Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονα στα Λουκεράτα η εξόδιος ακολουθία της Ζωής Γρηγοροπούλου, συζύγου Νικολάου Λουκέρη, με συγγενείς, φίλους και πλήθος κόσμου να την αποχαιρετούν.
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η στιγμή κατά την οποία ο γιος της, Βαγγέλης Λουκέρης, πήρε τον λόγο για να πει το τελευταίο αντίο στη μητέρα του. Ο επικήδειος λόγος του εξελίχθηκε σε έναν πραγματικό ύμνο στη μάνα, αλλά και σε μια αναδρομή στη ζωή μιας γυναίκας που μεγάλωσε και δημιούργησε οικογένεια μέσα σε δύσκολες εποχές.
Τις στιγμές από την τελετή και αποσπάσματα από τον επικήδειο μετέφερε ο δημοτικός σύμβουλος Ληξουρίου Βαγγέλης Θεοφιλάτος.
Μια ζωή που ξεκίνησε το 1936
Η Ζωή Γρηγοροπούλου γεννήθηκε το 1936 στον Άγιο Δημήτριο, σε φτωχή αγροτική οικογένεια. Ήταν κόρη του Βασίλη Γρηγορόπουλου και της Ελένης Γαλιατσάτου.
Τα παιδικά της χρόνια συνέπεσαν με ορισμένες από τις δυσκολότερες περιόδους της νεότερης ελληνικής ιστορίας: τη γερμανική Κατοχή, τον Εμφύλιο και, αργότερα, τους καταστροφικούς σεισμούς του 1953.
Στις 15 Ιουλίου 1956 παντρεύτηκε τον Νικόλαο Λουκέρη και μαζί δημιούργησαν την οικογένειά τους στα Λουκεράτα, αποκτώντας τέσσερα παιδιά.
Όπως ανέφερε ο γιος της, το ζευγάρι έζησε μαζί για 65 χρόνια, ενώ ο θάνατος του συζύγου της πριν από πέντε χρόνια είχε επιβαρύνει σημαντικά την υγεία της.
«Όλα σου τα όνειρα έγιναν δικά μας φτερά»
Στον αποχαιρετισμό του, ο Βαγγέλης Λουκέρης μίλησε για μια μητέρα που αφιέρωσε τη ζωή της στα παιδιά και την οικογένειά της.
Μια γυναίκα που εργάστηκε σκληρά στο σπίτι, στη ραπτική και στις γεωργικές εργασίες, αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες της εποχής και στερούμενη, όπως είπε, προσωπικές στιγμές για να μπορέσουν τα παιδιά της να μεγαλώσουν με αρχές και αξίες.
«Δεν κράτησες τίποτα για τον εαυτό σου, όλα σου τα όνειρα έγιναν δικά μας φτερά».
Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν και η αναφορά στις τελευταίες ημέρες της ζωής της. Παρά την επιδείνωση της υγείας της και τη νοσηλεία της, σύμφωνα με τον γιο της, εξακολουθούσε να ενδιαφέρεται περισσότερο για τα παιδιά της παρά για τον δικό της πόνο.
«Σε ποια ηλικία παύεις να είσαι παιδί;»
Ο επικήδειος κορυφώθηκε με μια φράση που αποτυπώνει το συναίσθημα της απώλειας ενός γονιού ανεξάρτητα από την ηλικία:
«Λένε ότι το παιδί ορφανεύει όταν χάνει τη μάνα του. Αλλά σε ποια ηλικία παύεις να είσαι παιδί; Τώρα μάνα πήρα την απάντηση. Παύεις να είσαι παιδί όταν χάνεις τη μάνα σου, ανεξάρτητα από την ηλικία που βρίσκεσαι».
Ο Βαγγέλης Λουκέρης αναφέρθηκε ακόμη στα εγγόνια της Ζωής, ορισμένα από τα οποία ταξίδεψαν από το εξωτερικό για να βρίσκονται κοντά της στο τελευταίο αντίο.
Λόγια αγάπης για τη γιαγιά της είπε και η εγγονή της Ζωή, που φέρει το όνομά της, όπως και ο Στέλιος, ο οποίος ζει στο εξωτερικό.
«Καλό ταξίδι στο φως»
Το τέλος του αποχαιρετισμού ήταν ίσως και το πιο συγκινητικό:
«Σ’ ευχαριστώ για όλα μάνα… Καλό ταξίδι στο φως… Θα μας λείπεις, σε κάθε ανάσα… Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο από εδώ και πέρα».
Και λίγο πριν από το τελευταίο «αντίο», μια φράση που ο Βαγγέλης Θεοφιλάτος χαρακτήρισε ως έναν ύμνο όχι μόνο στη συγκεκριμένη μητέρα, αλλά στην Ελληνίδα μάνα που αγωνίστηκε μέσα σε δύσκολες συνθήκες για να μεγαλώσει την οικογένειά της:
«Και 1/4 μάνας αρκεί για δέκα ζωές… Έφυγες μάνα, αλλά είσαι εδώ. Στο καλό μανούλα μας…»
