Μια επιστολή γεμάτη ευγνωμοσύνη προς τους γιατρούς και τους νοσηλευτές του Γενικού Νοσοκομείου Κεφαλονιάς, αλλά και μια ηχηρή έκκληση προς το υπουργείο Υγείας για τις συνθήκες εργασίας του προσωπικού, δημοσιοποίησε ο Σωτήριος Διον. Σάρλος, αξιωματικός εν αποστρατεία. Με αφορμή την πολύμηνη περιπέτεια υγείας του αδελφού του, περιγράφει όσα έζησε στην Παθολογική Κλινική και στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, αναδεικνύοντας την υπερπροσπάθεια των εργαζομένων.
Υπάρχουν επιστολές που δεν αποτελούν απλώς μια δημόσια έκφραση ευχαριστιών. Μέσα από τις προσωπικές εμπειρίες των ανθρώπων, φωτίζουν πλευρές της καθημερινότητας που συχνά παραμένουν μακριά από τη δημόσια συζήτηση.
Μια τέτοια επιστολή είναι αυτή του Σωτήριου Διον. Σάρλου, ο οποίος, ολοκληρώνοντας έναν ιδιαίτερα δύσκολο και επώδυνο κύκλο για την οικογένειά του, αισθάνθηκε την ανάγκη να ευχαριστήσει δημόσια τους ανθρώπους του Γενικού Νοσοκομείου Αργοστολίου.
Ο αδελφός του χρειάστηκε να εισαχθεί επανειλημμένα στο νοσοκομείο κατά τη διάρκεια περίπου τεσσάρων μηνών.
Μέσα από αυτή τη δοκιμασία, ο κ. Σάρλος είχε την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά την καθημερινή προσπάθεια των γιατρών, των νοσηλευτών και του υπόλοιπου προσωπικού.
Η επιστολή του αποτελεί πρωτίστως μια αναγνώριση της φροντίδας που προσφέρθηκε στον αδελφό του. Ταυτόχρονα, όμως, περιλαμβάνει συγκεκριμένες επισημάνσεις για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται οι άνθρωποι του νοσοκομείου.
Θερμές ευχαριστίες στον Αντώνιο Κουρούκλη και στο προσωπικό
Ο Σωτήριος Σάρλος εκφράζει ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη προς την Παθολογική Κλινική, τον διευθυντή της, Αντώνιο Κουρούκλη, και το ιατρικό του επιτελείο.
Αναφέρεται επίσης με θερμά λόγια στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, επισημαίνοντας ότι όλοι ανεξαιρέτως προσέφεραν αμέριστη φροντίδα στον αδελφό του κατά τις αλλεπάλληλες εισαγωγές του.
Η αναφορά αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία επειδή συνοδεύεται από τις προσωπικές του παρατηρήσεις για τις απαιτητικές συνθήκες εργασίας.
«Τους έβλεπα και την επόμενη ημέρα κοντά στους ασθενείς»
Σύμφωνα με όσα περιγράφει, το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό καλείται να ανταποκριθεί σε ιδιαίτερα επιβαρυμένα ωράρια.
Ο ίδιος κάνει λόγο για έναν διευθυντή με συνεχή εφημερία, ενώ αναφέρει ότι νοσηλευτές που εργάζονταν κατά τη νυχτερινή βάρδια βρίσκονταν και την επόμενη ημέρα κοντά στους ασθενείς.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η αναφορά του ότι, κατά τις νυχτερινές ώρες, δύο νοσηλευτές εξυπηρετούσαν τουλάχιστον 40 νοσηλευόμενους.
Παράλληλα, σημειώνει ότι ένας ή δύο νοσοκόμοι φαίνεται πως κάλυπταν ανάγκες περισσότερων κλινικών, ενδεχομένως ολόκληρου του νοσοκομείου, όπως ο ίδιος αντιλήφθηκε.
Οι αριθμοί και οι συνθήκες που περιγράφονται αποτελούν προσωπική μαρτυρία του επιστολογράφου και όχι επίσημη καταγραφή της στελέχωσης του νοσοκομείου.
Ωστόσο, αναδεικνύουν ένα σημαντικό ζήτημα: την ανάγκη επαρκούς υποστήριξης των εργαζομένων που βρίσκονται καθημερινά δίπλα στους ασθενείς.
«Καλό το ελληνικό φιλότιμο, αλλά όλα έχουν και τα όριά τους»
Αυτή είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική φράση της επιστολής.
Ο κ. Σάρλος αναγνωρίζει ότι οι εργαζόμενοι υπερβάλλουν εαυτούς για να ανταποκριθούν στις ανάγκες των νοσηλευόμενων.
Ταυτόχρονα, όμως, επισημαίνει ότι η προσωπική αφοσίωση και το φιλότιμο δεν μπορούν να αποτελούν τη μοναδική απάντηση στις δυσκολίες λειτουργίας ενός νοσηλευτικού ιδρύματος.
Γι’ αυτό απευθύνει έκκληση προς το υπουργείο Υγείας και τους υπόλοιπους αρμόδιους φορείς να ασχοληθούν ουσιαστικά με τη βελτίωση των συνθηκών.
Το αίτημά του αφορά τόσο τους εργαζομένους όσο και τους ασθενείς και τους συγγενείς τους.
Ολόκληρη η επιστολή του Σωτήριου Διον. Σάρλου
Ακολουθεί αυτούσια η επιστολή, με διατήρηση του προσωπικού ύφους και των διατυπώσεων του συντάκτη της:
«Κλείνοντας αυτόν τον θλιβερό και πονεμένο μου κύκλο, άφησα τελευταία τα ευχαριστήρια μου και την ευγνωμοσύνη μου προς το Γενικό νοσοκομείο Αργοστολίου και ιδιαίτερα την παθολογική κλινική, τον διευθυντή αυτής τον κ. Αντώνιο Κουρούκλη και το ιατρικό του επιτελείο καθώς επίσης και το τμήμα επειγόντων περιστατικών (ΤΕΠ) για την αμέριστη φροντίδα που προσέφεραν όλοι ανεξαιρέτως στον αδελφό μου κατά τις αλλεπάλληλες εισαγωγές που κάναμε κατά το τελευταίο τετράμηνο περίπου.
Θα ήθελα όμως να σταθώ λίγο στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που αγόγγυστα προσφέρουν τις υπηρεσίες των σε ένα απίστευτα καταπονημένο ωράριο.
Ένας διευθυντής με συνεχή εφημερία και ένα νοσηλευτικό προσωπικό που έχοντας βραδυνή υπηρεσία τους έβλεπα και την επόμενη ημέρα εκεί κοντά στους ασθενείς.
Δύο νοσηλευτές ιδιαίτερα κατά τις νυκτερινές ώρες με τουλάχιστον σαράντα νοσηλευόμενους.
Ένας ή δύο νοσοκόμοι που δεν εξυπηρετούσαν μόνο μια κλινική αλλά από ότι κατάλαβα ολόκληρο το νοσοκομείο.
Ειλικρινά υπερβάλλουν εαυτούς.
Καλό το Ελληνικό φιλότιμο αλλά όλα έχουν και τα όρια τους.
Ας ενσκήψουν επιτέλους οι ιθύνοντες( υπουργείο υγείας και όσοι άλλοι έχουν την ευθύνη οργάνωσης και σχεδιασμού )προς βελτίωση των συνθηκών προς όφελος των εργαζομένων αλλά και των νοσηλευόμενων και των οικείων αυτών.
Σας ευχαριστώ πολύ!!!
Με εκτίμηση
Σωτήριος Διον. Σάρλος
Αξκός ε.α.»
Μια μαρτυρία που αξίζει να προβληματίσει τους αρμοδίους
Η επιστολή του Σωτήριου Σάρλου δεν έχει τον χαρακτήρα καταγγελίας εναντίον των εργαζομένων του νοσοκομείου.
Ακριβώς το αντίθετο.
Πρόκειται για μια δημόσια αναγνώριση της προσπάθειας που, σύμφωνα με την προσωπική του εμπειρία, καταβάλλουν οι γιατροί, οι νοσηλευτές και το υπόλοιπο προσωπικό, προκειμένου να εξυπηρετούν τους ασθενείς.
Αυτή η αναγνώριση, όμως, συνοδεύεται από έναν ουσιαστικό προβληματισμό.
Όταν ένας συγγενής ασθενούς περιγράφει δύο νοσηλευτές να φροντίζουν δεκάδες νοσηλευόμενους κατά τη διάρκεια της νύχτας, δημιουργούνται εύλογα ερωτήματα για το εάν οι διαθέσιμες δυνάμεις επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών.
Αντίστοιχα, οι αναφορές σε ιδιαίτερα απαιτητικές εφημερίες και σε προσωπικό που καλείται να εξυπηρετήσει περισσότερα τμήματα καθιστούν σημαντική την επίσημη ενημέρωση για τη στελέχωση και την οργάνωση των υπηρεσιών.
Το ζήτημα αφορά άμεσα τους κατοίκους της Κεφαλονιάς και της Ιθάκης, οι οποίοι εξαρτώνται από τις δημόσιες δομές υγείας του νησιού.
Η βελτίωση των συνθηκών εργασίας του προσωπικού συνδέεται με την ποιότητα της φροντίδας, την ασφάλεια των ασθενών και τη δυνατότητα του νοσοκομείου να ανταποκρίνεται στις αυξημένες ανάγκες.
Η επιστολή κλείνει με ένα απλό αλλά ουσιαστικό «Σας ευχαριστώ πολύ».
Και πίσω από αυτό το ευχαριστώ υπάρχει ένα μήνυμα που απευθύνεται προς κάθε αρμόδιο: Οι άνθρωποι του νοσοκομείου αξίζουν όχι μόνο την ευγνωμοσύνη της κοινωνίας, αλλά και τις κατάλληλες συνθήκες για να συνεχίσουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους.
