Μερικές φορές μια απλή εικόνα αρκεί για να πει πολύ περισσότερα από εκατοντάδες λέξεις. Ένα νέο παιδί, με μια σκούπα στα χέρια, να καθαρίζει μόνο του τον δρόμο στη μεταλλική γέφυρα τύπου Bailey της Αγίας Βαρβάρας, λίγο έξω από το Αργοστόλι. Και πίσω από αυτή την εικόνα κρύβεται μια ιστορία που αξίζει πραγματικά να ειπωθεί.
Το παιδί της φωτογραφίας είναι ο Σταύρος Καππάτος.
Και δεν βρέθηκε εκεί επειδή κάποιος του το ζήτησε. Δεν ήταν δουλειά του, ούτε υποχρέωσή του.
Βρέθηκε εκεί επειδή λίγες ημέρες μετά από μια πολύ σοβαρή προσωπική περιπέτεια, σκέφτηκε ότι ένας άλλος άνθρωπος θα μπορούσε να χτυπήσει.
Πριν από λίγες ημέρες είχε ο ίδιος σοβαρό ατύχημα
Ο Σταύρος πριν από λίγες μόλις ημέρες πέρασε μια μεγάλη περιπέτεια με την υγεία του.
Κατεβαίνοντας προς το Αργοστόλι, περίπου στις 9:30 το βράδυ, κι ενώ κινούνταν με το πατίνι του, συγκρούστηκε με άλογο.
Το ατύχημα ήταν σοβαρό και χρειάστηκε να διακομιστεί εσπευσμένα στην Αθήνα.
Ευτυχώς σήμερα είναι καλά. Βρίσκεται ακόμη σε στάδιο ανάρρωσης και αναμένει την επανεξέτασή του από τους γιατρούς.
Θα μπορούσε, λοιπόν, περισσότερο από τον καθένα, αυτές τις ημέρες να ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τον εαυτό του.
Δεν έκανε όμως αυτό.
Είδε τα χαλίκια και σκέφτηκε τον επόμενο που μπορεί να πέσει
Περνώντας από τη γνωστή μεταλλική γέφυρα της Αγίας Βαρβάρας, ο Σταύρος διαπίστωσε ότι στο οδόστρωμα είχαν πέσει επικίνδυνα χαλίκια, πιθανότατα από διερχόμενο φορτηγό.
Το σημείο ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνο.
Μάλιστα, σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, ο ίδιος και φίλος του παραλίγο να γλιστρήσουν πάνω στη στροφή.
Θα μπορούσαν να συνεχίσουν τον δρόμο τους.
Να πουν «δεν είναι δική μας δουλειά».
Να περιμένουν κάποιον άλλον να το δει.
Ο Σταύρος έκανε ακριβώς το αντίθετο.
Γύρισε στο σπίτι του, που βρίσκεται κοντά στη γέφυρα, πήρε μια σκούπα και επέστρεψε.
Και άρχισε μόνος του να καθαρίζει.
Όχι μόνο το κατάστρωμα της μεταλλικής γέφυρας, αλλά και την άσφαλτο επάνω στη στροφή, ώστε να απομακρύνει ό,τι μπορούσε να αποτελέσει κίνδυνο για ένα μηχανάκι, ένα ποδήλατο, ένα πατίνι ή οποιοδήποτε άλλο διερχόμενο όχημα.
Η εικόνα που λέει πολλά
Και κάπως έτσι προέκυψε η φωτογραφία.
Ένα νέο παιδί με μια σκούπα στο χέρι.
Μια εικόνα καθημερινή, σχεδόν ασήμαντη με την πρώτη ματιά.
Μόνο που δεν είναι καθόλου ασήμαντη.
Γιατί αυτό το παιδί είχε πριν από λίγες ημέρες βρεθεί το ίδιο στη θέση εκείνου που χρειάζεται βοήθεια.
Και αντί η εμπειρία αυτή να το κάνει να κοιτάξει αποκλειστικά τον εαυτό του, το έκανε να σκεφτεί τον επόμενο.
«Μην πάθει κάποιος άλλος αυτό που έπαθα εγώ».
Αυτό βρίσκεται πίσω από αυτή την πράξη.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο απλή μορφή κοινωνικής ευθύνης.
Η συγκινητική ανάρτηση της μητέρας του
Η μητέρα του Σταύρου, Σταματία Παπαδάτου, περιέγραψε με ιδιαίτερα συγκινητικά λόγια όσα αισθάνθηκε βλέποντας το παιδί της να επιστρέφει στο σημείο με τη σκούπα.
«Υπάρχουν στιγμές που ως γονιός κοιτάζεις το παιδί σου και συνειδητοποιείς ότι μέσα στην ευαίσθητη ψυχή του κρύβεται ένας κόσμος πολύ μεγαλύτερος και πιο φωτεινός από αυτόν των μεγάλων», έγραψε.
Όπως εξήγησε, μετά το ατύχημα υπήρξε πόνος, ξάφνιασμα και ο φυσιολογικός θυμός που μπορεί να αισθανθεί ένας άνθρωπος όταν υφίσταται τις συνέπειες μιας κατάστασης που δεν προκάλεσε ο ίδιος.
Αυτό που συνέβη στη συνέχεια, όμως, ήταν εκείνο που την έκανε να αισθανθεί τεράστια υπερηφάνεια για το παιδί της.
«Πήρε μια σκούπα και επέστρεψε στη γέφυρα»
Η ίδια περιγράφει:
«Αντί να γκρινιάξει, αντί να προσπεράσει το πρόβλημα ή να περιμένει από κάποιον άλλον να το λύσει, έκανε κάτι που πολλοί ενήλικες δεν θα σκέφτονταν ποτέ. Έσφιξε τα δόντια, πήρε μια σκούπα και επέστρεψε στη γέφυρα».
Και συνεχίζει εξηγώντας την ουσία της πράξης του:
«Με μια βαθιά αίσθηση ενσυναίσθησης, άρχισε να καθαρίζει το οδόστρωμα. Όχι γιατί ήταν δική του υποχρέωση, αλλά γιατί σκέφτηκε το επόμενο παιδί, τον επόμενο περαστικό που θα μπορούσε να πέσει και να χτυπήσει».
Η φράση της μητέρας του που ίσως συνοψίζει καλύτερα ολόκληρη την ιστορία είναι μία:
«Μετέτρεψε τον δικό του πόνο σε πράξη φροντίδας για τους γύρω του».
«Ένα τεράστιο μάθημα πολιτισμού, ανθρωπιάς και υπευθυνότητας»
Η Σταματία Παπαδάτου καταλήγει στην ανάρτησή της:
«Σε έναν κόσμο που συχνά βιάζεται, προσπερνά και αδιαφορεί, το δικό μου παιδί επέλεξε να νοιαστεί».
Και προσθέτει:
«Αυτή η σκούπα στη γέφυρα δεν καθάρισε απλώς μερικά μπάζα· έδωσε ένα τεράστιο μάθημα πολιτισμού, ανθρωπιάς και υπευθυνότητας στον κόσμο των αδιάφορων ενηλίκων».
Κλείνει, μάλιστα, με μια ιδιαίτερα συμβολική αναφορά:
«Η Αγία Βαρβάρα προστάτης και φύλακάς μας!»
Τελικά, ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο
Δεν χρειάζεται κάθε όμορφη πράξη να είναι μεγάλη.
Ούτε χρειάζεται να υπάρχει κάμερα, ανακοίνωση ή κάποιος θεσμικός τίτλος για να προσφέρεις στον τόπο σου.
Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να δεις έναν κίνδυνο και να μην προσπεράσεις.
Να σκεφτείς ότι μετά από εσένα θα περάσει ένας άλλος άνθρωπος.
Και να κάνεις κάτι.
Ο Σταύρος θα μπορούσε να είχε συνεχίσει τον δρόμο του.
Αντί γι’ αυτό γύρισε σπίτι, πήρε τη σκούπα και επέστρεψε.
Για να μη χτυπήσει ο επόμενος.
Και σε αυτή τη μικρή φράση ίσως βρίσκεται ολόκληρο το νόημα της φωτογραφίας.
Μπράβο, Σταύρο.
Και πάνω απ’ όλα, γρήγορα περαστικά και πλήρης ανάρρωση.
