντής οικονομικών αλλαγών.
Και καταλήγει με την εκτίμηση ότι ίσως, μαζί με τις διεθνείς συμμαχίες της χώρας, μεταβάλλεται σταδιακά και ένα κομμάτι της κοινωνικής της νοοτροπίας:
«Οι μεγάλες αλλαγές δεν έρχονται πάντα με επαναστάσεις. Μερικές φορές έρχονται σιγά-σιγά, μέσα από τις νέες σχέσεις που δημιουργεί η ανάγκη».
