Από τις λαμπερές δεξιώσεις της Αθήνας και τις φωτογραφίες με κυβερνητικά στελέχη μέχρι τις καλοκαιρινές βόλτες στο Φισκάρδο, η Κίμπερλι Γκιλφόιλ είχε γίνει ένα από τα πιο περιζήτητα πρόσωπα της ελληνικής πολιτικής και κοσμικής ζωής. Η είδηση της απομάκρυνσής της από την αμερικανική πρεσβεία δίνει αφορμή στον Μήτσο Στραβοπάτη και τον Σπύρο Ξερόλα για μια κεφαλονίτικη κουβέντα γεμάτη πειράγματα, πολιτική σάτιρα και απορίες για τις φιλίες της εξουσίας.
Μήτσος Στραβοπάτης: Σπύροοο! Ορέ Σπύρο! Έλα έδεπα, που σε γυρεύω από το πρωί!
Σπύρος Ξερόλας: Τι έπαθες πάλι, Μήτσο μου; Σε κυνηγάει η εφορία ή σου ήρθε κανένα καινούριο χαράτσι;
Μήτσος: Χειρότερα, ορέ! Έχουμε εθνικό πένθος!
Σπύρος: Μπα σε καλό σου! Παραιτήθηκε η κυβέρνηση;
Μήτσος: Όχι, μαθές! Μας διώξανε την Κίμπερλι!
Σπύρος: Ποια Κίμπερλι;
Μήτσος: Άιντε τώρα! Κι εσύ κάνεις πως δεν την ξέρεις; Την Γκιλφόιλ, μωρέ! Την Αμερικάνα! Την αγαπημένη των υπουργών, των επιχειρηματιών, των εφοπλιστών και της μισής κοσμικής Αθήνας!
Σπύρος: Α, την πρέσβειρα λες. Της ζήτησε ο Λευκός Οίκος να παραιτηθεί.
Μήτσος: Ε, και τώρα τι θα απογίνουνε, Σπύρο μου, όλοι εδαύτοι που τρέχανε από δεξίωση σε δεξίωση για μια φωτογραφία μαζί της;
Σπύρος: Θα βρούνε άλλον πρέσβη, Μήτσο.
Μήτσος: Τόσο απλά, ορέ;
Σπύρος: Ε, τι περίμενες; Να κηρύξουνε τριήμερο πένθος;
Μήτσος: Εγώ περίμενα να κατεβάσουνε τις σημαίες μεσίστιες στα υπουργεία!
Σπύρος: Γιατί;
Μήτσος: Γιατί με τόσες αγκαλιές, φιλιά, χαμόγελα και φωτογραφίες, νόμιζα πως η Κίμπερλι είχε γίνει επίτιμο μέλος του υπουργικού συμβουλίου!
Σπύρος: Μήτσο, εσύ βλέπεις μια φωτογραφία και βγάζεις ολόκληρο πολιτικό συμπέρασμα!
Μήτσος: Όχι, Σπύρο μου! Εγώ βλέπω πολλές φωτογραφίες και αναρωτιέμαι ποιος θα τις θυμάται αύριο!
«Ορέ, πού πήγανε όλοι εκείνοι που φωτογραφίζονταν μαζί της;»
Μήτσος: Θυμάσαι εκείνες τις λαμπερές βραδιές στην Αθήνα; Με τον Αργυρό, τις σαμπάνιες, τους επιχειρηματίες και τους υπουργούς;
Σπύρος: Πώς δεν τις θυμάμαι; Είχανε γεμίσει οι εφημερίδες και τα σάιτ φωτογραφίες.
Μήτσος: Κικίλιας, Κεφαλογιάννη, Κεραμέως, Σταϊκούρας… Κόσμος και κοσμάκης! Όλοι καλοντυμένοι, όλοι χαμογελαστοί, όλοι μια μεγάλη παρέα!
Σπύρος: Οι υπουργοί έχουν και θεσμικές επαφές, Μήτσο. Δεν είναι παράξενο να συναντούν μια πρέσβειρα.
Μήτσος: Θεσμικές επαφές, ναι! Αλλά έδεπα, Σπύρο μου, κάθε φωτογραφία έμοιαζε με εθνικό κατόρθωμα! Λες και με μια αγκαλιά είχαμε λύσει όλα τα προβλήματα της χώρας!
Σπύρος: Ε, τώρα υπερβάλλεις.
Μήτσος: Καθόλου! Άνοιγες τα κοινωνικά δίκτυα και νόμιζες πως η εξωτερική πολιτική γίνεται με σαμπάνιες και φωτογραφίες!
Σπύρος: Και τι θέλεις τώρα να κάνουνε;
Μήτσος: Να δείξουνε ότι η εκτίμησή τους δεν εξαρτάται από την καρέκλα της!
Σπύρος: Μπορεί να το κάνουνε.
Μήτσος: Μακάρι, ορέ! Γιατί έχω μια απορία. Άμα ερχότανε αύριο η Κίμπερλι στην Αθήνα χωρίς τον τίτλο της πρέσβειρας, θα έβρισκε την ίδια ουρά για φωτογραφίες;
Σπύρος: Δεν το ξέρουμε, Μήτσο.
Μήτσος: Ε, αυτό θέλω να μάθω! Γιατί οι μεγάλες φιλίες δοκιμάζονται όταν χάνεται η εξουσία, όχι όταν ανοίγουνε οι σαμπάνιες!
Σπύρος: Εσύ δεν κάνεις πολιτικό ρεπορτάζ. Κάνεις έλεγχο αντοχής στις φιλίες!
Μήτσος: Και μάλιστα χωρίς αβάντα για κανέναν!
«Ο Μητσοτάκης να φτιάξει Υπουργείο Φωτογραφιών με Ισχυρούς!»
Μήτσος: Άκου, Σπύρο, γιατί μου ήρθε μια μεγάλη ιδέα!
Σπύρος: Ωχ! Όταν σου έρχονται εσένα μεγάλες ιδέες, κάποιον θα πάρει η μπάλα!
Μήτσος: Να πούμε στον Μητσοτάκη να ιδρύσει ένα καινούριο υπουργείο!
Σπύρος: Ποιο υπουργείο, ορέ;
Μήτσος: Το Υπουργείο Φωτογραφιών με Ισχυρούς Ξένους!
Σπύρος: Μπα σε καλό σου! Και τι θα κάνει;
Μήτσος: Θα εγκρίνει τις φωτογραφίες των υπουργών με πρέσβεις, προέδρους, εφοπλιστές και διάσημους!
Σπύρος: Και γιατί χρειάζεται;
Μήτσος: Για να μη χρειάζεται, κάθε φορά που κάποιος χάνει την καρέκλα του, να ψάχνουνε οι δικοί μας τι είχανε γράψει από κάτω!
Σπύρος: Δηλαδή;
Μήτσος: Θα έχει ειδικό τμήμα διαχείρισης παλιών ενθουσιασμών!
Σπύρος: Χαχα! Και ποιος θα το αναλάβει;
Μήτσος: Δεν ξέρω, μαθές. Αλλά με τόσες φωτογραφίες που βγάζουνε αβέρτα, θα χρειαστούνε ολόκληρη Γενική Γραμματεία!
Σπύρος: Μήτσο, η κυβέρνηση οφείλει να συνεργάζεται με τον εκάστοτε Αμερικανό πρέσβη.
Μήτσος: Βεβαίως! Αλλά άλλο η διπλωματική συνεργασία κι άλλο να παρουσιάζεις κάθε χειραψία σαν ιστορική επιτυχία!
Σπύρος: Αυτή είναι η διαφορά.
Μήτσος: Γιατί, ορέ Σπύρο, δεν είναι επιτυχία να στέκεσαι δίπλα σε έναν ισχυρό άνθρωπο. Επιτυχία είναι να πετυχαίνεις κάτι για τη χώρα σου!
Σπύρος: Και τι θα έλεγες στους υπουργούς;
Μήτσος: Να μη μας μετράνε πόσες φωτογραφίες εβγάλανε με την Κίμπερλι. Να μας πούνε τι κέρδισε η Ελλάδα από τις επαφές τους!
«Στο Φισκάρδο, ορέ, κοντέψαμε να την κάνουμε βασίλισσα!»
Μήτσος: Άσε, όμως, την Αθήνα. Έδεπα στην Κεφαλονιά τι έγινε τον Αύγουστο; Θυμάσαι;
Σπύρος: Πώς δεν θυμάμαι; Ήρθε στο Φισκάρδο, πήγε στην Τασία, έκανε τις βόλτες της στο Ιόνιο…
Μήτσος: Και τι γράφανε, ορέ Σπύρο! Τι χαρές, τι χαμόγελα, τι φωτογραφίες! Λες και είχε έρθει η ίδια η Αμερική να μας συγχαρεί για την κεφαλονίτικη κρεατόπιτα!
Σπύρος: Ήταν γνωστή προσωπικότητα. Λογικό να γίνει είδηση.
Μήτσος: Είδηση, ναι! Αλλά όχι να νομίζουμε ότι επειδή έφαγε στο Φισκάρδο θα μας φτιάξει ο Τραμπ τον δρόμο για τον Μύρτο!
Σπύρος: Χαχα! Αυτό δεν το υποσχέθηκε κανείς!
Μήτσος: Ευτυχώς, γιατί θα περιμέναμε κι εμείς καμιά αμερικανική χρηματοδότηση!
Σπύρος: Και τι σε πείραξε η επίσκεψη;
Μήτσος: Καθόλου! Καλοδεχούμενη ήταν η γυναίκα. Με πειράζει όταν κάποιοι αντιμετωπίζουν κάθε διάσημο επισκέπτη λες και μας έφερε μαζί του την ανάπτυξη ολόκληρου του νησιού!
Σπύρος: Αυτό είναι άλλο πράγμα.
Μήτσος: Και τώρα θέλω να δω κάτι.
Σπύρος: Τι, ορέ;
Μήτσος: Άμα ξανάρθει η Κίμπερλι στο Φισκάρδο χωρίς να είναι πρέσβειρα, θα έχουμε τις ίδιες θερμές υποδοχές;
Σπύρος: Μπορεί.
Μήτσος: Μακάρι! Γιατί έτσι θα ξέρουμε ότι αγαπήσαμε την επισκέπτρια και όχι το αξίωμά της!
Σπύρος: Εσύ, Μήτσο, θα την καλωσόριζες;
Μήτσος: Και βέβαια! Θα της έλεγα «καλώς όρισες έδεπα, στην Κεφαλονιά». Μόνο που δεν θα της ζητούσα να μας λύσει τα προβλήματα του νησιού ανάμεσα στο πρώτο και στο δεύτερο πιάτο!
«Χθες με την Κίμπερλι, αύριο με τον επόμενο πρέσβη!»
Μήτσος: Πάντως, Σπύρο, εγώ στενοχωριέμαι για τους μεγάλους θαυμαστές της.
Σπύρος: Γιατί, μαθές;
Μήτσος: Θα πρέπει να αρχίσουνε από την αρχή!
Σπύρος: Τι να αρχίσουνε;
Μήτσος: Να μάθουνε ποιος θα είναι ο επόμενος πρέσβης, τι του αρέσει να τρώει, ποια μουσική ακούει, πού κάνει διακοπές και σε ποιο πάρτι θα εμφανιστεί!
Σπύρος: Εσύ τους έχεις βάλει όλους στο ίδιο τσουβάλι!
Μήτσος: Όχι όλους, ορέ! Μόνο εκείνους που νομίζουν ότι η πολιτική επιρροή μετριέται σε προσκλήσεις και φωτογραφίες!
Σπύρος: Και μετά;
Μήτσος: Μετά θα αρχίσουνε οι γνωστές αναρτήσεις!
Σπύρος: Δηλαδή;
Μήτσος: «Είχαμε μια εξαιρετική και εποικοδομητική συνάντηση με τον νέο πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών»!
Σπύρος: Αυτό είναι συνηθισμένη διπλωματική διατύπωση.
Μήτσος: Ναι, αλλά εγώ θέλω να δω και το αποτέλεσμα!
Σπύρος: Τι αποτέλεσμα;
Μήτσος: Κάτι περισσότερο από μια φωτογραφία με δύο χαμόγελα και τρεις σημαίες!
Σπύρος: Εσύ ζητάς πολλά.
Μήτσος: Καθόλου! Ζητάω να μην περνάμε τις δημόσιες σχέσεις για εθνική στρατηγική!
«Ο Τραμπ της έδειξε την πόρτα κι έδεπα κοιτάνε προς την Ουάσινγκτον!»
Μήτσος: Ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω, Σπύρο μου.
Σπύρος: Ποιο;
Μήτσος: Η Κίμπερλι ήταν από τα πρόσωπα του περιβάλλοντος του Τραμπ. Την έστειλε στην Ελλάδα και έδεπα έγινε περιζήτητη.
Σπύρος: Ναι.
Μήτσος: Και τώρα ο Λευκός Οίκος της ζητά να φύγει!
Σπύρος: Έτσι ανακοινώθηκε.
Μήτσος: Φαντάζεσαι την αμηχανία εκείνων που την παρουσίαζαν σαν το κλειδί για να ανοίγουνε όλες οι πόρτες στην Ουάσινγκτον;
Σπύρος: Η διπλωματία δεν εξαρτάται από ένα μόνο πρόσωπο.
Μήτσος: Αυτό λέω κι εγώ! Αλλά κάποιοι συμπεριφέρονταν λες και η προσωπική γνωριμία με την Κίμπερλι ήταν σημαντικότερη από τις ίδιες τις σχέσεις Ελλάδας και Αμερικής!
Σπύρος: Οι σχέσεις των δύο χωρών συνεχίζονται, ανεξάρτητα από τις αλλαγές προσώπων.
Μήτσος: Ε, τότε γιατί τόση προσωπολατρία;
Σπύρος: Γιατί η δημοσιότητα έχει τη δική της λογική.
Μήτσος: Και η εξουσία τη δική της γοητεία!
Σπύρος: Ακριβώς.
Μήτσος: Μόνο που αυτή η γοητεία μπορεί να εξαφανιστεί με μια ανακοίνωση από τον Λευκό Οίκο!
Σπύρος: Κι έπειτα;
Μήτσος: Έπειτα θα αρχίσουν τα αβανταδόρικα χαμόγελα για τον επόμενο!
«Έδεπα άμα σε διώξουν από τον σύλλογο, γίνεται επανάσταση!»
Μήτσος: Διάβασα πάντως ότι η Κίμπερλι ευχαρίστησε δημόσια τον Τραμπ.
Σπύρος: Ναι, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της για την ευκαιρία που της είχε δώσει.
Μήτσος: Δηλαδή της δείχνουνε την πόρτα κι εκείνη λέει ευχαριστώ;
Σπύρος: Έτσι λειτουργεί συχνά η δημόσια διπλωματική γλώσσα.
Μήτσος: Έδεπα, ορέ Σπύρο, άμα σε διώξουνε από το διοικητικό συμβούλιο του πολιτιστικού συλλόγου του χωριού, γράφεις τρεις καταγγελίες, πέντε αναρτήσεις και κάνεις έκτακτη συνέντευξη Τύπου!
Σπύρος: Χαχα! Γι’ αυτό δεν έχουμε αμερικανική πρεσβεία σε κάθε χωριό!
Μήτσος: Πάντως, εκείνη κράτησε τους τύπους.
Σπύρος: Ναι.
Μήτσος: Να δούμε τώρα αν θα τους κρατήσουνε και οι φίλοι της!
Σπύρος: Εσύ περιμένεις να τους δεις όλους σε μια νέα αβανταδόρικη φωτογραφία;
Μήτσος: Όχι, ορέ! Περιμένω να δω αν οι φιλίες έχουν διάρκεια μεγαλύτερη από μια υπουργική θητεία!
«Εμείς μετράμε το πετρέλαιο κι άλλοι μετράνε τα μέτρα του καταμαράν!»
Μήτσος: Ξέρεις τι με ενοχλεί περισσότερο, Σπύρο;
Σπύρος: Τι, ορέ;
Μήτσος: Ότι εμείς έδεπα μετράμε πόσο πετρέλαιο θα βάλουμε τον χειμώνα, πόσο θα πληρώσουμε το ρεύμα, πόσο ανέβηκε το σούπερ μάρκετ…
Σπύρος: Και;
Μήτσος: Και βλέπουμε μια άλλη Ελλάδα, με σαμπάνιες, πολυτελή σκάφη, δεξιώσεις και υπουργούς στα κοσμικά γεγονότα!
Σπύρος: Η παρουσία σε μια κοινωνική εκδήλωση δεν σημαίνει ότι κάποιος αδιαφορεί για τα προβλήματα της χώρας.
Μήτσος: Δεν είπα αυτό! Αλλά θέλω να βλέπω τον ίδιο ενθουσιασμό και για τα προβλήματα του κόσμου!
Σπύρος: Δηλαδή;
Μήτσος: Όση προθυμία έχουνε για μια φωτογραφία με έναν ισχυρό ξένο, άλλη τόση να έχουνε και για μια λύση στα προβλήματα των πολιτών!
Σπύρος: Αυτό είναι πολιτικό αίτημα.
Μήτσος: Όχι, Σπύρο μου. Είναι κοινή λογική!
Σπύρος: Εσύ, πάντως, τα λες αβέρτα!
Μήτσος: Γιατί δεν έχω να χάσω καμιά πρόσκληση σε δεξίωση!
«Δεν είναι η Κίμπερλι το πρόβλημα. Είναι η λατρεία της καρέκλας!»
Σπύρος: Για να κλείσουμε, Μήτσο, τι συμπέρασμα βγάζεις από όλη αυτή την ιστορία;
Μήτσος: Ότι η Κίμπερλι ήρθε, έγινε περιζήτητη στην ελληνική πολιτική και κοσμική ζωή, φωτογραφήθηκε με υπουργούς και επιχειρηματίες, έκανε τις διακοπές της στην Κεφαλονιά και μετά ήρθε η απομάκρυνση.
Σπύρος: Και;
Μήτσος: Και τώρα θα φανεί πόσο ανθεκτικές είναι οι μεγάλες φιλίες όταν χάνεται το αξίωμα!
Σπύρος: Δεν ξέρουμε πώς θα αντιδράσει ο καθένας.
Μήτσος: Ακριβώς! Γι’ αυτό θα έχει ενδιαφέρον να δούμε ποιοι θα συνεχίσουν να τη θυμούνται με την ίδια θέρμη!
Σπύρος: Άρα δεν έχεις πρόβλημα με τις φιλίες.
Μήτσος: Καθόλου! Έχω πρόβλημα με τις φιλίες που γίνονται μόνο για την καρέκλα!
Σπύρος: Και πώς θα το έλεγες με μια φράση;
Μήτσος: Θα το έλεγα απλά, ορέ Σπύρο.
Σπύρος: Για λέγε.
Μήτσος: Στην Ελλάδα κάποιοι δεν κυνηγάνε τις φιλίες. Κυνηγάνε τις καρέκλες που κάθονται οι φίλοι τους!
Σπύρος: Και όταν αλλάζει ο άνθρωπος στην καρέκλα;
Μήτσος: Αλλάζουνε κι αυτοί φωτογραφία προφίλ!
Σπύρος: Μπα σε καλό σου, Μήτσο!
Μήτσος: Τι είναι, ορέ;
Σπύρος: Αυτό δεν είναι εξωτερική πολιτική.
Μήτσος: Τι είναι;
Σπύρος: Φωτογραφική διπλωματία!
Μήτσος: Και μάλιστα με αυτόματη διαγραφή όταν αλλάζει ο ένοικος της πρεσβείας!
Σπύρος: Κι η Κίμπερλι;
Μήτσος: Η Κίμπερλι θα βρει τον δρόμο της, Σπύρο μου. Εγώ για τους δικούς μας ανησυχώ!
Σπύρος: Γιατί, μαθές;
Μήτσος: Γιατί θα πρέπει να ξαναβρούνε πρόσκληση, να ξαναφορέσουνε τα καλά τους και να ξαναβγάλουνε φωτογραφίες με τον επόμενο!
Σπύρος: Και τότε;
Μήτσος: Τότε θα ακούσουμε πάλι για «ιστορικές συναντήσεις», «εξαιρετικό κλίμα» και «στρατηγικές σχέσεις»!
Σπύρος: Κι εσύ τι θα πεις;
Μήτσος: Ότι ο Τραμπ μπορεί να άλλαξε πρέσβειρα, αλλά εμείς έδεπα δεν αλλάζουμε συνήθειες!
Σπύρος: Καλά τα λες, ορέ Μήτσο.
Μήτσος: Και να σου πω και το τελευταίο;
Σπύρος: Λέγε.
Μήτσος: Χθες η Κίμπερλι ήταν το πιο περιζήτητο πρόσωπο για μια φωτογραφία. Σήμερα το πιο ενδιαφέρον φωτογραφικό θέμα είναι ποιοι θα θελήσουν να σταθούν ξανά δίπλα της!
Σπύρος: Ε, ορέ Μήτσο… Άμα συνεχίσεις έτσι, δεν θα σε καλέσουνε ποτέ σε δεξίωση!
Μήτσος: Δεν πειράζει, Σπύρο μου! Εγώ προτιμώ έναν καφέ έδεπα στο Φισκάρδο, παρά μια σαμπάνια που αύριο θα πρέπει να κάνω πως δεν την ήπια!
Σπύρος: Κι αν σε καλέσει ο επόμενος πρέσβης;
Μήτσος: Θα πάω, μαθές!
Σπύρος: Α, ώστε κι εσύ τα ίδια κάνεις!
Μήτσος: Όχι, ορέ! Θα πάω για να του πω κάτι!
Σπύρος: Τι;
Μήτσος: «Καλώς ήρθες στην Ελλάδα, αφέντη μου. Μόνο μη συνηθίσεις πολύ τις αγκαλιές. Έδεπα κρατάνε όσο κρατάει κι η καρέκλα!»
Σπύρος: Μπα σε καλό σου, Μήτσο! Θα μας κλείσεις την πρεσβεία!
Μήτσος: Μην ανησυχείς, ορέ! Τις φωτογραφίες δεν θα μας τις πάρει κανείς!
Σπύρος: Και τώρα τι κάνουμε;
Μήτσος: Τώρα πίνουμε τον καφέ μας. Κι άμα δεις κανέναν από τους παλιούς θαυμαστές της Κίμπερλι, ρώτησέ τον αν την έχει ακόμα στις επαφές του!
Σπύρος: Κι αν σου πει ότι την έχει;
Μήτσος: Να του πεις μπράβο! Τουλάχιστον εδαύτος δεν αλλάζει φίλους με τις κυβερνητικές ανακοινώσεις!
Ο Μήτσος Στραβοπάτης και ο Σπύρος Ξερόλας είναι φανταστικοί σατιρικοί χαρακτήρες. Ο διάλογος είναι μυθοπλασία, εμπνευσμένη από δημοσιευμένες κοινές εμφανίσεις πολιτικών και κοσμικών προσώπων με την Κίμπερλι Γκιλφόιλ και από δημοσιεύματα για την επίσκεψή της στην Κεφαλονιά. Οι αναφορές σε υποτιθέμενες σημερινές αντιδράσεις αποτελούν σατιρικό σχολιασμό, όχι επιβεβαιωμένες πράξεις ή δηλώσεις.
