Φρόσω Μπελαβίτα & Πίτσα Κατινέλα: «Ωρή, η Φρόσω έγινε έργο τέχνης και στα Φαρακλάτα ψάχνουν ψηφίδες για να της φτιάξουν το πορτρέτο!»

Από το Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας μέχρι τα μαθήματα ψηφιδωτού στα Φαρακλάτα, οι δύο αθεράπευτες φιλενάδες μπλέκουν με την τέχνη. Και όταν η Φρόσω αποφασίζει να γίνει διάσημη καλλιτέχνιδα, η Πίτσα αναλαμβάνει να σώσει ό,τι μπορεί!

Η τέχνη έχει την τιμητική της στην Κεφαλονιά και όχι μόνο!

Στην Αθήνα, ο διακεκριμένος Κεφαλονίτης ζωγράφος, ποιητής και θεωρητικός της τέχνης Κώστας Ευαγγελάτος γιορτάζει πενήντα χρόνια εικαστικής δημιουργίας με την επετειακή έκθεση «Εικαστικές Διαπλάσεις», στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών.

Την ίδια ώρα, στα Φαρακλάτα, ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Παναΐτ Ιστράτι – Κυκλώπεια Τείχη» προσκαλεί όσους αγαπούν τη δημιουργία να ανακαλύψουν τη μαγεία του ψηφιδωτού.

Δύο όμορφες πολιτιστικές πρωτοβουλίες.

Δύο διαφορετικοί κόσμοι της τέχνης.

Και δύο γυναίκες που αποφάσισαν να τους κατακτήσουν.

Μόνο που η Φρόσω Μπελαβίτα πιστεύει πως είναι ήδη ένα ανεκτίμητο έργο τέχνης.

Και η Πίτσα Κατινέλα προσπαθεί να της εξηγήσει ότι άλλο η αυτοπεποίθηση και άλλο να ζητάς να σε εκθέσουν σε μουσείο!

ΠΡΑΞΗ 1η – Η ΦΡΟΣΩ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗ

Η Φρόσω μπαίνει στο σπίτι της Πίτσας φορώντας μαύρο σύνολο, τεράστιες πέρλες και γυαλιά ηλίου.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΩ ΜΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ! ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΦΥΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, τι έγινε πάλι; Έβαψες κανέναν τοίχο;»

ΦΡΟΣΩ: «ΟΧΙ! ΔΙΑΒΑΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μπράβο του ανθρώπου. Πενήντα χρόνια δημιουργίας είναι μεγάλη υπόθεση.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΠΩΣ ΕΧΩ ΚΙ ΕΓΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ μέσα σου έχεις κυρίως την επιθυμία να αγοράζεις ρούχα.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΜΟΔΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και οι λογαριασμοί σου είναι τραγωδία. Άμα τα ενώσουμε, βγαίνει ολόκληρο καλλιτεχνικό κίνημα!»

ΠΡΑΞΗ 2η – ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΛΕΣ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! Ο ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ, ΤΟ 1976!»

ΠΙΤΣΑ: «Και έχει παρουσιάσει έργα του σε τόσες πόλεις, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αθήνα, Παρίσι, Νέα Υόρκη…»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΑΡΙΣΙ! ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, ο άνθρωπος πήγε εκεί με την τέχνη του. Εσύ θέλεις να πας για τσι βιτρίνες.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΕΧΩ ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΜΨΟΤΗΤΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Από πότε τα μετράς; Από το νηπιαγωγείο;»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΦΟΡΕΣΑ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΜΟΥ ΠΕΡΛΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ άμα μπορούσες, θα έβαζες πέρλες και στο πιστοποιητικό γέννησής σου!»

ΠΡΑΞΗ 3η – Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΒΑΣΗ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ! ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Να πάμε, ωρή. Είναι μια ωραία ευκαιρία να δούμε την έκθεση.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΦΟΡΕΣΩ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΜΟΥ ΦΟΡΕΜΑ, ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΜΟΥ ΚΟΛΙΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΟΒΕΣ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Για να δεις πίνακες ή για να σε δούνε;»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ! Η ΤΕΧΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΜΦΙΔΡΟΜΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, μόνο μη σταθείς μπροστά σε κανέναν πίνακα και κρύβεις το έργο.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΚΑΝΩ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ διακριτική; Ωρή, άμα μπεις σε μουσείο με τσου πέρλες σου, θα νομίζουν πως ήρθε κινητή έκθεση κοσμημάτων.»

ΠΡΑΞΗ 4η – Η ΦΡΟΣΩ ΜΠΕΡΔΕΥΕΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΣΑΡΕΛΑ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωραία. Θα έχει ενδιαφέρον να τα παρατηρήσουμε.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΕΜΠΝΕΥΣΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΦΤΙΑΞΩ ΜΙΑ ΝΕΑ ΓΚΑΡΝΤΑΡΟΜΠΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, δεν γίνεται κάθε φορά που βλέπεις τέχνη να καταλήγεις σε ψώνια.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΚΑΝΩ ΤΟΝ ΚΥΒΙΣΜΟ ΜΟΔΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μη μου πεις πως θα κυκλοφορείς με τετράγωνο καπέλο.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΡΙΓΩΝΙΚΑ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, θα σε δει ο κόσμος και θα νομίζει πως ξέφυγες από το μάθημα γεωμετρίας.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΕΞΗΓΕΙΤΑΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, δεν παρεξηγείσαι. Εσύ εξαντλείς τη φαντασία του ανθρώπου!»

ΠΡΑΞΗ 5η – Η ΦΡΟΣΩ ΘΕΛΕΙ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΩ ΚΙ ΕΓΩ ΜΙΑ ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Τι θα εκθέσεις, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Αυτό, ωρή, δεν θα είναι έκθεση. Θα είναι σειρά με εκατό επεισόδια.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΧΕΙ ΤΙΤΛΟ “ΟΙ ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΠΕΛΑΒΙΤΑ”!»

ΠΙΤΣΑ: «Και τι έργα θα παρουσιάσεις;»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΜΟΥ ΦΟΡΕΜΑΤΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειά είναι για την ντουλάπα, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΠΕΛΑ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειά είναι για το πατάρι.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειές είναι για το άλμπουμ.»

ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, καταλαβαίνω πως θέλεις να αδειάσεις την ντουλάπα και να το ονομάσεις πολιτιστική εκδήλωση!»

ΠΡΑΞΗ 6η – Η ΠΙΤΣΑ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΞΕΝΑΓΟΣ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΟΥΜΕ ΞΕΝΑΓΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ να ακούσεις πρώτα τον καλλιτέχνη που εξηγεί τα έργα του.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΕΧΩ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΡΜΗΝΕΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Για πες.»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΟ ΠΑΘΟΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μάλιστα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μάλιστα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΗ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΚΟΜΨΟΤΗΤΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ δεν ερμηνεύεις έργο τέχνης. Περιγράφεις τα ρούχα που θέλεις να αγοράσεις.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΤΕΧΝΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, τότε η δική σου προσωπική εμπειρία έχει πάντα δοκιμαστήριο!»

ΠΡΑΞΗ 7η – ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΤΑ ΦΑΡΑΚΛΑΤΑ

Η Πίτσα βγάζει από την τσάντα της την ανακοίνωση του Πολιτιστικού Συλλόγου.

ΠΙΤΣΑ: «Άσε για λίγο την Αθήνα, ωρή. Έχουμε και κάτι πολύ ωραίο στα Φαρακλάτα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ; ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ;»

ΠΙΤΣΑ: «Μαθήματα ψηφιδωτού από τον Πολιτιστικό Σύλλογο “Παναΐτ Ιστράτι – Κυκλώπεια Τείχη”.»

ΦΡΟΣΩ: «ΨΗΦΙΔΩΤΟ; ΔΗΛΑΔΗ ΘΑ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΕΡΓΑ ΜΕ ΜΙΚΡΑ ΚΟΜΜΑΤΑΚΙΑ;»

ΠΙΤΣΑ: «Μάλιστα. Μάρμαρο, πέτρα, γυαλί. Θα μάθουμε τεχνικές κοπής, σχεδίασης και τοποθέτησης.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΓΙΝΩ ΨΗΦΙΔΟΓΡΑΦΟΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Πρώτα μάθε να κολλάς τσι ψηφίδες, ωρή, και μετά βάλε τίτλο στην επαγγελματική σου κάρτα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΩ ΜΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΓΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, ξεκίνα με ένα μικρό. Μη μας ζητήσεις να χτίσουμε καινούργιο σπίτι για να το χωρέσουμε.»

ΠΡΑΞΗ 8η – ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΜΠΕΛΑΒΙΤΑ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΑ ΦΤΙΑΞΩ! ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωχ.»

ΦΡΟΣΩ: «ΣΕ ΦΥΣΙΚΟ ΜΕΓΕΘΟΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, για αρχή δεν φτιάχνεις ένα λουλουδάκι;»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΝΑ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΜΕ ΧΡΥΣΕΣ ΨΗΦΙΔΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, για τσου μαργαρίτες σε ψηφίδες μιλάμε, όχι για να ξηλώσεις τα κοσμήματά σου.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Άμα κάνεις το πρόσωπό σου με τόσες ψηφίδες, θα χρειαστούμε ολόκληρη αυλή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΒΑΛΩ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Για να τρομάζει ο ταχυδρόμος πριν χτυπήσει το κουδούνι;»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑ ΝΑ ΘΑΥΜΑΖΟΥΝ ΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ θα τους βάζεις να υποκλίνονται πριν μπουν στο σαλόνι!»

ΠΡΑΞΗ 9η – Η ΠΡΩΤΗ ΨΗΦΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΡΑΜΑ

Στη φανταστική πρώτη τους απόπειρα, οι δύο φιλενάδες κάθονται μπροστά σε έναν πάγκο εργασίας.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΑΡΧΙΣΩ!»

ΠΙΤΣΑ: «Από τσι οδηγίες, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ ΜΕ ΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Το ένστικτο δεν φτάνει. Θέλει υπομονή και προσοχή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΥΤΗ Η ΨΗΦΙΔΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Άλλαξέ την.»

ΦΡΟΣΩ: «ΟΥΤΕ ΑΥΤΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Άλλαξέ την κι εφκειά.»

ΦΡΟΣΩ: «ΟΥΤΕ Η ΤΡΙΤΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, δεν διαλέγεις νύφη για τον γιο σου. Πετρούλες βάζεις!»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, τότε θα τελειώσουμε το ψηφιδωτό κατά τα επόμενα Χριστούγεννα.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΧΝΗ ΔΕΝ ΒΙΑΖΕΤΑΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή, αλλά εσύ δεν έχεις κολλήσει ακόμη ούτε μία ψηφίδα!»

ΠΡΑΞΗ 10η – Η ΠΙΤΣΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

ΦΡΟΣΩ: «ΕΣΥ ΤΙ ΘΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ, ΠΙΤΣΑ;»

ΠΙΤΣΑ: «Ένα όμορφο μικρό ψηφιδωτό με λουλούδια.»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΟΣΟ ΑΠΛΟ;»

ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή. Για να μάθω πρώτα την τέχνη.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΚΑΤΙ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Το ξέρουμε. Εσύ άμα φτιάξεις σουβέρ, θα θέλεις να το εγκαινιάσει υπουργός.»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΟ ΕΡΓΟ ΜΟΥ ΘΑ ΕΧΕΙ ΥΠΟΓΡΑΦΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Και το δικό μου.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΓΡΑΨΩ “ΦΡΟΣΩ ΜΠΕΛΑΒΙΤΑ – ARTIST”!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, γράψε πρώτα σωστά το όνομά σου με τσι ψηφίδες. Μη μας βγει “ΦΡΟΩ” και ψάχνουμε πού χάθηκε το σίγμα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΑΥΣΤΗΡΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Είμαι πρακτική, ωρή. Εσύ έχεις βάλει τίτλο, έχεις σκεφτεί εγκαίνια, έχεις διαλέξει φόρεμα και δεν έχεις φτιάξει ούτε τη μύτη σου στο πορτρέτο!»

ΠΡΑΞΗ 11η – Η ΦΡΟΣΩ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΘΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ποιας έκθεσης, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΜΟΥ ΕΚΘΕΣΗΣ ΨΗΦΙΔΩΤΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Έχεις φτιάξει τίποτα;»

ΦΡΟΣΩ: «ΟΧΙ ΑΚΟΜΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, τότε τι θα εγκαινιάσεις; Τον άδειο πάγκο;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΚΑΛΕΣΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, άσε πρώτα να στεγνώσει η κόλλα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΧΩ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΦΩΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΜΠΟΥΦΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Α, μάλιστα. Το ψηφιδωτό θα είναι το πρόσχημα για να κάνεις δεξίωση.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΤΕΧΝΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΤΑΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Να γιορτάζεται, ωρή. Αλλά εσύ πριν κάνεις έργο έχεις ήδη αποφασίσει τι θα σερβίρεις!»

ΠΡΑΞΗ 12η – ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΡΛΕΣ

Η Φρόσω προσπαθεί να σκύψει πάνω από το ψηφιδωτό.

Το τεράστιο κολιέ της χτυπάει στον πάγκο.

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, βγάλε τσι πέρλες να δουλέψεις.»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ! ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΜΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Είναι μέρος του προβλήματος, ωρή. Θα μπλεχτούν μέσα στις ψηφίδες.»

ΦΡΟΣΩ: «Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΤΙΛ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ο μεγάλος καλλιτέχνης έχει και χώρο να δουλέψει.»

ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΘΑ ΘΥΣΙΑΣΩ ΤΗΝ ΚΟΜΨΟΤΗΤΑ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, κανείς δεν σου ζητά να θυσιαστείς. Να βγάλεις ένα κολιέ σου ζητάμε.»

ΦΡΟΣΩ: «ΟΧΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, τότε άμα κολλήσει μέσα στο ψηφιδωτό, θα έχουμε το πρώτο έργο τέχνης που περιλαμβάνει και τα κοσμήματα της δημιουργού του!»

ΠΡΑΞΗ 13η – Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΚΟΝΤΡΑ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΕΡΓΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μπορεί, ωρή. Άμα το τελειώσεις.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΣΥ ΕΧΕΙΣ ΦΤΙΑΞΕΙ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ναι, αλλά το έχω φτιάξει.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΕΧΩ ΟΡΑΜΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Κι εγώ έχω ψηφιδωτό.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΕΧΩ ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Κι εγώ έχω τελειώσει τη μισή δουλειά.»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΓΙΝΩ ΔΙΑΣΗΜΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Κι εγώ, ωρή, θα πάω σπίτι να φάω, γιατί εσύ με τόση φιλοδοξία μάς ξέχασες και το μεσημέρι!»

ΠΡΑΞΗ 14η – Η ΦΡΟΣΩ ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΦΑΝΤΑΣΟΥ ΤΑ ΕΡΓΑ ΜΟΥ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Πρώτα να ταξιδέψουν από τον πάγκο στο σαλόνι σου, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΕΤΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, δεν έχουμε τελειώσει ούτε το πρώτο.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΔΙΝΩ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Για ποιο πράμα;»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΜΟΥ ΠΟΡΕΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ποια πορεία, ωρή; Από την καρέκλα στον πάγκο;»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΤΕΧΝΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΝΟΡΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Η υπομονή μου όμως έχει, ωρή. Και κοντεύεις να τα περάσεις!»

ΠΡΑΞΗ 15η – Η ΦΡΟΣΩ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΗΣ

Ύστερα από αρκετή ώρα, η Φρόσω σηκώνεται θριαμβευτικά.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΣΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Για να δω, ωρή.»

Η Φρόσω δείχνει το μικρό της ψηφιδωτό.

Έχει φτιάξει ένα πρόσωπο με μεγάλες βλεφαρίδες, κόκκινα χείλη και κάτι που μοιάζει με τεράστιο κολιέ.

ΠΙΤΣΑ: «Ωραίο είναι, ωρή. Ποια παριστάνει;»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΜΕΝΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Α, μάλιστα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΜΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ;»

ΠΙΤΣΑ: «Στο κραγιόν, ναι.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ;»

ΠΙΤΣΑ: «Στις βλεφαρίδες περισσότερο.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ;»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, για να σου πω την αλήθεια, μοιάζει λίγο με γάτα που φόρεσε σκουλαρίκια.»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΕΙΣΑΙ ΑΣΧΕΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μπορεί, ωρή. Αλλά τουλάχιστον η γάτα είναι καλοντυμένη!»

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΙΝΑΛΕ – Η ΦΡΟΣΩ ΕΓΙΝΕ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ Η ΠΙΤΣΑ ΨΑΧΝΕΙ ΠΟΥ ΝΑ ΤΗΝ ΚΡΕΜΑΣΕΙ!

Το απόγευμα βρίσκει τις δύο φιλενάδες στο σαλόνι της Φρόσως.

Πάνω στο τραπέζι βρίσκεται το ψηφιδωτό.

Η Φρόσω το κοιτάζει με συγκίνηση.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ… ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΩ! ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μπράβο, ωρή. Τώρα βάλε το κάπου να το χαίρεσαι.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΤΟ ΒΑΛΩ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΚΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εκεί έχεις τον μεγάλο καθρέφτη.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΒΓΑΛΩ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ θα βγάλεις καθρέφτη από το σαλόνι σου; Εφκειό να το δω και να μην το πιστέψω.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΒΑΛΩ ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΜΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, δηλαδή αντί να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη, θα κοιτάζεσαι στο ψηφιδωτό;»

ΦΡΟΣΩ: «ΑΚΡΙΒΩΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, τότε το ψηφιδωτό θα ζητήσει άδεια αναψυχής. Θα το κοιτάζεις από το πρωί μέχρι το βράδυ!»

Η Φρόσω σηκώνει το έργο.

Το κρατάει μπροστά της.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΒΓΑΛΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Κράτα το λίγο πιο χαμηλά, ωρή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑΤΙ;»

ΠΙΤΣΑ: «Γιατί σου κρύβει το πρόσωπο.»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ε, τότε έχουμε δύο Φρόσες στην ίδια φωτογραφία. Δεν ξέρω αν θα το αντέξει η φωτογραφική μηχανή.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΕΛΩ ΜΙΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΛΗΨΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Θα σου βγάλω, ωρή. Αλλά μη μου αρχίσεις τσι πόζες, γιατί θα νυχτώσουμε.»

Η Φρόσω γυρίζει λίγο το κεφάλι.

Μετά σηκώνει το πηγούνι.

Μετά χαμογελά.

Μετά σοβαρεύει.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΠΛΕΥΡΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, πριν από λίγο η καλή σου πλευρά ήταν η άλλη.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΤΕΧΝΗ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΟΨΕΙΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Κι εσύ έχεις πολλές απαιτήσεις. Στάσου ακίνητη να τελειώνουμε!»

Η Πίτσα τραβάει τη φωτογραφία.

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑ ΔΕΙΞΕ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ορίστε.»

ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Γιατί;»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΟ ΨΗΦΙΔΩΤΟ ΒΓΗΚΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΜΕΝΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εφκειό είναι το πρώτο έργο τέχνης στην ιστορία που το ζηλεύει η δημιουργός του!»

Η Φρόσω κάθεται στον καναπέ.

Σκέφτεται.

Ξαφνικά πετάγεται.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΘΑ ΟΡΓΑΝΩΣΩ ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Πάλι;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΚΑΛΕΣΩ ΦΙΛΟΥΣ, ΓΝΩΣΤΟΥΣ, ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΣΜΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, για ένα ψηφιδωτό που μόλις έφτιαξες;»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΧΩ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Πόση ώρα;»

ΦΡΟΣΩ: «ΜΙΣΗ ΩΡΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, το έργο σου χρειάστηκε λιγότερο χρόνο να το φτιάξεις απ’ όσο θα χρειαστείς να το παρουσιάσεις!»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΑΡΞΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μίλα καλύτερα για τη σχέση σου με τον καθρέφτη. Εφκειό το θέμα το κατέχεις απόλυτα.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΧΩ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ ΥΠΟΚΡΟΥΣΗ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, βάλε κάτι ήσυχο. Μην ξανακάνουμε τα εγκαίνια θέμα στη γειτονιά.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΣΑΜΠΑΝΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Πάλι έξοδα.»

ΦΡΟΣΩ: «Η ΤΕΧΝΗ ΑΠΑΙΤΕΙ ΘΥΣΙΕΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή. Και συνήθως θυσιάζεται το πορτοφόλι σου.»

Η Φρόσω πλησιάζει ξανά το έργο.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΝΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑΣΩ “Η ΑΙΩΝΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑ”!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, πολύ μεγάλο όνομα για τόσο μικρό ψηφιδωτό.»

ΦΡΟΣΩ: «ΤΟΤΕ “Η ΘΕΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ”!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, άσε τσι θεές ήσυχες. Έχουμε αρκετές φουρτούνες στο νησί.»

ΦΡΟΣΩ: «“Η ΜΟΥΣΑ ΤΟΥ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΥ”!»

ΠΙΤΣΑ: «Εφκειό είναι πιο κοντά στο ύφος σου.»

ΦΡΟΣΩ: «ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ;»

ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή. Αρκεί να μη ζητήσεις να μπει το πορτρέτο σου στην πλατεία.»

Η Φρόσω παγώνει.

Κοιτάζει την Πίτσα.

Χαμογελά.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ… ΤΙ ΥΠΕΡΟΧΗ ΙΔΕΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωχ, Παναγία μου!»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΨΗΦΙΔΩΤΟ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΥ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εγώ το είπα για αστείο!»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΑΞΙΟΘΕΑΤΟ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή. Θα έρχονται οι τουρίστες να φωτογραφίζονται και θα ρωτάνε ποια είναι η κυρία με τσι πέρλες.»

ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΓΡΑΦΕΙ ΑΠΟ ΚΑΤΩ “ΦΡΟΣΩ ΜΠΕΛΑΒΙΤΑ – Η ΑΙΩΝΙΑ ΜΟΥΣΑ”!»

ΠΙΤΣΑ: «Και από κάτω θα γράψω εγώ: “Παρακαλούνται οι επισκέπτες να μη μιλούν δυνατά, γιατί άμα ξυπνήσει η αυθεντική, δεν θα σταματήσει να μιλάει!”»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΔΕΝ ΣΕ ΑΝΤΕΧΩ!»

ΠΙΤΣΑ: «Κι εγώ, ωρή, τόσα χρόνια προσπαθώ να σε αντέξω. Εφκειό είναι το πραγματικό μου έργο τέχνης!»

Η Φρόσω σταυρώνει τα χέρια.

ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ έχεις μείνει ήδη στην ιστορία τση πολυκατοικίας. Από τότε που έκανες πάρτι γενεθλίων με τρεις τούρτες και επτά αλλαγές φορέματος!»

ΦΡΟΣΩ: «ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Μοναδική, ωρή. Κι ευτυχώς. Γιατί άμα είχαμε δύο Φρόσες, θα χρειαζόταν το Αργοστόλι δεύτερο δίκτυο ηλεκτροδότησης για τσου καθρέφτες και τα φώτα σας!»

Οι δύο φίλες ξεσπούν σε γέλια.

Η Φρόσω κοιτάζει για τελευταία φορά το ψηφιδωτό.

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΤΕΛΙΚΑ Η ΤΕΧΝΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟ ΠΡΑΓΜΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Είναι, ωρή. Και μπράβο σε όσους τη δημιουργούν, τη διδάσκουν και μας δίνουν την ευκαιρία να τη γνωρίσουμε.»

ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΙ ΕΙΜΑΙ;»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή;»

ΦΡΟΣΩ: «ΝΑΙ!»

ΠΙΤΣΑ: «Εσύ είσαι η μόνη γυναίκα που πήγε να μάθει ψηφιδωτό και κατάφερε να μετατρέψει τρεις πέτρες, πέντε γυαλάκια και μια χούφτα κόλλα σε προσωπική τελετή αποθέωσης!»

ΦΡΟΣΩ: «ΔΗΛΑΔΗ ΕΙΜΑΙ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ!»

ΠΙΤΣΑ: «Είσαι, ωρή! Αλλά όχι για μουσείο.»

ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑ ΠΟΥ;»

ΠΙΤΣΑ: «Για ειδική προθήκη, με επιγραφή: “ΠΡΟΣΟΧΗ! ΤΟ ΕΚΘΕΜΑ ΜΙΛΑΕΙ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ!”»

ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑΑ!»

ΠΙΤΣΑ: «Να το! Άρχισε πάλι το έκθεμα!» 🤣🤣🤣

Η στήλη «Φρόσω Μπελαβίτα & Πίτσα Κατινέλα» είναι σατιρική μυθοπλασία. Οι δύο ηρωίδες, οι διάλογοι και τα περιστατικά με τη συμμετοχή τους είναι φανταστικά. Οι πραγματικές πολιτιστικές δράσεις παρουσιάζονται με σεβασμό στους δημιουργούς και τους διοργανωτές.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ