ΩΡΗΗΗ, ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΝ ΚΑΝΑΡΙΑ, ΤΟ ΛΑΘΟΥΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΛΑΡΗ; Η Φρόσω και η Πίτσα ξαναζωντανεύουν το παλιό Αργοστόλι – Οι μάινες που μιλούσαν, τα καρναβάλια και τα Χριστούγεννα μιας άλλης εποχής!

Φρόσω Μπελαβίτα & Πίτσα Κατινέλα | Νοσταλγικό σατιρικό επεισόδιο βασισμένο στις αναμνήσεις του Μάκη Βαρδαραμάτου

Υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν, μα δεν φεύγουν ποτέ από τη μνήμη μιας πόλης.

Μένουνε στις γωνιές, στα παλιά μαγαζιά, στις πλατείες, στα σοκάκια, στις ιστορίες που διηγούνται οι παλιοί και στα χαμόγελα που γεννιούνται κάθε φορά που κάποιος λέει: «Ωρή, θυμάσαι;»

Ο Μάκης Βαρδαραμάτος, με τις νοσταλγικές του αφηγήσεις, μάς ξαναφέρνει μπροστά στα μάτια τρεις αξέχαστες εικόνες του παλιού Αργοστολίου: τον Καναριά, την οικογένεια Λαθούρα και τον Φλάρη.

Και ποιοι θα μπορούσαν να αναλάβουν να τις σχολιάσουν;

Μα φυσικά, οι δύο αθεόφοβες φιλενάδες μας!

Η Φρόσω Μπελαβίτα, που άμα ανοίξει το στόμα τση χρειάζεται ολόκληρη φιλαρμονική για να την καλύψει, και η Πίτσα Κατινέλα, που έχει πάντα έτοιμη μια ατάκα να την προσγειώσει!

Το σκηνικό μας; Ένα τραπεζάκι στο Αργοστόλι, δυο καφεδάκια, μερικές παλιές φωτογραφίες και μια πόλη που ξαναζωντανεύει μέσα από τις αναμνήσεις.


1. Ο ΚΑΝΑΡΙΑΣ – Το εστιατόριο με τσι μάινες, τσου παπαγάλους και τη μαϊμού που έγινε θρύλος!

Φρόσω: «ΠΙΤΣΑΑΑΑ! ΩΡΗ, ΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ! ΕΔΙΑΒΑΣΑ ΤΟΝ ΜΑΚΗ ΒΑΡΔΑΡΑΜΑΤΟ ΚΑΙ ΜΕ ΕΠΙΑΣΕ ΜΙΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ, ΜΑ ΜΙΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ!»

Πίτσα: «Ωρή, τι έπαθες πάλι; Εβρήκες καμιά παλιά φωτογραφία σου χωρίς φίλτρα και εσυγκινήθηκες;»

Φρόσω: «ΑΠΑΠΑΠΑ! ΩΡΗ, ΕΓΩ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΦΙΛΤΡΑ! ΕΧΩ ΦΥΣΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ!»

Πίτσα: «Το ξέρω, ωρή. Γι’ αυτό και κάθε πρωί κάθεσαι σαράντα λεπτά μπροστά στον καθρέφτη να την ανακαλύψεις!»

Φρόσω: «ΑΣΕ ΜΕ, ΩΡΗ! ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΝ ΚΑΝΑΡΙΑ;»

Πίτσα: «Τον Αντώνη Χριστακόπουλο; Και ποιος δεν έχει ακούσει για τον Καναριά, ωρή!»

Φρόσω: «ΕΦΚΕΙΟΝΑ ΜΕ ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΝΩ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ!»

Πίτσα: «Εφκειόνα! Με την ωραία και φτηνή κουζίνα, όπως θυμάται ο Μάκης. Και με τόση αγάπη για τα ζωντανά!»

Φρόσω: «ΩΡΗ, ΕΓΩ ΣΤΑΘΗΚΑ ΣΤΑ ΚΑΝΑΡΙΝΙΑ!»

Πίτσα: «Ε, από εφκειά εβγήκε και τ’ όνομα του μαγαζιού!»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΙΧΕ ΜΑΪΝΕΣ! ΠΟΥ ΕΣΦΥΡΙΖΑΝΕ ΚΑΙ ΕΜΙΛΟΥΣΑΝΕ ΣΤΣΟΥ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΥΣ!»

Πίτσα: «Εφκειές ήτανε μεγάλη ατραξιόν, ωρή! Τα παιδιά επερνούσανε επίτηδες για να τσι προκαλέσουνε να μιλήσουνε!»

Φρόσω: «ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ, ΕΓΩ ΑΜΑ ΕΙΧΑ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΜΑΪΝΑ, ΘΑ ΤΣΗ ΕΜΑΘΑΙΝΑ ΝΑ ΛΕΕΙ: “ΚΑΛΗΜΕΡΑ, ΦΡΟΣΩ ΜΟΥ, ΤΙ ΚΟΥΚΛΑΡΑ ΕΙΣΑΙ ΣΗΜΕΡΑ!”»

Πίτσα: «Ωρή, εσύ εφκειό το λες στον εαυτό σου κάθε πρωί! Τι να την κάμεις τη μαΐνα;»

Φρόσω: «ΘΑ ΤΗΝ ΕΒΑΖΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ!»

Πίτσα: «Να κάμει τι;»

Φρόσω: «ΝΑ ΧΑΙΡΕΤΑΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!»

Πίτσα: «Ωρή, άμα την άφηνες δίπλα σου μια βδομάδα, θα εμάθαινε μονάχα τρεις λέξεις: “ΑΠΑΠΑΠΑ”, “ΠΙΤΣΑΑΑ” ΚΑΙ “ΖΗΛΕΥΕΙΣ”!»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΤΣΗ ΕΜΑΘΑΙΝΑ ΚΑΙ ΚΑΝΤΑΔΕΣ!»

Πίτσα: «Ωρή, το καημένο το πουλί! Θα εζητούσε μόνο του να ανοίξουνε το κλουβί να φύγει μέχρι την Ιθάκη!»

Φρόσω: «ΑΠΑΠΑΠΑ! ΕΣΥ ΔΕΝ ΕΚΤΙΜΑΣ ΤΗ ΦΩΝΗ ΜΟΥ!»

Πίτσα: «Την εκτιμώ, ωρή. Είναι μοναδική. Άμα φωνάξεις από την πλατεία, ακούγεσαι χωρίς μικρόφωνο μέχρι τη γέφυρα!»

Η Φρόσω γύρισε σελίδα.

Φρόσω: «ΚΑΙ ΠΑΠΑΓΑΛΟΥΣ ΕΙΧΕ, ΩΡΗ! ΠΟΥ ΕΜΙΛΟΥΣΑΝΕ ΚΙ ΕΦΚΕΙΟΙ!»

Πίτσα: «Είχε, ωρή. Και μια μικρή αρσενική μαϊμού, όπως γράφει ο Μάκης.»

Φρόσω: «ΩΡΗΗΗ! ΦΑΝΤΑΣΟΥ ΝΑ ΕΜΠΑΙΝΑ ΕΓΩ ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ ΦΟΥΣΤΑΝΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΕΒΛΕΠΕ Η ΜΑΪΜΟΥ!»

Πίτσα: «Ωρή, άμα σε έβλεπε με τσι πούλιες και τα σκουλαρίκια, μπορεί να εζήλευε τα στολίδια σου!»

Φρόσω: «ΘΑ ΤΣΗ ΕΚΑΜΝΑ ΕΝΑ ΧΑΔΙ!»

Πίτσα: «Εσύ, ωρή, πρώτα θα ερώταγες αν είναι φωτογενής, για να βγάλετε σέλφι!»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΤΗΝ ΕΝΤΥΝΑ!»

Πίτσα: «ΑΠΑΠΑΠΑ! Ωρή, ούτε η μαϊμού δεν θα εγλίτωνε από την γκαρνταρόμπα σου!»

Φρόσω: «ΘΑ ΤΣΗ ΕΒΑΖΑ ΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΙΟΓΚΟ!»

Πίτσα: «Ωρή, σε λίγο θα την έστελνες και στο Λιθόστρωτο να σου κάμει τα ψώνια!»

Φρόσω: «ΜΑ ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΜΑΓΑΖΙ ΘΑ ΗΤΑΝΕ! ΦΑΓΗΤΟ, ΚΑΝΑΡΙΝΙΑ, ΠΑΠΑΓΑΛΟΙ, ΜΑΪΝΕΣ!»

Πίτσα: «Και ο Αντώνης να δουλεύει από το πρωί, να μαγειρεύει και να φροντίζει ούλα εφκειά τα ζωντανά.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΚΥΚΛΟ ΤΟΥ, ΩΡΗ! ΕΓΥΡΙΖΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΓΙΑ ΤΑ ΨΩΝΙΑ ΤΟΥ!»

Πίτσα: «Εφκειό ήτανε χαρακτηριστικό του. Τον εθυμούντανε με το τρίκυκλο στους δρόμους του Αργοστολίου.»

Φρόσω: «ΕΓΩ, ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ, ΑΜΑ ΕΙΧΑ ΤΡΙΚΥΚΛΟ, ΘΑ ΤΟ ΕΒΑΦΑ ΡΟΖ!»

Πίτσα: «Το φαντάζομαι, ωρή.»

Φρόσω: «ΘΑ ΕΒΑΖΑ ΚΑΙ ΧΡΥΣΕΣ ΚΟΡΔΕΛΕΣ!»

Πίτσα: «Και καθρέφτη, φαντάζομαι.»

Φρόσω: «ΦΥΣΙΚΑ! ΚΑΙ ΚΑΛΑΘΙ ΓΙΑ ΤΣΙ ΤΣΑΝΤΕΣ ΜΟΥ!»

Πίτσα: «Ωρή, για τσι τσάντες σου δεν φτάνει τρίκυκλο! Θέλεις φορτηγό με ανατρεπόμενη καρότσα!»

Φρόσω: «ΑΠΑΠΑΠΑ! ΜΕ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙΣ!»

Πίτσα: «Όχι, ωρή. Απλώς υπολογίζω το βάρος τση συλλογής σου!»

Η κουβέντα γύρισε πάλι στον Καναριά.

Φρόσω: «ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;»

Πίτσα: «Τι, ωρή;»

Φρόσω: «ΠΟΥ ΕΤΑΪΖΕ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΣΚΥΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΣΙ ΓΑΤΟΥΛΕΣ!»

Πίτσα: «Εφκειό είναι από τσι πιο όμορφες αναμνήσεις του Μάκη. Άφηνε φαγητό σε γωνιές τση διπλανής παιδικής χαράς.»

Φρόσω: «ΕΙΧΕ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.»

Πίτσα: «Είχε, ωρή. Κι εφκειό είναι που μένει τελικά. Όχι μόνο το καλό φαγητό, αλλά και η καλοσύνη.»

Φρόσω: «ΑΧ, ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ! ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ ΕΦΚΕΙΟ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ!»

Πίτσα: «Να ακούγαμε τσι μάινες, να βλέπαμε το τρίκυκλο και να μοσχοβολούσε η γειτονιά από το μαγείρεμα.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ ΕΝΑΣ ΠΑΠΑΓΑΛΟΣ “ΦΡΟΣΩ, ΕΙΣΑΙ ΚΟΥΚΛΑ!”»

Πίτσα: «Ωρή, δεν το αφήνεις εφκειό με τίποτα! Ακόμη και στο παλιό Αργοστόλι, το πρώτο σου μέλημα είναι να σε θαυμάζουνε τα πουλιά!»


2. Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΛΑΘΟΥΡΑ – Ο Παναγής, η Παγώνα, τα παιδιά, το σινεμά και τα καρναβάλια που δεν ξεχνιούνται

Η Πίτσα έφερε κοντά τση το δεύτερο κείμενο.

Πίτσα: «Φρόσω μου, εδέπα ο Μάκης θυμάται μια ολόκληρη οικογένεια.»

Φρόσω: «ΠΟΙΑ, ΩΡΗ;»

Πίτσα: «Την οικογένεια Λαθούρα.»

Φρόσω: «ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΓΩΝΑ;»

Πίτσα: «Εφκειούς, ωρή. Και τα παιδιά τσου.»

Φρόσω: «ΑΧ, ΩΡΗ! ΕΦΚΕΙΕΣ ΗΤΑΝΕ ΑΛΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ!»

Πίτσα: «Ο Μάκης γράφει πως η οικογένεια είχε εγκατασταθεί αρχικά στη Λειβαθώ και αργότερα στο Αργοστόλι, στις Μουριές.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΣΟΥ ΕΘΥΜΑΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ!»

Πίτσα: «Με πολλή αγάπη. Ιδιαίτερα την Παγώνα, με τη γαλήνια και γλυκιά μορφή τση.»

Φρόσω: «ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ, ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΕΙ;»

Πίτσα: «Τι, ωρή;»

Φρόσω: «ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΧΑΝΕ ΠΟΛΛΑ, ΑΛΛΑ ΑΦΗΣΑΝΕ ΠΙΣΩ ΤΣΟΥ ΤΟΣΗ ΑΓΑΠΗ.»

Πίτσα: «Εφκειό είναι μεγάλη περιουσία, ωρή. Να σε θυμούνται με καλό λόγο.»

Φρόσω: «ΚΑΙ Ο ΠΑΝΑΓΗΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙ ΤΟΥ!»

Πίτσα: «Ναι, ωρή. Ο Μάκης θυμάται και την ιστορία που λεγόταν για το πώς βγήκε το παρατσούκλι.»

Φρόσω: «ΕΔΕΠΑ, ΩΡΗ, ΤΑ ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙΑ ΗΤΑΝΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!»

Πίτσα: «Στην παλιά Κεφαλονιά, ωρή, μπορούσε να σε ξέρει ούλη η πόλη με το παρατσούκλι σου και να μην ξέρει το κανονικό σου επώνυμο!»

Φρόσω: «ΕΓΩ ΤΙ ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙ ΘΑ ΕΙΧΑ;»

Πίτσα: «Εσύ;»

Φρόσω: «ΝΑΙ!»

Πίτσα: «Η Φρόσω η Ασταμάτητη!»

Φρόσω: «ΑΠΑΠΑΠΑ! ΓΙΑΤΙ;»

Πίτσα: «Γιατί, ωρή, άμα αρχίσεις να μιλάς, δεν σε σταματάει ούτε η καμπάνα του Αγίου Σπυρίδωνα!»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΕΣΥ ΘΑ ΗΣΟΥΝΑ Η ΠΙΤΣΑ Η ΞΕΡΟΛΑ!»

Πίτσα: «Καλύτερα ξερόλα παρά πολυλογού, ωρή!»

Η Φρόσω κοίταξε πάλι το κείμενο.

Φρόσω: «ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΣΟΥ, ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ;»

Πίτσα: «Ο Μάκης θυμάται τσου δύο μεγάλους γιους να κάθονται πάντα στην πρώτη θέση στο σινεμά, ιδίως όταν είχε ταινίες δράσης και γουέστερν.»

Φρόσω: «ΑΧ, ΩΡΗ! ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΙΝΕΜΑ!»

Πίτσα: «Εφκειές οι μεγάλες οθόνες, οι καουμπόηδες, τα άλογα, οι περιπέτειες…»

Φρόσω: «ΕΓΩ ΑΜΑ ΕΠΗΓΑΙΝΑ ΣΕ ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ, ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙ Ο ΚΑΟΥΜΠΟΗΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥ!»

Πίτσα: «Ωρή, ο καουμπόης θα έφευγε καλπάζοντας μόλις θα έβλεπε πόσες βαλίτσες ετοίμαζες!»

Φρόσω: «ΘΑ ΕΠΑΙΡΝΑ ΜΟΝΑΧΑ ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ!»

Πίτσα: «Δηλαδή;»

Φρόσω: «ΤΡΙΑ ΦΟΥΣΤΑΝΙΑ, ΔΥΟ ΚΑΠΕΛΑ, ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΤΣΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΕΞΙ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ!»

Πίτσα: «Ωρή, με τόσα πράματα θα εχρειαζόσουνα άμαξα, όχι άλογο!»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΦΟΡΑΓΑ ΚΑΟΥΜΠΟΪΚΟ ΚΑΠΕΛΟ!»

Πίτσα: «Εσύ, ωρή, θα έκαμες το Φαρ Ουέστ πασαρέλα!»

Οι δυο τους γέλασαν, ώσπου η Πίτσα συνέχισε.

Πίτσα: «Θυμάται και τον Διονύση, ωρή. Με την ιδιαίτερη παρουσία του και το χαρακτηριστικό του γέλιο.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΤΟΝ ΗΛΙΑ…»

Πίτσα: «Ναι, ωρή. Τον Ηλία, που ο Μάκης τον περιγράφει ως πολύ εργατικό.»

Η Πίτσα σταμάτησε για λίγο.

Πίτσα: «Και αναφέρεται με πόνο στον τραγικό χαμό του, σε περιστατικό με αυτοκίνητο.»

Φρόσω: «ΑΧ, ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ… ΕΦΚΕΙΕΣ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΟΥ ΣΦΙΓΓΟΥΝΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ.»

Πίτσα: «Έτσι είναι, ωρή. Κάθε πόλη έχει και τις χαρές τση και τσι πληγές τση. Κι όταν θυμόμαστε ανθρώπους, αξίζει να το κάνουμε με σεβασμό.»

Φρόσω: «ΚΑΙ Η ΕΛΕΝΗ;»

Πίτσα: «Ο Μάκης μιλά με πολλή εκτίμηση και για την Ελένη. Θυμάται την ομορφιά και την αξιοπρέπειά τση.»

Φρόσω: «ΩΡΗ, ΠΟΣΕΣ ΖΩΕΣ ΧΩΡΑΝΕ ΣΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΟΛΗ!»

Πίτσα: «Πολλές, ωρή. Κι η καθεμιά έχει τη δική τση ιστορία.»

Ξαφνικά η Φρόσω ανασηκώθηκε.

Φρόσω: «ΑΧΑ! ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΑ!»

Πίτσα: «Εφκειό είναι μια πολύ ζωντανή ανάμνηση. Η οικογένεια συμμετείχε στα παλιά καρναβάλια, συχνά μαζί με τα ζωντανά τση, γαϊδουράκια και κατσικούλες.»

Φρόσω: «ΩΡΗΗΗ! ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΥ!»

Πίτσα: «Με τσι παρέες, τσι μεταμφιέσεις και τη χαρά στους δρόμους.»

Φρόσω: «ΕΓΩ ΑΜΑ ΕΖΟΥΣΑ ΣΕ ΕΦΚΕΙΟ ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ, ΘΑ ΕΝΤΥΝΟΜΟΥΝΑ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ!»

Πίτσα: «Εσύ, ωρή, βασίλισσα θέλεις να ντύνεσαι και όταν πας στο περίπτερο!»

Φρόσω: «ΘΑ ΕΙΧΑ ΚΟΡΟΝΑ!»

Πίτσα: «Εφκειό είναι το μόνο σίγουρο.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΦΟΥΣΤΑΝΙ!»

Πίτσα: «Τόσο μεγάλο, ωρή, που θα εχρειαζόσουνα δυο ανθρώπους να σε βοηθάνε να στρίψεις στη γωνία!»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΕΣΥ ΘΑ ΗΣΟΥΝΑ Η ΚΥΡΙΑ ΤΩΝ ΤΙΜΩΝ!»

Πίτσα: «Ωρή, εγώ θα ερχόμουνα με μια απλή μάσκα και θα σε εβοηθούσα να μη μπερδέψεις το φουστάνι σου στα πόδια σου!»

Φρόσω: «ΑΠΑΠΑΠΑ! ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΠΡΟΣΓΕΙΩΝΕΙΣ!»

Πίτσα: «Κάποια πρέπει να το κάμει, ωρή. Γιατί εσύ έχεις μόνιμα το κεφάλι σου στα σύννεφα!»

Η Φρόσω χαμήλωσε πάλι τη φωνή.

Φρόσω: «Πάντως, Πίτσα μου, ωραίο πράμα να σε θυμούνται με τόση αγάπη.»

Πίτσα: «Ναι, ωρή. Ο Μάκης δεν θυμάται μονάχα ονόματα. Θυμάται ανθρώπους που ήτανε μέρος της καθημερινής ζωής του Αργοστολίου.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝΕ ΔΥΣΚΟΛΑ, ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΝΑΝΕ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.»

Πίτσα: «Ακριβώς, ωρή. Και εφκειό αξίζει να το κρατήσουμε.»


3. Ο ΦΛΑΡΗΣ – Ο καλός ιερομόναχος, η χριστουγεννιάτικη φάτνη και τα κάστανα που μοσχοβολούσαν!

Φρόσω: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΡΙΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!»

Πίτσα: «Τον Φλάρη, ωρή!»

Φρόσω: «ΤΟΝ ΔΩΡΟΘΕΟ ΑΡΜΑΟ!»

Πίτσα: «Με καταγωγή από τη Σύρο. Ιερομόναχος Καπουτσίνος, που ήρθε στην Κεφαλονιά να υπηρετήσει την Καθολική Εκκλησία.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΑΓΑΠΗΤΟΣ ΗΤΑΝΕ, ΩΡΗ!»

Πίτσα: «Ο Μάκης τον θυμάται σαν έναν άνθρωπο που βοηθούσε όποιον είχε ανάγκη, ανεξάρτητα από το τι πίστευε.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΣΑΝΔΑΛΙΑ ΤΟΥ!»

Πίτσα: «Εφκειά τα σανδάλια ήτανε χαρακτηριστικά τση ταπεινότητάς του.»

Φρόσω: «ΕΓΩ, ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ, ΜΕ ΣΑΝΔΑΛΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΩ ΠΟΛΥ!»

Πίτσα: «Ωρή, εσύ με τακούνια περπατάς και άμα πας μέχρι το μανάβικο!»

Φρόσω: «ΕΧΩ ΜΑΘΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΜΨΟΤΗΤΑ!»

Πίτσα: «Κι ο Φλάρης είχε μάθει στην απλότητα, ωρή. Και να που ο κόσμος τον θυμάται με τόση αγάπη.»

Φρόσω: «ΕΦΚΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΑΜΑ.»

Πίτσα: «Πολύ μεγάλο, ωρή.»

Η Πίτσα συνέχισε να διαβάζει.

Πίτσα: «Σχεδόν κάθε μέρα επερνούσε τη γέφυρα για να πάει στο Καθολικό νεκροταφείο, να σταθεί κοντά στους ανθρώπους που πενθούσαν.»

Φρόσω: «ΑΧ, ΩΡΗ… ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΝΕ ΝΑ ΠΑΡΗΓΟΡΟΥΝΕ.»

Πίτσα: «Και με τον καλό του λόγο να ανακουφίζουνε τον πόνο.»

Φρόσω: «ΕΓΩ, ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ, ΑΜΑ ΕΒΛΕΠΑ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΕΝΑΧΩΡΗΜΕΝΟ, ΘΑ ΤΟΥ ΕΦΤΙΑΧΝΑ ΚΑΦΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥ ΕΚΑΝΑ ΠΑΡΕΑ!»

Πίτσα: «Καλή καρδιά έχεις, ωρή. Μόνο να θυμάσαι πως καμιά φορά η καλύτερη παρέα είναι να ακούς τον άλλον.»

Φρόσω: «ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΜΗ ΜΙΛΑΩ;»

Πίτσα: «Για λίγο, ωρή.»

Φρόσω: «ΠΟΣΟ ΛΙΓΟ;»

Πίτσα: «Πέντε λεπτά.»

Φρόσω: «ΑΠΑΠΑΠΑ! ΠΕΝΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΛΕΠΤΑ;»

Πίτσα: «Ωρή, εφκειό για σένα είναι μεγαλύτερη άσκηση κι από το να ανεβείς τσι σκάλες με τακούνια!»

Η Φρόσω έβαλε τα γέλια.

Φρόσω: «ΚΑΙ ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΥΜΑΤΑΙ Ο ΜΑΚΗΣ;»

Πίτσα: «Πως ο Φλάρης διηγότανε στα παιδιά την ιστορία μιας εικόνας τση Καθολικής Εκκλησίας, που, όπως έλεγε η παράδοση, είχε βρεθεί στη θάλασσα.»

Φρόσω: «ΑΧ, ΩΡΗ! ΠΟΣΟ ΜΑΣ ΑΡΕΣΑΝΕ ΕΦΚΕΙΕΣ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΟΤΑΝ ΗΜΑΣΤΑΝΕ ΠΑΙΔΙΑ!»

Πίτσα: «Και πόση φαντασία γεννούσανε, ωρή.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙ ΤΟΥ!»

Πίτσα: «Ναι, ωρή. Ο Μάκης θυμάται πως τα παιδιά είχανε ακούσει διάφορες φοβερές ιστορίες για τσου κόμπους του.»

Φρόσω: «ΩΡΗ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΛΙΑ ΕΦΤΙΑΧΝΑΝΕ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΣΟΥ!»

Πίτσα: «Και πολλές φορές επιστεύανε πράματα που δεν ήτανε αληθινά.»

Φρόσω: «ΕΓΩ, ΑΜΑ ΗΜΟΥΝΑ ΜΙΚΡΗ, ΘΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑΓΑ ΧΙΛΙΑ ΔΥΟ ΠΡΑΜΑΤΑ!»

Πίτσα: «Ωρή, ο άνθρωπος θα εχρειαζότανε ολόκληρο απόγευμα για να σου απαντήσει!»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑΓΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΦΑΤΝΗ!»

Πίτσα: «Αχ, ωρή! Εφκειή η χριστουγεννιάτικη φάτνη!»

Φρόσω: «ΛΕΕΙ Ο ΜΑΚΗΣ ΠΩΣ ΗΤΑΝΕ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ!»

Πίτσα: «Έτσι τη θυμάται. Και πως πολλοί Ορθόδοξοι επήγαιναν στην Καθολική Εκκλησία να τη θαυμάσουνε.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝΕ ΤΟ “ΑΒΕ ΜΑΡΙΑ”!»

Πίτσα: «Με τη μουσική από το αρμόνιο…»

Φρόσω: «ΑΧ, ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ! ΦΑΝΤΑΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ!»

Πίτσα: «Η φάτνη, οι πιστοί, η μουσική, οι οικογένειες…»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΕΞΩ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕ ΤΑ ΚΑΣΤΑΝΑ!»

Πίτσα: «Εφκειό είναι από τσι πιο όμορφες εικόνες του κειμένου, ωρή. Ο Γιάννης να ψήνει κάστανα στη φουφού και να μοσχοβολάει ο τόπος.»

Φρόσω: «ΩΡΗΗΗ! ΕΓΩ ΘΑ ΕΤΡΩΓΑ ΔΥΟ ΣΑΚΟΥΛΑΚΙΑ!»

Πίτσα: «Δύο μονάχα, ωρή;»

Φρόσω: «Ε, ΑΜΑ ΗΤΑΝΕ ΚΑΛΑ, ΚΑΙ ΤΡΙΑ!»

Πίτσα: «Ωρή, εσύ άμα έβλεπες τον Γιάννη με τη φουφού, θα τον ερώταγες αν δέχεται κρατήσεις για τραπέζι!»

Φρόσω: «ΘΑ ΕΠΑΙΡΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ!»

Πίτσα: «Εφκειό είναι που με συγκινεί, ωρή. Όταν πρόκειται για φαγητό, με θυμάσαι πάντα!»

Φρόσω: «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΦΙΛΗ ΚΑΡΔΙΑΣ!»

Πίτσα: «Είσαι, ωρή. Μόνο που η καρδιά σου έχει ιδιαίτερη αδυναμία στα κάστανα, στα γλυκά και στα μελομακάρονα!»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΕΜΠΑΙΝΑΜΕ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗ ΦΑΤΝΗ!»

Πίτσα: «Να σταθούμε ήσυχα, να θαυμάσουμε και να ακούσουμε τη μουσική.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΣΤΟΝ ΦΛΑΡΗ ΠΟΣΟ ΟΜΟΡΦΑ ΤΑ ΕΦΤΙΑΞΕ!»

Πίτσα: «Εφκειό θα του άρεσε, ωρή.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑΓΑ ΑΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΩ ΣΤΟΝ ΣΤΟΛΙΣΜΟ!»

Πίτσα: «Ωχ!»

Φρόσω: «ΓΙΑΤΙ ΩΧ;»

Πίτσα: «Γιατί, ωρή, εσύ άμα αναλάβεις στολισμό, θα βάλεις χρυσόσκονη μέχρι και στα σανδάλια του Αγίου Ιωσήφ!»

Φρόσω: «ΑΠΑΠΑΠΑ! ΕΓΩ ΕΧΩ ΓΟΥΣΤΟ!»

Πίτσα: «Το ξέρω, ωρή. Αλλά η φάτνη θέλει απλότητα, όχι να μοιάζει με βιτρίνα πολυκαταστήματος!»

Φρόσω: «ΕΝΤΑΞΕΙ, ΩΡΗ! ΘΑ ΑΦΗΝΑ ΤΟΝ ΦΛΑΡΗ ΝΑ ΚΑΜΕΙ ΤΟΝ ΣΤΟΛΙΣΜΟ!»

Πίτσα: «Επιτέλους, ωρή! Μια σοφή απόφαση!»

Φρόσω: «ΑΛΛΑ ΤΑ ΚΑΣΤΑΝΑ ΘΑ ΤΑ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΑ ΕΓΩ!»

Πίτσα: «Ωρή, εφκειά θα τα αναλάμβανες τόσο καλά, που ο Γιάννης δεν θα επρολάβαινε να ψήσει δεύτερη φουρνιά!»


4. ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΙΝΑΛΕ – Τρεις ιστορίες, μια πόλη και δυο φιλενάδες που δεν θέλουν να τελειώσει η βόλτα!

Ο ήλιος είχε αρχίσει να χαμηλώνει πάνω από το Αργοστόλι.

Η Φρόσω και η Πίτσα είχανε ξεχάσει την ώρα. Τα καφεδάκια τσου είχανε κρυώσει, αλλά οι ιστορίες συνέχιζαν να ζεσταίνουν την κουβέντα.

Φρόσω: «ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ, ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ;»

Πίτσα: «Τι, ωρή;»

Φρόσω: «ΠΟΣΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝΕ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ!»

Πίτσα: «Πολλά, ωρή. Αλλά μερικά μένουνε μέσα μας.»

Φρόσω: «Ο ΚΑΝΑΡΙΑΣ ΜΕ ΤΣΙ ΜΑΪΝΕΣ ΤΟΥ…»

Πίτσα: «Και το τρίκυκλο, και τα ζωντανά που εφρόντιζε.»

Φρόσω: «Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΛΑΘΟΥΡΑ, ΜΕ ΤΣΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΣΗ…»

Πίτσα: «Και τα παλιά καρναβάλια, και το σινεμά, και τσι ανθρώπους που ο κόσμος θυμάται.»

Φρόσω: «ΚΑΙ Ο ΦΛΑΡΗΣ ΜΕ ΤΑ ΣΑΝΔΑΛΙΑ ΤΟΥ…»

Πίτσα: «Και τη φάτνη, και το αρμόνιο, και τα κάστανα του Γιάννη.»

Φρόσω: «ΑΧ, ΩΡΗ! ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ!»

Πίτσα: «Και τι θα έκαμες πρώτα, ωρή;»

Φρόσω: «ΘΑ ΕΠΗΓΑΙΝΑ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΡΙΑ!»

Πίτσα: «Για να φας;»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΣΤΣΙ ΜΑΪΝΕΣ!»

Πίτσα: «Εφκειό το περίμενα!»

Φρόσω: «ΜΕΤΑ ΘΑ ΕΠΗΓΑΙΝΑ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΙΝΕΜΑ!»

Πίτσα: «Για να δεις κανένα γουέστερν;»

Φρόσω: «ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΩ ΚΑΝΕΝΑΝ ΩΡΑΙΟ ΚΑΟΥΜΠΟΗ!»

Πίτσα: «ΑΠΑΠΑΠΑ! Ωρή, ούτε στην ιστορία δεν σταματάς το προξενιό!»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΘΑ ΕΠΗΓΑΙΝΑ ΣΤΗ ΦΑΤΝΗ ΤΟΥ ΦΛΑΡΗ!»

Πίτσα: «Να ακούσεις το “Άβε Μαρία”;»

Φρόσω: «ΝΑΙ! ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΦΑΩ ΚΑΣΤΑΝΑ!»

Πίτσα: «Ωρή, εσύ έφτιαξες πρόγραμμα για μια μέρα στο παλιό Αργοστόλι και έχει μέσα φαγητό, σινεμά, καουμπόηδες και κάστανα!»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΤΙ ΗΘΕΛΕΣ, ΩΡΗ; ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΚΑΜΩ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ;»

Πίτσα: «Όχι, ωρή! Απλώς θα ήθελα να σταθούμε λίγο και να ακούσουμε τσι ιστορίες τσου ανθρώπων.»

Φρόσω: «ΕΦΚΕΙΟ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΑΜΕ!»

Πίτσα: «Γιατί ξέρεις τι είναι το πιο σπουδαίο;»

Φρόσω: «ΤΙ;»

Πίτσα: «Πως μια πόλη δεν είναι μονάχα τα κτίρια και οι δρόμοι τση. Είναι και οι άνθρωποι που επερπατήσανε σ’ αυτούς.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΤΣΟΥ…»

Πίτσα: «Και τα γέλια τσου…»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΡΩΔΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ…»

Πίτσα: «Και οι καλημέρες από τα παραθύρια…»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΤΡΕΧΑΝΕ ΣΤΣΙ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ…»

Πίτσα: «Και οι άνθρωποι που βοηθούσανε ο ένας τον άλλον.»

Η Φρόσω χαμογέλασε.

Φρόσω: «ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ, Ο ΜΑΚΗΣ ΜΑΣ ΕΚΑΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕΓΑΛΟ ΔΩΡΟ.»

Πίτσα: «Εφκειό είναι αλήθεια, ωρή. Μας εθύμισε πρόσωπα και εικόνες που αξίζει να μη χαθούνε.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ;»

Πίτσα: «Τι, ωρή;»

Φρόσω: «ΝΑ ΓΡΑΦΟΥΝΕ ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΤΕΤΟΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ! ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝΕ ΤΑ ΝΕΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΩΣ ΗΤΑΝΕ ΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ!»

Πίτσα: «Να τσι γράφουνε, ωρή. Γιατί κάθε ανάμνηση που σώζεται είναι ένα μικρό κομμάτι από την ιστορία του τόπου μας.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΑΜΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΣΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ;»

Πίτσα: «Ωχ!»

Φρόσω: «ΓΙΑΤΙ ΩΧ;»

Πίτσα: «Γιατί, ωρή, με τόσα που έχεις κάμει, δεν θα φτάνει ένας τόμος!»

Φρόσω: «ΘΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΔΥΟ!»

Πίτσα: «Ούτε δύο, ωρή!»

Φρόσω: «ΤΡΕΙΣ!»

Πίτσα: «Ωρή, η δική σου αυτοβιογραφία θα χρειάζεται ράφια ολόκληρα!»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΩ “Η ΦΡΟΣΩ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΤΣΗ ΣΤΙΓΜΕΣ”!»

Πίτσα: «Να βάλεις και υπότιτλο: “Πενήντα χρόνια κουβέντας χωρίς διάλειμμα”!»

Φρόσω: «ΑΠΑΠΑΠΑ! ΩΡΗ, ΔΕΝ ΜΕ ΣΕΒΕΣΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ!»

Πίτσα: «Σε σέβομαι, ωρή! Γι’ αυτό είμαι ακόμη εδέπα και σε ακούω!»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ!»

Πίτσα: «Πόσες;»

Φρόσω: «ΚΑΜΙΑ ΠΕΝΤΑΚΟΣΑΡΙΑ!»

Πίτσα: «Ωρή, τότε δεν θα είναι βιβλίο! Θα είναι ο κατάλογος του προσωπικού σου φωτογραφικού αρχείου!»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ!»

Πίτσα: «Κι εγώ πού θα είμαι, ωρή;»

Φρόσω: «ΕΣΥ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ!»

Πίτσα: «Και τι θα γράφει;»

Φρόσω: «“ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΠΙΤΣΑ, ΠΟΥ ΜΕ ΑΝΕΧΤΗΚΕ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ!”»

Η Πίτσα έβαλε τα γέλια.

Πίτσα: «Ωρή, εφκειό να το γράψεις με μεγάλα γράμματα! Γιατί άμα υπάρχει άνθρωπος που αξίζει μετάλλιο υπομονής, είμαι εγώ!»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΙ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΘΑ ΠΑΡΩ;»

Πίτσα: «Εσύ, ωρή, θα πάρεις το χρυσό μετάλλιο πολυλογίας, με ειδική διάκριση στην αδιάκοπη κουβέντα!»

Φρόσω: «ΑΠΑΠΑΠΑΠΑ! ΩΡΗ ΠΙΤΣΑ, ΘΑ ΜΕ ΠΕΘΑΝΕΙΣ!»

Πίτσα: «Δεν θα σε πεθάνω, ωρή! Έχουμε ακόμη πολλές ιστορίες του παλιού Αργοστολίου να θυμηθούμε!»

Φρόσω: «ΤΟΤΕ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΕ ΑΛΛΟΥΣ ΔΥΟ ΚΑΦΕΔΕΣ!»

Πίτσα: «Ωρή, θα πιούμε κι άλλον καφέ;»

Φρόσω: «ΦΥΣΙΚΑ! Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΘΕΛΕΙ ΚΑΦΕ, ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΠΑΡΕΑ!»

Πίτσα: «Κι εσύ, ωρή, θέλεις ένα μικρόφωνο που να μην κλείνει ποτέ!»

Φρόσω: «ΑΧ, ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ! ΠΟΣΟ ΩΡΑΙΟ ΠΡΑΜΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ!»

Πίτσα: «Είναι, ωρή. Ιδίως όταν θυμάσαι με αγάπη.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΝΑ ΓΕΛΑΣ!»

Πίτσα: «Και να γελάς, ωρή.»

Φρόσω: «ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ!»

Πίτσα: «Εφκειό πάνω απ’ ούλα.»

Κι έτσι, με δυο καινούργια καφεδάκια στο τραπέζι, η Φρόσω Μπελαβίτα και η Πίτσα Κατινέλα συνέχισαν τη νοσταλγική τσου βόλτα.

Στο παλιό Αργοστόλι του Καναριά, με τσι μάινες και τα καναρίνια.

Στις γειτονιές όπου ζούσε η οικογένεια Λαθούρα, με τις δικές της χαρές και δυσκολίες.

Στη γέφυρα και στην Καθολική Εκκλησία του Φλάρη, με τη φάτνη, τη μουσική και τα μοσχομυριστά κάστανα.

Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται και διηγούνται, το παλιό Αργοστόλι δεν χάνεται. Ζει μέσα στις ιστορίες του.

Και φυσικά, όσο υπάρχει η Φρόσω, καμία ιστορία δεν πρόκειται να τελειώσει χωρίς μια τελευταία ατάκα!

Φρόσω: «ΠΙΤΣΑΑΑΑ! ΩΡΗ, ΞΕΧΑΣΑ ΚΑΤΙ!»

Πίτσα: «Τι άλλο, ωρή;»

Φρόσω: «ΑΜΑ ΕΙΧΑΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΜΙΑ ΜΑΪΝΑ ΤΟΥ ΚΑΝΑΡΙΑ, ΤΙ ΘΑ ΤΣΗ ΕΜΑΘΑΙΝΕΣ ΝΑ ΛΕΕΙ;»

Πίτσα: «Ένα πράμα μονάχα, ωρή!»

Φρόσω: «ΠΟΙΟ;»

Πίτσα: «“ΦΡΟΣΩΩΩ! ΣΩΠΑ ΛΙΓΑΚΙ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΦΕ ΜΑΣ!”»

Φρόσω: «ΑΠΑΠΑΠΑΠΑΠΑ! ΩΡΗΗΗΗ! ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ ΔΕΝ Μ’ ΑΦΗΝΕΙΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ!» 🤣❤️


Οι ιστορίες και τα πρόσωπα του παλιού Αργοστολίου που αποτέλεσαν την αφορμή για το επεισόδιο προέρχονται από τις νοσταλγικές αφηγήσεις του Μάκη Βαρδαραμάτου. Οι διάλογοι είναι φανταστικοί και δημιουργήθηκαν αποκλειστικά για τη σατιρική σειρά.

Η Φρόσω Μπελαβίτα και η Πίτσα Κατινέλα είναι φανταστικοί χαρακτήρες. Οι διάλογοι αποτελούν σατιρική μυθοπλασία.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ