Υπάρχουν παρέες που ο χρόνος τις σκορπίζει και υπάρχουν κι εκείνες που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, βρίσκουν κάθε Αύγουστο τον δρόμο της επιστροφής. Μια τέτοια ξεχωριστή παρέα είναι οι παλιοί μαθητές του Γυμνασίου Αρρένων Αργοστολίου, οι οποίοι συναντήθηκαν και φέτος στην Κεφαλονιά, συνεχίζοντας μια όμορφη παράδοση επανενώσεων.
Τη φετινή συνάντηση γνωστοποίησε ο Βαγγέλης Μαζαράκης, γράφοντας χαρακτηριστικά:
«Χθες το βράδυ τα παιδιά του Γυμνασίου Αρρένων Αργοστολίου συναντήθηκαν όπως κάθε έτος για να θυμηθούμε ότι υπήρξαμε μαθητές στο ίδιο σχολείο, στις ίδιες τάξεις, στον ίδιο τόπο».
Πρωταγωνιστικό ρόλο στη διατήρηση αυτής της παράδοσης έχει ο Παναγιώτης Ξενίδης, «παιδί της Λάσσης», όπως τον αποκαλεί ο Βαγγέλης Μαζαράκης, μαζί με τη σύζυγό του Ειρήνη. Οι δυο τους ζουν στο Βερολίνο, αλλά κάθε Αύγουστο επιστρέφουν στην Κεφαλονιά και η συνάντηση των παλιών συμμαθητών αποτελεί πλέον σταθερό κομμάτι της καλοκαιρινής τους επιστροφής.
Και μια έρευνα στις προηγούμενες συναντήσεις δείχνει ότι δεν πρόκειται απλώς για μια περιστασιακή συγκέντρωση φίλων. Η παρέα έχει δημιουργήσει πλέον μια πραγματική παράδοση.
Απόφοιτοι του 1974 – μια ιστορία που συνεχίζεται
Πρόκειται για μαθητές του εξατάξιου Κλασικού και Πρακτικού Γυμνασίου Αρρένων Αργοστολίου, με έτος αποφοίτησης το 1974.
Το 2022, όταν συμπληρώνονταν 48 χρόνια από την αποφοίτησή τους, είχε πραγματοποιηθεί μία ακόμη μεγάλη επανένωση. Το Kefalonia Press κατέγραφε τότε ότι οι παλιοί συμμαθητές ξαναβρέθηκαν για να θυμηθούν ιστορίες από τη μαθητική τους ζωή, έχοντας στο μεταξύ ακολουθήσει εντελώς διαφορετικούς δρόμους: άλλοι παρέμειναν στην Κεφαλονιά, άλλοι έζησαν στην Αθήνα και την Πάτρα και άλλοι έφτασαν μέχρι τη Νέα Υόρκη, τον Καναδά, την Αυστραλία, τη Ζιμπάμπουε, τη Νότια Αφρική και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Στη συνάντηση εκείνης της χρονιάς συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, οι Βαγγέλης Μαζαράκης, Βενέδικτος Πετράτος, Γιάννης Φραγκιάς, Παναγιώτης Ξενίδης, Ειρήνη Ξενίδου, Θόδωρος Πιαγκαλάκης, Θέμης Βαλσαμής, Νίκος Ζαχαρούς και Μάκης Κονιδάρης, ενώ ο Θόδωρος Γαλιατσάτος και ο Σωτήρης Κουρής απουσίαζαν από εκείνη τη συγκεκριμένη συνάντηση.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικό είναι μάλιστα το σχόλιο που είχε αφήσει τότε ο ίδιος ο Παναγιώτης Ξενίδης:
«Νιώσαμε πάλι μαθητές μετά από τόσα χρόνια».
Όπως είχε γράψει, είχε ταξιδέψει από το Βερολίνο ειδικά για το συναπάντημα, ενώ η παρέα είχε ήδη δώσει την υπόσχεση ότι θα το επαναλάβει.
Και την υπόσχεση την κράτησε.
Το reunion του 2023 στα Περατάτα
Τον Αύγουστο του 2023 η συνάντηση επαναλήφθηκε, αυτή τη φορά στον «Γύρο του Κάστρου» στα Περατάτα.
Το Kefalonia Magazine είχε καταγράψει φωτογραφικά εκείνο το reunion, κάνοντας λόγο για συγκέντρωση των συμμαθητών του Γυμνασίου Αρρένων και του Πρακτικού Αργοστολίου.
Η ετήσια συνάντηση είχε πλέον αρχίσει να αποκτά τα χαρακτηριστικά ενός μικρού θεσμού: Αύγουστος, Κεφαλονιά, επιστροφή στο νησί και ένα τραπέζι γύρω από το οποίο άνθρωποι που γνωρίστηκαν ως παιδιά ξαναγίνονται, έστω για λίγες ώρες, εκείνοι οι μαθητές του Αργοστολίου.
Το 2024 έκλεισαν μισό αιώνα από την αποφοίτηση
Ακόμη πιο συμβολική ήταν η συνάντηση του Αυγούστου του 2024.
Εκείνη τη χρονιά συμπληρώθηκαν 50 ολόκληρα χρόνια από την αποφοίτηση του 1974.
Στο μεγάλο reunion συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Βαγγέλης Μαζαράκης, Θόδωρος Γαλιατσάτος, Σωτήρης Κουρής, Βενέδικτος Πετράτος, Γιάννης Φραγκιάς, Παναγιώτης Ξενίδης και Ειρήνη Ξενίδου, μαζί με πολλούς ακόμη παλιούς συμμαθητές.
Και τότε ο Παναγιώτης Ξενίδης είχε έρθει από το Βερολίνο για τη συνάντηση.
Οι παλιοί μαθητές θυμήθηκαν καθηγητές και συμμαθητές, τα σκασιαρχεία, ακόμη και τα εφηβικά φλερτ της εποχής, σε μια βραδιά αφιερωμένη –όπως εύστοχα περιγράφηκε τότε– στα «χρόνια της αθωότητας».
Σε άλλο σχετικό δημοσίευμα για το reunion εμφανίζονται επίσης μαζί τα ονόματα Βαγγέλη Μαζαράκη, Βενέδικτου Πετράτου, Γιάννη Φραγκιά, Θεόδωρου Γαλιατσάτου, Θεόδωρου Πιαγκαλάκη, Παναγιώτη Ξενίδη και Σωτήρη Κουρή, επιβεβαιώνοντας τον σταθερό πυρήνα αυτής της παρέας.
Και το 2026 η παράδοση συνεχίζεται
Έτσι φτάσαμε στη φετινή συνάντηση.
52 χρόνια μετά την αποφοίτηση του 1974, τα «παιδιά του Γυμνασίου Αρρένων Αργοστολίου» είναι πάλι μαζί.
Και ίσως αυτή η φράση, «τα παιδιά», που χρησιμοποιεί ο Βαγγέλης Μαζαράκης, να περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο αυτές τις συναντήσεις.
Γιατί εκείνο το βράδυ δεν υπάρχουν ιδιότητες, επαγγελματικές διαδρομές, δημόσια αξιώματα ή οι χιλιάδες διαφορετικές εμπειρίες που συγκέντρωσε ο καθένας μέσα σε περισσότερο από μισό αιώνα ζωής.
Υπάρχουν οι συμμαθητές.
Εκείνοι που κάποτε κάθονταν στα ίδια θρανία, περπατούσαν στους ίδιους δρόμους του Αργοστολίου, είχαν τους ίδιους καθηγητές, έκαναν τις ίδιες μαθητικές αταξίες και ξεκινούσαν χωρίς να το γνωρίζουν ακόμη τις εντελώς διαφορετικές διαδρομές της ζωής τους.
Και υπάρχει ο Παναγιώτης Ξενίδης με την Ειρήνη, που κάθε Αύγουστο αφήνουν για λίγο το Βερολίνο και επιστρέφουν στην Κεφαλονιά για να είναι ξανά εκεί.
Στο ίδιο νησί. Με τους ίδιους ανθρώπους. Και με τις αναμνήσεις από εκείνες τις ίδιες τάξεις να παραμένουν, 52 χρόνια αργότερα, εκπληκτικά ζωντανές.
