Ένα νοσταλγικό ταξίδι στο Αργοστόλι της δεκαετίας του ’80, τότε που οι ντισκομπάλες γύριζαν, οι παρέες ξενυχτούσαν και ένα μπλουζ μπορούσε να γίνει η αρχή μιας μεγάλης αγάπης.
Φρόσω και Πίτσα: «Ωρή, θυμάσαι τη Midnight Sun και τις Βινάριες; Τα μπλουζ, οι μεγάλοι έρωτες και ο γιαουρτοπόλεμος που άφησε εποχή!»
Υπήρξε μια εποχή που το Αργοστόλι είχε μια εντελώς διαφορετική νυχτερινή ζωή.
Ήταν η δεκαετία του 1980. Τα χρόνια που δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα, μηνύματα και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Για να συναντήσεις κάποιον έπρεπε να βγεις, να τον αναζητήσεις μέσα στον κόσμο και, αν ήσουν τυχερός, να βρεις το θάρρος να του ζητήσεις έναν χορό.
Δύο ονόματα έχουν μείνει χαραγμένα στις αναμνήσεις εκείνης της γενιάς: Midnight Sun και Βινάριες.
Η πρώτη, στην περιοχή του Φαναριού, λειτουργούσε όλο τον χρόνο. Η δεύτερη ήταν μια υπέροχη καλοκαιρινή, ανοιχτή ντισκοτέκ, που έζησε τις μεγάλες νύχτες των κεφαλονίτικων καλοκαιριών.
Σήμερα, η Φρόσω Μπελαβίτα και η Πίτσα Κατινέλα ανοίγουν το παλιό φωτογραφικό άλμπουμ και ξεκινούν ένα ταξίδι γεμάτο μουσική, έρωτες, γέλιο και αναμνήσεις.
Και φυσικά, η Φρόσω έχει ήδη βγάλει από την ντουλάπα ένα φόρεμα με παγιέτες.
ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ – Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΓΥΡΙΣΕ ΤΟ ΡΟΛΟΪ ΣΤΟ 1985!
ΠΙΤΣΑ: «Φρόσω, έλα να δεις μια παλιά φωτογραφία!»
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΜΑΣ, ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΒΑΛΩ ΚΡΑΓΙΟΝ!»
ΠΙΤΣΑ: «Για να δεις φωτογραφία θα βαφτείς;»
ΦΡΟΣΩ: «ΦΥΣΙΚΑ! ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΑΛΙΟΣ ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, στη φωτογραφία θα τον δεις, δεν θα βγει από το χαρτί να σου ζητήσει ραντεβού!»
ΦΡΟΣΩ: «ΠΟΤΕ ΜΗ ΛΕΣ ΠΟΤΕ!»
Η Πίτσα της δείχνει τη φωτογραφία από τη Midnight Sun.
ΠΙΤΣΑ: «24 Οκτωβρίου 1985. Midnight Sun, στο Φανάρι!»
ΦΡΟΣΩ: «ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ! ΤΟ 1985! ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΤΟ ΜΑΛΛΙ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΤΟΣΟ ΟΓΚΟ ΠΟΥ ΕΜΠΑΙΝΑ ΠΡΩΤΑ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΝΤΙΣΚΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΤΕΝΙΣΜΑ ΜΟΥ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και με τόση λακ που έβαζες, άμα σε χτυπούσε δυνατός αέρας στο Φανάρι, θα έφευγες ολόκληρη, αλλά η κουπ σου θα έμενε ακίνητη!»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΧ, ΩΡΗ ΠΙΤΣΑ! ΤΙ ΧΡΟΝΙΑ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙΝΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Χρόνια που μπορούσαμε να χορεύουμε μέχρι το πρωί χωρίς να ψάχνουμε την άλλη μέρα πού έχουμε βάλει την αλοιφή για τη μέση!» 🤣
ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ – MIDNIGHT SUN, Η ΝΤΙΣΚΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!
ΦΡΟΣΩ: «ΘΥΜΑΣΑΙ, ΠΙΤΣΑ; Η MIDNIGHT SUN ΗΤΑΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΟΛΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «Βέβαια, ωρή. Χειμώνα και καλοκαίρι μπορούσε η νεολαία να βρει εκεί τη διασκέδασή της!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΒΡΩ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ!»
ΠΙΤΣΑ: «Κάθε Σάββατο και διαφορετικό;»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΚΑΝΑ ΕΡΕΥΝΑ ΑΓΟΡΑΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ δεν πήγαινες στην ντισκοτέκ. Έκανες απογραφή ανδρικού πληθυσμού!»
ΦΡΟΣΩ: «ΗΜΟΥΝ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Τόσο επιλεκτική, που μέχρι να αποφασίσεις ποιος σου αρέσει, είχε τελειώσει η βραδιά!»
ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, δεν ήθελες να κάνεις λάθος, αλλά ήθελες να έχεις και τρεις εφεδρικούς, σε περίπτωση που δεν πήγαινε καλά ο πρώτος!» 😂
ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ – Η ΝΤΙΣΚΟΜΠΑΛΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ ΝΑ ΛΑΜΠΕΙ!
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΗ ΝΤΙΣΚΟΜΠΑΛΑ;»
ΠΙΤΣΑ: «Πώς να μην τη θυμάμαι; Γύριζε και γέμιζε τον χώρο αντανακλάσεις!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΠΗΓΑΙΝΑ ΠΑΝΤΑ ΑΠΟ ΚΑΤΩ!»
ΠΙΤΣΑ: «Το ξέρω. Έψαχνες τον καλύτερο φωτισμό!»
ΦΡΟΣΩ: «ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΛΑΜΠΩ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ με τα σκουλαρίκια, τις παγιέτες και τη λακ έλαμπες περισσότερο από την ίδια την μπάλα!»
ΦΡΟΣΩ: «ΗΜΟΥΝ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΑΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Μόνο που η ντισκομπάλα γύριζε ήσυχα, ενώ εσύ κάθε πέντε λεπτά φώναζες “ΠΙΤΣΑΑΑ, ΚΟΙΤΑ ΜΕ!”»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΕΞΟΥΝ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΑΝ ΣΕ ΕΒΑΖΑΝ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΝΤΙΣΚΟΜΠΑΛΑΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΟΥΤΕ ΡΕΥΜΑ! ΘΑ ΓΥΡΙΖΕΣ ΜΟΝΗ ΣΟΥ ΜΟΛΙΣ ΕΒΛΕΠΕΣ ΩΡΑΙΟ ΑΓΟΡΙ!» 🤣
ΠΡΑΞΗ ΤΕΤΑΡΤΗ – Ο DJ PALMER ΚΑΙ ΤΟ ΘΡΥΛΙΚΟ «COMPUTER GUY»!
ΠΙΤΣΑ: «Και τα guest parties του DJ Palmer, Φρόσω;»
ΦΡΟΣΩ: «ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ! Ο PALMER! ΚΑΙ ΤΟ COMPUTER GUY!»
ΠΙΤΣΑ: «Αυτά ήταν βραδιές που άφησαν εποχή στη Midnight Sun!»
ΦΡΟΣΩ: «ΜΟΛΙΣ ΑΚΟΥΓΑ ΤΟ COMPUTER GUY, ΕΜΠΑΙΝΑ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΒΓΑΙΝΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή. Έκανες τόσες φιγούρες, που νόμιζες ότι σε είχαν καλέσει να χορέψεις σε βιντεοκλίπ!»
ΦΡΟΣΩ: «ΗΜΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΟΥ!»
ΠΙΤΣΑ: «Κυρίως μπροστά από όλους τους άλλους στην πίστα!»
ΦΡΟΣΩ: «Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΕ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΕ!»
ΠΙΤΣΑ: «Το ξέρω. Μόλις έμπαινε το κομμάτι, έχανες κάθε επαφή με την πραγματικότητα!»
ΦΡΟΣΩ: «ΗΜΟΥΝ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΝΤΙΣΚΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΜΕ ΤΟ COMPUTER GUY ΕΣΥ ΕΙΧΕΣ ΓΙΝΕΙ ΤΟΣΟ COMPUTER, ΠΟΥ ΑΜΑ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑΝ “ΠΑΤΑ ENTER”, ΘΑ ΠΗΔΟΥΣΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΑ!» 😂
ΠΡΑΞΗ ΠΕΜΠΤΗ – ΣΤΑΜΑΤΑ Η ΝΤΙΣΚΟ, ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΠΛΟΥΖ!
Ξαφνικά η κουβέντα γίνεται πιο γλυκιά.
ΠΙΤΣΑ: «Φρόσω, θυμάσαι ποια ήταν η πιο πολυαναμενόμενη στιγμή για πολλά αγόρια;»
ΦΡΟΣΩ: «ΟΤΑΝ ΕΜΠΑΙΝΑ ΕΓΩ ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Όχι, ωρή! Όταν σταματούσαν τα γρήγορα κομμάτια και άρχιζαν τα μπλουζ!»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΧΧΧ! ΤΑ ΜΠΛΟΥΖ!»
ΠΙΤΣΑ: «Τότε τα αγόρια έβρισκαν το θάρρος να πλησιάσουν το κορίτσι που τους άρεσε!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΠΟΥΝ “ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΧΟΡΕΨΟΥΜΕ;”»
ΠΙΤΣΑ: «Ακριβώς!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΡΩΤΟΥΣΑΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, ήθελες πρώτα να μάθεις όνομα, ηλικία, ζώδιο και αν είχε αυτοκίνητο!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΞΕΡΩ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΧΟΡΕΥΩ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, μέχρι να τελειώσεις την ανάκριση, είχε τελειώσει το μπλουζ κι είχε ξαναρχίσει η ντίσκο!» 🤣
ΠΡΑΞΗ ΕΚΤΗ – ΕΝΑΣ ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ, ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ!
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ, ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΜΠΛΟΥΖ ΗΤΑΝ ΑΛΛΟ ΠΡΑΓΜΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ήταν, ωρή. Ένα αγόρι πλησίαζε διστακτικά, ένα κορίτσι χαμογελούσε και ξαφνικά ο κόσμος γύρω τους χανόταν!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ, ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΣΤΟΝ ΩΜΟ, ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΧΤΥΠΟΥΣΕ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και δεν υπήρχαν μηνύματα να χαλάσουν τη στιγμή!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΟΤΑΝ ΧΟΡΕΥΑ ΜΠΛΟΥΖ, ΕΚΛΕΙΝΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή. Μια φορά τα έκλεισες τόσο πολλή ώρα, που όταν τα άνοιξες είχες χάσει τον προσανατολισμό σου!»
ΦΡΟΣΩ: «ΗΜΟΥΝ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Με ποιον;»
ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ ΦΡΟΣΩ, ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Η ΜΟΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ, ΤΟ ΑΡΩΜΑ, ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΤΗ ΧΟΡΕΥΕ!» 😂
Και κάπου εδώ, πίσω από τα αστεία, κρύβεται η αληθινή γοητεία εκείνης της εποχής. Για πολλούς νέους, ένας αργός χορός ήταν η πρώτη ευκαιρία να πλησιάσουν κάποιον που τους άρεσε.
ΠΡΑΞΗ ΕΒΔΟΜΗ – Ο ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ 24ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1985!
Η Πίτσα επιστρέφει στην παλιά φωτογραφία.
ΠΙΤΣΑ: «Κοίτα, Φρόσω. Αυτή η φωτογραφία είναι από τις 24 Οκτωβρίου 1985!»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΧ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ! ΤΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ! ΤΙ ΩΡΑΙΕΣ ΕΠΟΧΕΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Η φωτογραφία είναι από το αρχείο του Ορέστη Καππάτου. Μοιάζει να είναι από κάποια σχολική χοροεσπερίδα.»
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΛΕΣ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ;»
ΠΙΤΣΑ: «Γιατί όχι;»
ΦΡΟΣΩ: «ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΤΑ “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΣ!” ΚΑΙ “ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΙΟΣ ΜΕ ΧΟΡΕΥΕ;”»
ΠΙΤΣΑ: «Και τα “Πού χάθηκες τόσα χρόνια;”»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΧ, ΝΑ ΒΡΙΣΚΑΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΑΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, αν βρούμε φωτογραφία σου από τότε, θα τη βάλεις σε κορνίζα τρία μέτρα!»
ΦΡΟΣΩ: «ΦΥΣΙΚΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και από κάτω θα γράψεις “Η ΦΡΟΣΩ ΣΤΗΝ ΑΚΜΗ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ ΤΗΣ”!»
ΦΡΟΣΩ: «ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΙΔΕΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΕΣΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΛΜΠΟΥΜ! ΘΕΛΕΙΣ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΕ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ!» 🤣
ΠΡΑΞΗ ΟΓΔΟΗ – ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 1985: ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΟΙ «ΒΙΝΑΡΙΕΣ»!
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ; ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ;»
ΠΙΤΣΑ: «Στις Βινάριες, ωρή!»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΧΧΧ! ΟΙ ΒΙΝΑΡΙΕΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ανοιχτή ντισκοτέκ, κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΙ ΜΟΥΣΙΚΗ! ΚΑΙ ΤΙ ΚΟΣΜΟΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Κεφαλονίτες, Έλληνες επισκέπτες, ξένοι τουρίστες. Όλοι μαζί σε ένα καλοκαιρινό στέκι!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΕΚΕΙ ΠΗΓΑΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «Κυρίως για τον ανδρικό κόσμο!»
ΦΡΟΣΩ: «ΗΜΟΥΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ αν έβλεπες παρέα τουριστών, άρχιζες να μιλάς αγγλικά πριν ακόμη σε χαιρετήσουν!»
ΦΡΟΣΩ: «HELLO, MY DARLING!»
ΠΙΤΣΑ: «Και μετά;»
ΦΡΟΣΩ: «VERY NICE!»
ΠΙΤΣΑ: «Και μετά;»
ΦΡΟΣΩ: «I LOVE KEFALONIA!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΕΣΥ ΜΕ ΤΡΕΙΣ ΦΡΑΣΕΙΣ ΕΙΧΕΣ ΚΑΝΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΡΙΕΡΑ ΣΤΙΣ ΒΙΝΑΡΙΕΣ!» 😂
ΠΡΑΞΗ ΕΝΑΤΗ – Η ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΝΤΙΣΚΟ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΙΣΤΟΡΙΑ!
ΠΙΤΣΑ: «Οι Βινάριες ήταν από τα χαρακτηριστικά κοσμικά στέκια εκείνων των καλοκαιριών.»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΝΑ ΧΟΡΕΥΕΙΣ ΣΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΝΤΙΣΚΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «Με μουσική, καλοκαιρινό αέρα και παρέες που διασκέδαζαν μέχρι αργά!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΧΑΜΕ ΑΛΛΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και λιγότερα χρόνια στην πλάτη μας!»
ΦΡΟΣΩ: «ΜΗ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, ακόμη και σήμερα λες ότι είσαι στην καλύτερη ηλικία!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Το ξέρω. Απλώς η καλύτερη ηλικία σου κρατάει σαράντα χρόνια!»
ΦΡΟΣΩ: «Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΗΛΙΚΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ούτε και τα ξενύχτια, αλλά η μέση μας έχει διαφορετική γνώμη!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΞΑΝΑΧΟΡΕΥΑ ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΕΣΥ ΣΗΜΕΡΑ ΑΜΑ ΧΟΡΕΨΕΙΣ ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ, ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙΣ ΤΡΕΙΣ ΚΑΦΕΔΕΣ, ΔΥΟ ΜΑΞΙΛΑΡΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΔΕΙΑ!» 🤣
ΠΡΑΞΗ ΔΕΚΑΤΗ – Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΥΜΠΟΥΡΛΗΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ!
ΠΙΤΣΑ: «Και πίσω από τις Βινάριες υπήρχαν άνθρωποι που συνέβαλαν στη δημιουργία αυτής της καλοκαιρινής ιστορίας.»
ΦΡΟΣΩ: «Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΥΜΠΟΥΡΛΗΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ναι, το όνομά του συνδέεται με τη δημιουργία της ντισκοτέκ. Και υπάρχουν οι αναμνήσεις για τα παιδιά από την Πάτρα που βρίσκονταν πίσω από το μαγαζί.»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΠΑΝΤΩΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗΝ ΩΡΑΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Αυτό ήταν ένα από τα μεγάλα ατού του χώρου.»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και την ατμόσφαιρα που έφερνε κοντά ντόπιους και επισκέπτες.»
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΕΓΩ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΧΩ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Γιατί;»
ΦΡΟΣΩ: «ΝΑ ΚΑΘΟΜΑΙ ΣΑΝ ΚΟΣΜΙΚΗ ΚΥΡΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, καθόσουν πέντε λεπτά και μετά πεταγόσουν στην πίστα!»
ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΩ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΕΣΥ ΑΜΑ ΕΙΧΕΣ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙ, ΘΑ ΕΒΑΖΕΣ ΠΙΝΑΚΙΔΑ “ΚΡΑΤΗΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΦΡΟΣΩ” ΚΑΙ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΕΣ ΝΑ ΚΑΘΙΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ!» 😂
ΠΡΑΞΗ ΕΝΔΕΚΑΤΗ – ΤΟ ΘΡΥΛΙΚΟ WHITE PARTY ΤΟΥ 1985!
ΠΙΤΣΑ: «Φρόσω, θυμάσαι το White Party στις Βινάριες, το καλοκαίρι του 1985;»
ΦΡΟΣΩ: «ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ! ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΛΕΥΚΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Μια από τις χαρακτηριστικές θεματικές βραδιές που έμειναν στις φωτογραφίες εκείνης της εποχής!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΦΟΡΟΥΣΑ ΛΕΥΚΟ ΦΟΡΕΜΑ ΜΕ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΝΤΕΚΟΛΤΕ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και λευκές γόβες;»
ΦΡΟΣΩ: «ΦΥΣΙΚΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και λευκή τσάντα;»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΛΕΥΚΑ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ δεν θα πήγαινες σε White Party. Θα πήγαινες σαν ολόκληρο νυφικό κατάστημα!»
ΦΡΟΣΩ: «ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΩ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ ήθελες να εντυπωσιάσεις τόσο πολύ, που θα ζητούσες να σου στρώσουν και λευκό χαλί!»
ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΑΜΑ ΣΟΥ ΕΣΤΡΩΝΑΝ ΛΕΥΚΟ ΧΑΛΙ, ΘΑ ΤΟ ΠΑΤΟΥΣΕΣ ΜΟΝΟ ΕΣΥ ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ!» 🤣
ΠΡΑΞΗ ΔΩΔΕΚΑΤΗ – Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ ΣΤΑ DECKS!
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΙ ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ο Γιάννης Δασκαλάκης στα decks, όπως θυμούνται εκείνη τη λευκή βραδιά!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΝΟΤΑ ΘΑ ΕΜΠΑΙΝΑ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και με την τελευταία θα έβγαινες;»
ΦΡΟΣΩ: «ΟΧΙ! ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΑ ΚΙ ΑΛΛΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ, ωρή, ήθελες πάντα ένα τελευταίο!»
ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και αν έπαιζε αργό κομμάτι;»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΨΑΧΝΑ ΚΑΒΑΛΙΕΡΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και αν έπαιζε γρήγορο;»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΧΟΡΕΥΑ ΜΟΝΗ ΜΟΥ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και αν σταματούσε η μουσική;»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑ ΕΓΩ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ ΦΡΟΣΩ, ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΥΠΗΡΧΕ DJ! ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΣ ΕΣΥ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΑ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΕ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΠΑΡΤΙ ΠΡΙΝ ΑΡΧΙΣΕΙΣ ΤΟ ΡΕΦΡΕΝ!» 😂
ΠΡΑΞΗ ΔΕΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ – ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΓΙΑΟΥΡΤΟΠΟΛΕΜΟΣ!
Η Πίτσα αφήνει τις φωτογραφίες του White Party και θυμίζει στη Φρόσω μια άλλη, πολύ πιο απρόβλεπτη ιστορία της παλιάς νύχτας.
ΠΙΤΣΑ: «Φρόσω, θυμάσαι τον γιαουρτοπόλεμο;»
ΦΡΟΣΩ: «ΠΟΙΟΝ ΓΙΑΟΥΡΤΟΠΟΛΕΜΟ, ΩΡΗ;»
ΠΙΤΣΑ: «Εκείνη την παλιά ιστορία με τις δύο παρέες, τους Έλληνες και τους Ελληνοαμερικανούς!»
ΦΡΟΣΩ: «ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ! ΤΑ ΓΙΑΟΥΡΤΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και τη μεγάλη μάχη που έχει μείνει στις αναμνήσεις έξω από τις πόρτες των Βιναριών!»
ΦΡΟΣΩ: «ΩΡΗ, ΕΓΩ ΑΝ ΕΒΛΕΠΑ ΓΙΑΟΥΡΤΙ ΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΤΑ ΠΑΝΩ ΜΟΥ, ΘΑ ΕΤΡΕΧΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ; Που λες ότι δεν φοβάσαι τίποτα;»
ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΝΑ ΝΑ ΜΟΥ ΧΑΛΑΣΟΥΝ ΤΟ ΧΤΕΝΙΣΜΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, αν έπεφτε γιαούρτι στο μαλλί σου, με τόση λακ που είχες βάλει, θα έμενε εκεί μέχρι τα Χριστούγεννα!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΑ ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ ΜΟΥ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και τι θα έκανες;»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΦΩΝΑΖΑ “ΜΗ ΡΙΧΝΕΤΕ! ΕΙΝΑΙ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ!”»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΘΑ ΕΚΑΝΑΝ ΓΙΑΟΥΡΤΟΠΟΛΕΜΟ, ΕΣΥ ΘΑ ΕΚΑΝΕΣ ΔΗΛΩΣΗ ΖΗΜΙΑΣ ΣΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΤΗΡΙΟ!» 🤣🤣
ΠΡΑΞΗ ΔΕΚΑΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ – Η ΦΡΟΣΩ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΓΙΑΟΥΡΤΙΟΥ!
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ, ΘΑ ΕΒΑΖΑ ΤΑΞΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ; Με ποιον τρόπο;»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΒΓΑΙΝΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΦΩΝΑΖΑ “ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ! ΕΔΩ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΥΡΙΕΣ!”»
ΠΙΤΣΑ: «Και θα σε άκουγαν;»
ΦΡΟΣΩ: «ΦΥΣΙΚΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, το πολύ πολύ να σου έδιναν κι εσένα ένα κεσεδάκι!»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΑ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και αν ερχόταν κανένα γιαούρτι καταπάνω σου;»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΚΑΝΑ ΕΛΙΓΜΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «Με τις ψηλοτάκουνες γόβες;»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΙΜΑΙ ΕΥΛΥΓΙΣΤΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ αν προσπαθούσες να αποφύγεις γιαούρτι με τακούνι δέκα πόντους, θα έκανες πιρουέτα χωρίς να το θέλεις!»
ΦΡΟΣΩ: «ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΘΑ ΗΜΟΥΝ ΚΟΜΨΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και μετά θα πήγαινες σπίτι με το λευκό φόρεμα γεμάτο γιαούρτι!»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΕΑ ΜΟΔΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ ΦΡΟΣΩ, ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Η ΜΟΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΕ WHITE PARTY ΚΑΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΜΕ… ΠΡΟΒΕΙΟ ΓΙΑΟΥΡΤΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ, ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΕΚΑΝΕ ΦΥΣΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΑΛΛΙΩΝ!» 🤣
ΠΡΑΞΗ ΔΕΚΑΤΗ ΠΕΜΠΤΗ – ΔΥΟ ΝΤΙΣΚΟΤΕΚ, ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΝΙΟΤΗ!
Η Πίτσα ξανακοιτάζει τις φωτογραφίες.
Στη μία, νέοι άνθρωποι στη Midnight Sun, στις 24 Οκτωβρίου 1985.
Στην άλλη, μια παρέα χορεύει ντυμένη στα λευκά, στις καλοκαιρινές Βινάριες του ίδιου χρόνου.
ΠΙΤΣΑ: «Ξέρεις τι σκέφτομαι, Φρόσω;»
ΦΡΟΣΩ: «ΟΤΙ ΗΜΟΥΝ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ;»
ΠΙΤΣΑ: «Ότι αυτές οι φωτογραφίες είναι κομμάτια από τη ζωή μιας ολόκληρης γενιάς.»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΧ, ΩΡΗ ΠΙΤΣΑ…»
ΠΙΤΣΑ: «Η Midnight Sun τον χειμώνα, οι Βινάριες το καλοκαίρι. Διαφορετικά μαγαζιά, αλλά η ίδια λαχτάρα για διασκέδαση.»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΡΩΤΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και για έρωτα, ωρή.»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ;»
ΠΙΤΣΑ: «Και ετοιμαζόμασταν από το απόγευμα!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΑΜΕ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΟΥΜΕ;»
ΠΙΤΣΑ: «Και που ένα χαμόγελο μπορούσε να σου φτιάξει ολόκληρη την εβδομάδα.»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΠΛΟΥΖ ΝΑ ΣΟΥ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗ ΖΩΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Αυτό ακριβώς, Φρόσω μου.»
ΦΡΟΣΩ: «ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΘΕΛΩ;»
ΠΙΤΣΑ: «Τι, ωρή;»
ΦΡΟΣΩ: «ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ 1985!»
ΠΙΤΣΑ: «Κι εγώ, Φρόσω. Κι εγώ.»
ΦΡΟΣΩ: «ΝΑ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΝΑ ΞΑΝΑΔΩ ΤΙΣ ΠΑΡΕΕΣ, ΝΑ ΞΑΝΑΧΟΡΕΨΩ ΕΝΑ ΜΠΛΟΥΖ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και να ξαναδούμε ανθρώπους που χρόνια έχουμε να συναντήσουμε.»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΧ, ΩΡΗ… ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΕΙΠΕΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Μην αρχίσεις τα κλάματα, γιατί θα σου τρέξει η μάσκαρα!»
ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΚΛΑΙΩ! ΑΠΛΩΣ ΜΟΥ ΜΠΗΚΕ ΜΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΣΤΟ ΜΑΤΙ!»
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΙΝΑΛΕ – «ΠΙΤΣΑ, ΑΝ ΞΑΝΑΠΑΙΞΕΙ ΕΝΑ ΜΠΛΟΥΖ, ΘΑ ΜΕ ΧΟΡΕΨΕΙΣ;»
Το βράδυ έχει προχωρήσει.
Η Φρόσω και η Πίτσα έχουν απλώσει στο τραπέζι τις παλιές φωτογραφίες.
Η Φρόσω κρατάει τη φωτογραφία από τη Midnight Sun. Η Πίτσα κοιτάζει εκείνη από το White Party στις Βινάριες.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ…»
ΠΙΤΣΑ: «Έλα, ωρή.»
ΦΡΟΣΩ: «ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ;»
ΠΙΤΣΑ: «Πέρασαν, Φρόσω μου. Αλλά κοίτα πόσα πράγματα μας άφησαν.»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΤΗ MIDNIGHT SUN;»
ΠΙΤΣΑ: «Θυμάμαι.»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΑΝ ΤΑ ΜΠΛΟΥΖ;»
ΠΙΤΣΑ: «Και τα αγόρια που μάζευαν θάρρος να πλησιάσουν τα κορίτσια.»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΙΣ ΒΙΝΑΡΙΕΣ; ΤΟΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΑΕΡΑ; ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ;»
ΠΙΤΣΑ: «Και τις παρέες που γελούσαν χωρίς να κοιτάζουν την ώρα.»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΧ, ΩΡΗ ΠΙΤΣΑ! ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΠΙΣΩ!»
ΠΙΤΣΑ: «Δεν μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο, Φρόσω. Μπορούμε όμως να θυμόμαστε.»
Η Φρόσω μένει σιωπηλή.
Για πρώτη φορά, η Πίτσα ανησυχεί.
ΠΙΤΣΑ: «Φρόσω; Είσαι καλά;»
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ… ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΩ ΚΑΤΙ.»
ΠΙΤΣΑ: «Πες μου.»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΜΠΛΟΥΖ… ΘΑ ΜΕ ΧΟΡΕΨΕΙΣ;»
Η Πίτσα χαμογελάει.
ΠΙΤΣΑ: «Θα σε χορέψω, ωρή. Αλλά σιγά σιγά, γιατί έχουμε και τη μέση μας!»
Η Φρόσω σηκώνεται, ισιώνει το φόρεμά της και απλώνει το χέρι.
ΦΡΟΣΩ: «ΕΛΑ, ΩΡΗ ΠΙΤΣΑ! ΟΠΩΣ ΤΟ 1985!»
ΠΙΤΣΑ: «Έρχομαι, Φρόσω μου.»
Κάνουν δύο αργά βήματα.
Ένα μικρό γύρισμα.
Ένα χαμόγελο.
Και ξαφνικά η Φρόσω σταματά.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Τι έγινε πάλι;»
ΦΡΟΣΩ: «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Γιατί, ωρή;»
ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΧΟΡΕΨΩ ΜΠΛΟΥΖ ΜΕ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ! ΘΑ ΒΑΛΩ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΜΟΥ ΓΟΒΕΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, άσε τις γόβες!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΘΑ ΒΑΛΩ ΛΙΓΗ ΛΑΚ!»
ΠΙΤΣΑ: «Άσε και τη λακ!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Φρόσωωω!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΦΟΡΕΜΑ, ΣΑΝ ΤΟ WHITE PARTY!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΕΜΕΙΣ ΕΙΠΑΜΕ ΝΑ ΧΟΡΕΨΟΥΜΕ ΕΝΑ ΜΠΛΟΥΖ, ΟΧΙ ΝΑ ΞΑΝΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΒΙΝΑΡΙΕΣ!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΞΑΝΑΝΟΙΞΟΥΜΕ;»
ΠΙΤΣΑ: «Με τι προσωπικό;»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ Η ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ!»
ΠΙΤΣΑ: «Κι εγώ;»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΣΥ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «Γιατί εγώ;»
ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΜΠΑΙΝΕΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και εσύ τι θα κάνεις;»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΕΛΕΓΧΩ ΠΟΙΟΣ ΜΕ ΚΟΙΤΑΖΕΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ ΦΡΟΣΩ, ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΚΑΙ ΕΣΥ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΜΠΛΟΥΖ!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ! ΓΙΑΤΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΗΛΙΚΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Σωστό κι αυτό, ωρή.»
ΦΡΟΣΩ: «ΛΟΙΠΟΝ, ΠΙΤΣΑ… ΘΑ ΜΕ ΧΟΡΕΨΕΙΣ Ή ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΑΜΠΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟ 1985;»
ΠΙΤΣΑ: «ΘΑ ΣΕ ΧΟΡΕΨΩ, ΩΡΗ! ΑΛΛΑ ΑΜΑ ΜΟΥ ΠΑΤΗΣΕΙΣ ΤΟ ΠΟΔΙ ΜΕ ΤΙΣ ΓΟΒΕΣ, ΘΑ ΣΕ ΣΤΕΙΛΩ ΠΙΣΩ ΣΤΟ 1985… ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΓΙΑΟΥΡΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΩ!» 🤣🤣🤣
Οι δύο φίλες ξεσπούν σε γέλια.
Και συνεχίζουν να χορεύουν.
Γιατί μπορεί να πέρασαν τα χρόνια, να άλλαξαν οι μουσικές και να έκλεισαν οι παλιές ντισκοτέκ, αλλά κάποιες στιγμές δεν χάνονται ποτέ.
Μένουν σε μια φωτογραφία.
Σε ένα τραγούδι.
Σε ένα όνομα που ακούς ξαφνικά.
Σε ένα παλιό μπλουζ που σου θυμίζει κάποιον που κάποτε αγαπούσες.
MIDNIGHT SUN ΚΑΙ ΒΙΝΑΡΙΕΣ. ΔΥΟ ΘΡΥΛΙΚΕΣ ΝΤΙΣΚΟΤΕΚ. ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΕΠΟΧΗ.
ΚΑΙ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΤΙΣ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ, Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΠΟΤΕ. ❤️🪩
Οι χαρακτήρες Φρόσω Μπελαβίτα και Πίτσα Κατινέλα και οι διάλογοί τους είναι φανταστικοί. Η σατιρική αφήγηση βασίζεται σε πραγματικές ιστορικές αναφορές, φωτογραφίες και αναμνήσεις από τη νυχτερινή ζωή του Αργοστολίου της δεκαετίας του 1980. Οι κωμικές προσωπικές περιπέτειες των δύο ηρωίδων αποτελούν μυθοπλασία.
Φωτογραφικό υλικό: Midnight Sun, 24 Οκτωβρίου 1985 – Αρχείο Ορέστη Καππάτου. Βινάριες, White Party 1985 – Φωτογραφίες Γιάγκου Μεταξά και παρέας.
