Φρόσω Μπελαβίτα και Πίτσα Κατινέλα – Ρετρό Ξεφαντώματα, επεισόδιο 1
ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ: Η εφημερίδα που ξύπνησε το παλιό Αργοστόλι
Αργοστόλι, Νοέμβριος 2026.
Η Φρόσω Μπελαβίτα εισβάλλει στην καφετέρια με τα μαύρα γυαλιά, το ξανθό μαλλί φουσκωμένο σαν να φυσάει ο Μαΐστρος και μια παλιά εφημερίδα κάτω από τη μασχάλη.
Η Πίτσα Κατινέλα, με τη λεοπάρ ζακέτα της, πίνει αμέριμνη τον καφέ της. Δεν ξέρει ακόμη τι την περιμένει.
ΦΡΟΣΩ: ΩΡΗΗΗ ΠΙΤΣΑΑΑ! ΕΥΡΗΚΑ ΘΗΣΑΥΡΟ!
ΠΙΤΣΑ: Τι θησαυρό, μωρή; Εβρήκες τα λεφτά που είχες κρύψει σε μια παλιά τσάντα και δεν εθυμόσουνα πού την είχες βάλει;
ΦΡΟΣΩ: Καλύτερο! Εβρήκα παλιά «Ξεφαντώματα» από τον «Ανεξάρτητο»!
ΠΙΤΣΑ: Ααα! Εφκειό είναι επικίνδυνο εύρημα, ωρή!
ΦΡΟΣΩ: Γιατί;
ΠΙΤΣΑ: Γιατί τση παλιές εφημερίδες βρίσκεις τρία πράγματα που δεν αλλάζουνε ποτέ: παλιές αγάπες, παλιά γλέντια και ανθρώπους που επιμένουνε πως δεν εγέρασαν καθόλου!
ΦΡΟΣΩ: Εγώ, πάντως, δεν εγέρασα!
ΠΙΤΣΑ: Εσύ, μωρή, είσαι το μοναδικό πρόσωπο στην Κεφαλονιά που κάθε φορά που αλλάζει δεκαετία ζητάει επανέκδοση ταυτότητας με την ίδια ηλικία!
ΦΡΟΣΩ: Άκου τι γράφανε το 2012!
ΠΙΤΣΑ: Το 2012; Ωρή, εφκειό ήτανε πριν δεκατέσσερα χρόνια!
ΦΡΟΣΩ: Μη λες αριθμούς! Μου χαλάς τη νοσταλγία!
ΠΙΤΣΑ: Εντάξει, μωρή. Θα πούμε πως ήτανε προχτές, απλώς τότε τα κινητά είχανε μικρότερες οθόνες και οι άνθρωποι μεγαλύτερη υπομονή!
ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ: Ο χειμώνας με θερμοκρασίες καλοκαιριού
ΦΡΟΣΩ: Άκου τι έγραφε ο άνθρωπος στα «Ξεφαντώματα»: «Μπήκαμε στην τελική ευθεία και του φετινού καλοκαιριού, για το οποίο έχω την αίσθηση ότι έχει τελειώσει πριν καν αρχίσει».
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, εφκειό είναι ο ορισμός του ελληνικού καλοκαιριού στην κρίση!
ΦΡΟΣΩ: Και συνέχιζε με μια φοβερή ατάκα: «Έχουμε χειμώνα με θερμοκρασίες καλοκαιριού».
ΠΙΤΣΑ: ΕΦΚΕΙΟ, ΩΡΗ, ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΚΑΙΡΟΣ! ΗΤΑΝΕ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΒΓΑΛΕΙ ΜΑΓΙΟ!
ΦΡΟΣΩ: Τι εννοείς;
ΠΙΤΣΑ: Εννοώ πως έξω είχε τριάντα πέντε βαθμούς κι εσύ άνοιγες το πορτοφόλι σου και σου ερχότανε πολικό ψύχος!
ΦΡΟΣΩ: Εγώ πάντως το 2012 εδιασκέδαζα!
ΠΙΤΣΑ: Εσύ, μωρή, άμα ερχότανε και το τέλος του κόσμου, θα ερωτούσες αν έχει μουσική, ποτό και χώρο για χορό!
ΦΡΟΣΩ: Είχαμε τότε ωραία καλοκαίρια!
ΠΙΤΣΑ: Είχαμε, ωρή. Και ξέρεις τι μου λείπει περισσότερο;
ΦΡΟΣΩ: Η νιότη;
ΠΙΤΣΑ: Όχι! Να βγαίνεις έξω και να μη χρειάζεται να φωτογραφίσεις το ποτήρι σου από δεκαπέντε γωνίες για να αποδείξεις ότι περνάς καλά!
ΦΡΟΣΩ: Εγώ πάντως θα το φωτογράφιζα!
ΠΙΤΣΑ: Εσύ, μωρή, άμα είχες τότε το σημερινό κινητό, θα είχες ανεβάσει και το παγάκι χωριστά, με λεζάντα «Μια δροσερή στιγμή στη ζωή μου»!
ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ: Η Νάνσυ, το μοχίτο και ο Μακρύς Γιαλός
ΦΡΟΣΩ: Κι άκου εδώ! Η Νάνσυ, λέει, δεν επτοείτο από την κατάσταση. Εαπολάμβανε το μοχίτο τση στον Μακρύ Γιαλό, στο Costa Costa!
ΠΙΤΣΑ: Εύγε τση Νάνσυς! Εφκειή εκατάλαβε το νόημα τση ζωής!
ΦΡΟΣΩ: Ποιο;
ΠΙΤΣΑ: Άμα δεν μπορείς να διορθώσεις το καλοκαίρι, τουλάχιστον να έχεις ένα μοχίτο στο χέρι να το υπομείνεις!
ΦΡΟΣΩ: Εγώ θα ήθελα να γυρίσω εκεί, στο 2012!
ΠΙΤΣΑ: Και τι θα έκανες;
ΦΡΟΣΩ: Θα επήγαινα στον Μακρύ Γιαλό, θα έπαιρνα ένα μοχίτο, θα άπλωνα την πετσέτα μου και θα εχάζευα τη θάλασσα!
ΠΙΤΣΑ: Ωραία, μωρή. Κι ύστερα;
ΦΡΟΣΩ: Θα επήγαινα στο Μπαρόκ!
ΠΙΤΣΑ: Α, μάλιστα! Δηλαδή θέλεις να ξαναζήσεις το 2012 όχι για να δεις τον παλιό κόσμο, αλλά για να ξανακάνεις το ίδιο πρόγραμμα: παραλία, ποτό, χορός και ξενύχτι!
ΦΡΟΣΩ: Και τι κακό έχει;
ΠΙΤΣΑ: Κανένα! Απλώς εσύ δεν ζητάς χρονομηχανή. Ζητάς διαρκείας στα νυχτερινά μαγαζιά!
ΦΡΟΣΩ: Ωρή, στο Costa Costa θα ήμουνα πολύ κομψή!
ΠΙΤΣΑ: Εσύ, μωρή, και για να πάρεις νερό από το περίπτερο φοράς γυαλιά που μοιάζουνε με δορυφορικά πιάτα!
ΦΡΟΣΩ: Είμαι γυναίκα με στιλ!
ΠΙΤΣΑ: Είσαι γυναίκα που άμα περάσει μπροστά από καθρέφτη, σταματά η κυκλοφορία μέχρι να τελειώσει τον έλεγχο εμφανίσεως!
ΠΡΑΞΗ ΤΕΤΑΡΤΗ: Η Άννα Βίσση επιστρέφει στο γήπεδο
ΦΡΟΣΩ: ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΩΡΗ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΓΕΓΟΝΟΣ!
ΠΙΤΣΑ: Τι έγινε; Εβρέθηκε πάρκινγκ στο κέντρο του Αργοστολίου;
ΦΡΟΣΩ: Όχι, μωρή! Η ΑΝΝΑ ΒΙΣΣΗ!
ΠΙΤΣΑ: Ααα! Εφκειό είναι σοβαρό!
ΦΡΟΣΩ: Το καλοκαίρι του 2012 είχε ανακοινωθεί συναυλία τση Άννας Βίσση στο γήπεδο του Αργοστολίου! Και η στήλη έλεγε πως είχανε περάσει πάνω από δέκα χρόνια από τότε που είχε γίνει συναυλία εκεί!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, δηλαδή το γήπεδο είχε ξεχάσει τι σημαίνει μικρόφωνο!
ΦΡΟΣΩ: Και ο συντάκτης έγραφε: «Να πάτε»!
ΠΙΤΣΑ: Σωστός! Ούτε πολλά λόγια, ούτε αναλύσεις! «Να πάτε»! Εφκειό είναι δημοσιογραφία με αποφασιστικότητα!
ΦΡΟΣΩ: Εγώ θα επήγαινα στην πρώτη σειρά!
ΠΙΤΣΑ: Εσύ θα επήγαινες και πίσω από τη σκηνή να ρωτήσεις την Άννα τι μάσκα μαλλιών χρησιμοποιεί!
ΦΡΟΣΩ: Θα ήθελα να τραγουδήσω μαζί τση!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, η Άννα Βίσση έχει κάνει μεγάλη καριέρα. Δεν χρειάζεται να δοκιμάσει και τη συνεργασία μαζί σου!
ΦΡΟΣΩ: Μα έχω φωνή!
ΠΙΤΣΑ: Έχεις, μωρή! Άμα φωνάξεις «ΠΙΤΣΑΑΑ» από την πλατεία, σε ακούνε στα Φαρακλάτα χωρίς μικρόφωνο!
ΦΡΟΣΩ: Θα της ζητούσα ένα ντουέτο!
ΠΙΤΣΑ: Και τι θα τραγουδούσατε;
ΦΡΟΣΩ: Κάτι ερωτικό!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, εσύ να τραγουδήσεις ό,τι θέλεις. Εγώ θα είμαι δίπλα στον ηχολήπτη να του λέω πότε να χαμηλώνει το μικρόφωνό σου!
ΦΡΟΣΩ: Ζηλεύεις το ταλέντο μου!
ΠΙΤΣΑ: Εγώ, μωρή, ζηλεύω τον άνθρωπο που το 2012 επήγε στη συναυλία, άκουσε τη Βίσση και δεν χρειάστηκε να ακούσει εσένα να του εξηγείς πώς θα τραγουδούσες καλύτερα!
ΠΡΑΞΗ ΠΕΜΠΤΗ: Η Έρη, η Γεωργία και τα χαμόγελα του Μπαρόκ
ΦΡΟΣΩ: Και τώρα πάμε στο Μπαρόκ!
ΠΙΤΣΑ: Εδά αρχίζει η κανονική σου ιστορική έρευνα!
ΦΡΟΣΩ: Στα «Ξεφαντώματα» γράφανε για τη νεραϊδούλα Έρη, με τα δύο πιο όμορφα μάτια του σέρβις, και τη Γεωργία! Ένα πολύ όμορφο, γελαστό δίδυμο, όλο νάζι!
ΠΙΤΣΑ: Εφκειές ήτανε ωραίες περιγραφές, ωρή! Τότε η εφημερίδα δεν εχρειαζότανε εκατό φωτογραφίες για να σου δώσει την ατμόσφαιρα ενός μαγαζιού. Με δυο κουβέντες έβλεπες τα χαμόγελα!
ΦΡΟΣΩ: Εγώ θα ήθελα να ήμουνα στο σέρβις μαζί τους!
ΠΙΤΣΑ: Εσύ; Ωρή, εσύ θα εδοκίμαζες όλα τα ποτά πριν φτάσουνε στα τραπέζια, για ποιοτικό έλεγχο!
ΦΡΟΣΩ: Θα ήμουνα η πιο χαμογελαστή!
ΠΙΤΣΑ: Θα ήσουνα, μωρή. Αλλά άμα σε ερωτούσε πελάτης «Τι έχετε;», θα του έλεγες ολόκληρη την προσωπική σου ιστορία!
ΦΡΟΣΩ: Θα έλεγα «Έχουμε μοχίτο, έχουμε κοκτέιλ, έχουμε μουσική»!
ΠΙΤΣΑ: Και μετά θα του ερώταγες τι γνώμη έχει για το καινούργιο σου φόρεμα, ποιος εχώρισε με ποιον και αν σε θυμάται από το περσινό πανηγύρι!
ΦΡΟΣΩ: Ε, πρέπει να υπάρχει επικοινωνία με τον πελάτη!
ΠΙΤΣΑ: Επικοινωνία, ναι! Όχι να παραγγέλνει ο άνθρωπος ένα ποτό και να φεύγει με τη βιογραφία σου σε τρεις τόμους!
ΦΡΟΣΩ: Ωρή, τι ωραία που ήτανε τότε!
ΠΙΤΣΑ: Ήτανε, μωρή. Και ξέρεις γιατί;
ΦΡΟΣΩ: Γιατί;
ΠΙΤΣΑ: Γιατί ένα χαμόγελο πίσω από την μπάρα έφτανε να γίνει μια γλυκιά αναφορά στην εφημερίδα. Δεν εχρειαζότανε ούτε φίλτρα ούτε εφαρμογές ούτε καρδούλες στην οθόνη.
ΠΡΑΞΗ ΕΚΤΗ: Ο βασιλιάς της Τρίτης ανεβαίνει στον θρόνο!
Η Φρόσω γυρίζει σελίδα στην παλιά εφημερίδα. Ξαφνικά σηκώνεται όρθια.
ΦΡΟΣΩ: ΩΡΗΗΗ! ΕΔΑ ΕΒΡΗΚΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ!
ΠΙΤΣΑ: Τι άλλο εβρήκες, μωρή;
ΦΡΟΣΩ: Ιούλιος 2012! Στο Μπαρόκ είχανε ΒΑΣΙΛΙΑ!
ΠΙΤΣΑ: Τι λες, ωρή; Είχαμε μοναρχία και δεν μας το είπανε;
ΦΡΟΣΩ: Τον DJ Λέο!
ΠΙΤΣΑ: Ααα, εφκειόν τον βασιλιά!
ΦΡΟΣΩ: Η στήλη τον αποκαλούσε «βασιλιά της Τρίτης σε ρεμίξ»! Και του απέδιδε ένα επικό standing ovation για την ελληνική βραδιά που είχε κάνει την περασμένη Τρίτη!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, εφκειό δεν ήτανε μαγαζί. Ήτανε βασιλικό ανάκτορο με ηχεία!
ΦΡΟΣΩ: Και η Τρίτη ήταν η καταλληλότερη μέρα για την ενθρόνισή του!
ΠΙΤΣΑ: Πολύ σωστά! Άμα τον ενθρονίζανε Σάββατο, θα ήτανε απλός βασιλιάς. Την Τρίτη ήτανε εξειδικευμένος μονάρχης!
ΦΡΟΣΩ: Κι η τελετή επισφραγίστηκε με ένα σφηνάκι!
ΠΙΤΣΑ: ΩΡΗ, ΣΤΟ ΜΠΑΚΙΓΧΑΜ ΒΑΖΟΥΝΕ ΣΤΕΜΜΑ, ΣΤΟ ΜΠΑΡΟΚ ΕΒΑΖΑΝΕ ΣΦΗΝΑΚΙ!
ΦΡΟΣΩ: Τι ωραία ενθρόνιση!
ΠΙΤΣΑ: Και οικονομική, μωρή! Ούτε χρυσές άμαξες ούτε επίσημοι προσκεκλημένοι με καπέλα! Ένα ποτηράκι και έτοιμο το στέμμα!
ΦΡΟΣΩ: Θα ήθελα να ήμουνα βασίλισσα εκείνης της βραδιάς!
ΠΙΤΣΑ: Εσύ, μωρή, θα ήθελες να είσαι βασίλισσα ακόμα και στη σειρά του φούρνου!
ΦΡΟΣΩ: Και γιατί όχι;
ΠΙΤΣΑ: Γιατί στον φούρνο, ωρή, ο θρόνος είναι η καρέκλα που περιμένεις να βγει η τυρόπιτα!
ΦΡΟΣΩ: Ο Λέο είχε, λέει, μαγική επαφή με την ελληνική μουσική, ειδικά τις Τρίτες!
ΠΙΤΣΑ: Εφκειό είναι μεγάλο χάρισμα, ωρή. Να ξέρεις τι να παίξεις για να σηκωθεί ο κόσμος από την καρέκλα του, ενώ την άλλη μέρα έχει δουλειά!
ΦΡΟΣΩ: Εγώ δεν θα εκαθόμουνα ούτε λεπτό!
ΠΙΤΣΑ: Εσύ, μωρή, δεν κάθεσαι ούτε όταν παίζει το δελτίο καιρού!
ΠΡΑΞΗ ΕΒΔΟΜΗ: Vegas, Domenica και το grande finale
ΦΡΟΣΩ: Και άκου πώς ετελείωνε η μουσική βραδιά στο χαρτί! Vegas με το «Πιο Ψηλά»!
ΠΙΤΣΑ: Πιο ψηλά; Ωρή, ο Λέο είχε ήδη ανεβεί στον θρόνο! Άμα ανέβαινε κι άλλο, θα έβγαινε από την οροφή!
ΦΡΟΣΩ: Και για το grande finale, Domenica με το «Λίγη Ζωή Ακόμη»!
ΠΙΤΣΑ: Εφκειό, μωρή, ήτανε το τραγούδι που χρειαζότανε όποιος είχε ξενυχτήσει Τρίτη και έπρεπε Τετάρτη πρωί να πάει στο γραφείο!
ΦΡΟΣΩ: Ωρή, τι εποχές!
ΠΙΤΣΑ: Εποχές που η Τρίτη δεν ήτανε απλώς η μέρα μετά τη Δευτέρα. Ήτανε λόγος να βγεις από το σπίτι!
ΦΡΟΣΩ: Να κάνουμε κι εμείς μια ελληνική Τρίτη!
ΠΙΤΣΑ: Να την κάνουμε, μωρή!
ΦΡΟΣΩ: Θα βάλουμε μουσική, θα χορεύουμε, θα τραγουδάμε!
ΠΙΤΣΑ: Μόνο ένα πράγμα θέλω!
ΦΡΟΣΩ: Τι;
ΠΙΤΣΑ: Να μη με ανακηρύξεις βασίλισσα!
ΦΡΟΣΩ: Γιατί;
ΠΙΤΣΑ: Γιατί ξέρω τι θα γίνει. Εσύ θα κρατήσεις το στέμμα, εγώ θα πληρώσω την ενθρόνιση και στο τέλος θα βγάλεις φωτογραφία μόνη σου!
ΠΡΑΞΗ ΟΓΔΟΗ: Η νοσταλγία που δεν χωράει σε μια οθόνη
Η Φρόσω αφήνει για λίγο την εφημερίδα στο τραπέζι.
Η Πίτσα κοιτάζει τις κιτρινισμένες σελίδες. Για πρώτη φορά εκείνο το απόγευμα δεν έχει έτοιμη ατάκα.
ΦΡΟΣΩ: Ωρή Πίτσα, ξέρεις τι μου αρέσει περισσότερο σε εφκειές τση παλιές στήλες;
ΠΙΤΣΑ: Τι, μωρή;
ΦΡΟΣΩ: Πως μέσα σε λίγες γραμμές χωράει ολόκληρο το Αργοστόλι. Μια παραλία, ένα μοχίτο, μια συναυλία, δυο χαμογελαστά κορίτσια, ένας DJ, ένα τραγούδι…
ΠΙΤΣΑ: Έχεις δίκιο, ωρή. Και το πιο όμορφο είναι πως δεν εχρειαζότανε να γίνει κάτι κοσμοϊστορικό για να αξίζει να το θυμάσαι.
ΦΡΟΣΩ: Ακριβώς!
ΠΙΤΣΑ: Ένα βράδυ στο Μπαρόκ, μια Τρίτη με ελληνικά, μια παρέα στον Μακρύ Γιαλό. Εφκειές οι μικρές στιγμές είναι που, άμα περάσουνε τα χρόνια, γίνονται μεγάλες.
ΦΡΟΣΩ: Ωρή, με συγκίνησες!
ΠΙΤΣΑ: Μη συγκινείσαι πολύ, γιατί θα σου χαλάσει η μάσκαρα και μετά θα με βάλεις να ψάχνω χαρτομάντιλα!
ΦΡΟΣΩ: Να σου πω κάτι;
ΠΙΤΣΑ: Πες, μωρή.
ΦΡΟΣΩ: Αν είχαμε μια χρονομηχανή, θα γυρίζαμε στο καλοκαίρι του 2012;
ΠΙΤΣΑ: Θα γυρίζαμε, ωρή. Αλλά μόνο για μια βραδιά.
ΦΡΟΣΩ: Γιατί μόνο μία;
ΠΙΤΣΑ: Γιατί άμα μείνουμε περισσότερο, θα ξαναπεράσουμε όλη την οικονομική κρίση από την αρχή! Κι εγώ, μωρή, μια φορά την έζησα και μου έφτασε!
ΦΡΟΣΩ: Θα πηγαίναμε πρώτα στο Costa Costa!
ΠΙΤΣΑ: Να δούμε τη θάλασσα!
ΦΡΟΣΩ: Μετά στο γήπεδο για τη Βίσση!
ΠΙΤΣΑ: Να ακούσουμε μουσική!
ΦΡΟΣΩ: Μετά στο Μπαρόκ για τον βασιλιά Λέο!
ΠΙΤΣΑ: Να χορέψουμε!
ΦΡΟΣΩ: Και το πρωί;
ΠΙΤΣΑ: Το πρωί θα γυρίζαμε στο 2026, γιατί δεν έχω καμία όρεξη να ξαναζήσω δεκατέσσερα χρόνια με εσένα από την αρχή!
ΦΡΟΣΩ: ΩΡΗ, ΕΙΣΑΙ ΑΧΑΡΙΣΤΗ!
ΠΙΤΣΑ: Κι εσύ είσαι διαχρονική, μωρή. Σαν το Μπαρόκ στις αναμνήσεις σου: όποτε σε πιάνει η νοσταλγία, ανοίγεις πάλι τη μουσική!
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΙΝΑΛΕ: Το χειροκρότημά σας, παρακαλώ!
ΦΡΟΣΩ: Ωρή Πίτσα, θυμάσαι πώς ετελείωναν τα «Ξεφαντώματα»;
ΠΙΤΣΑ: Με τραγούδι, μωρή!
ΦΡΟΣΩ: Στο ένα απόσπασμα ο συντάκτης μάς αποχαιρετούσε με αναφορά στη Dolores O’Riordan και στο «When we Were Young». Στο άλλο, με τους Domenica και το «Λίγη Ζωή Ακόμη»!
ΠΙΤΣΑ: Ωραία πράγματα, ωρή. Έκλεινες την εφημερίδα κι ήταν σαν να σου είχε αφήσει κάποιος ένα τραγούδι για τον δρόμο.
ΦΡΟΣΩ: Και ζητούσε χειροκρότημα!
ΠΙΤΣΑ: Ε, τότε να χειροκροτήσουμε κι εμείς!
ΦΡΟΣΩ: Για τη Νάνσυ και το μοχίτο της!
ΠΙΤΣΑ: Για τον Μακρύ Γιαλό και τα καλοκαίρια που δεν εχορταίναμε!
ΦΡΟΣΩ: Για την Έρη και τη Γεωργία, τα χαμόγελα του Μπαρόκ!
ΠΙΤΣΑ: Για τον DJ Λέο και τση ελληνικές Τρίτες!
ΦΡΟΣΩ: Για την Άννα Βίσση και τη συναυλία στο γήπεδο!
ΠΙΤΣΑ: Και για όλους εκείνους που εβγαίνανε, εγελούσανε, εχορεύανε κι εζούσανε τση στιγμές τους χωρίς να ξέρουνε πως μια μέρα θα τις αναζητούσαμε σε μια παλιά εφημερίδα.
ΦΡΟΣΩ: Ωρή, θα βάλω τα κλάματα!
ΠΙΤΣΑ: Βάλε, μωρή. Αλλά πρώτα δώσε μου την εφημερίδα.
ΦΡΟΣΩ: Γιατί;
ΠΙΤΣΑ: Γιατί θέλω να τη φυλάξω. Εφκειές οι σελίδες έχουνε περισσότερη ζωή μέσα τους απ’ όση χωράνε χίλιες αναρτήσεις!
ΦΡΟΣΩ: Κι εγώ τι θα φυλάξω;
ΠΙΤΣΑ: Εσύ, ωρή, φύλαξε το μοχίτο σου!
ΦΡΟΣΩ: Και γιατί;
ΠΙΤΣΑ: ΓΙΑΤΙ ΑΜΑ ΣΕ ΠΙΑΣΕΙ ΠΑΛΙ Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ, ΘΑ ΑΝΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΟΥ ΜΠΑΡΟΚ ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΤΑΣ ΝΑ ΣΕ ΕΝΘΡΟΝΙΣΟΥΜΕ ΜΕ ΣΦΗΝΑΚΙΑ!
ΦΡΟΣΩ: ΩΡΗ, ΚΑΚΙΑ! ΕΓΩ ΗΜΟΥΝΑ ΠΑΝΤΑ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ!
ΠΙΤΣΑ: ΝΑΙ, ΜΩΡΗ! ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΤΟΥ ΜΟΧΙΤΟ, ΔΟΥΚΙΣΣΑ ΤΟΥ ΛΙΘΟΣΤΡΩΤΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΙΜΗ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΕΩΣ!
ΦΡΟΣΩ: Και το χειροκρότημά σας, παρακαλώ!
ΠΙΤΣΑ: ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΤΕ, ΩΡΗ, ΓΙΑΤΙ ΑΜΑ ΔΕΝ ΤΗ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΟΥΜΕ, ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΜΕΙ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ!
Η Φρόσω σηκώνεται, υποκλίνεται μπροστά στα άδεια τραπέζια και στέλνει φιλιά σαν να βρίσκεται σε κατάμεστο θέατρο. Η Πίτσα διπλώνει προσεκτικά την παλιά εφημερίδα.
Κάπου ανάμεσα στις σελίδες της, το καλοκαίρι του 2012 συνεχίζει να παίζει μουσική.
Και το χειροκρότημά σας, παρακαλώ!
Η στήλη αποτελεί σατιρική μυθοπλασία με πρωταγωνίστριες τις φανταστικές Φρόσω Μπελαβίτα και Πίτσα Κατινέλα. Τα ιστορικά στιγμιότυπα προέρχονται από δύο αποσπάσματα των «Ξεφαντωμάτων» του 2012, όπως παρατέθηκαν για το αφιέρωμα. Οι διάλογοι των ηρωίδων είναι φανταστικοί.
