Μια εισφορά που πληρώνουν εδώ και χρόνια οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά ελάχιστοι γνωρίζουν το πραγματικό της μέγεθος, έρχεται ξανά στο προσκήνιο. Πρόκειται για την ειδική εισφορά 2% που συνδέεται με την καταπολέμηση της ανεργίας και η οποία, σύμφωνα με την επικαιροποιημένη μελέτη του ΠΑΝΣΥΠΟ, απέφερε περισσότερα από μισό δισεκατομμύριο ευρώ μέσα σε μόλις δύο χρόνια.
Το ποσό προκαλεί εντύπωση: 533,39 εκατομμύρια ευρώ μόνο τη διετία 2023-2024.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζει η μελέτη «Ο αθέατος λογαριασμός της ανεργίας», από την εισφορά συγκεντρώθηκαν:
- 258,924 εκατ. ευρώ το 2023
- 274,466 εκατ. ευρώ το 2024
Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον μέρος της υπόθεσης.
Πού πηγαίνουν τα 533 εκατομμύρια;
Θα περίμενε κανείς ότι μια εισφορά η οποία επιβάλλεται για την καταπολέμηση της ανεργίας θα κατευθύνεται με σαφή και διακριτό τρόπο στον φορέα που έχει την ευθύνη για την προστασία των ανέργων.
Σύμφωνα όμως με τον ΠΑΝΣΥΠΟ, από τους απολογισμούς του Κρατικού Προϋπολογισμού προκύπτει ότι η συγκεκριμένη παρακράτηση καταγράφεται στα γενικά κρατικά έσοδα και δεν αποδίδεται χωριστά στη ΔΥΠΑ.
Αυτό ακριβώς αποτελεί και τον πυρήνα της κριτικής.
Εάν τα χρήματα εισπράττονται στο όνομα της καταπολέμησης της ανεργίας, πώς μπορεί ο εργαζόμενος να γνωρίζει πού ακριβώς χρησιμοποιούνται;
Πληρώνουν για την ανεργία χωρίς να αποκτούν δικαίωμα επιδόματος
Υπάρχει όμως και μία ακόμη πλευρά που κάνει την υπόθεση ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.
Όπως επισημαίνεται στη μελέτη, η συγκεκριμένη εισφορά δεν δημιουργεί από μόνη της ατομικό δικαίωμα τακτικής επιδότησης ανεργίας για τους δημοσίους υπαλλήλους που την καταβάλλουν.
Με απλά λόγια, από τους μισθούς τους παρακρατείται εισφορά 2% που συνδέεται με την αντιμετώπιση της ανεργίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μέσω αυτής της παρακράτησης θεμελιώνεται αντίστοιχο προσωπικό δικαίωμα σε επίδομα ανεργίας.
Και τα ποσά κάθε άλλο παρά αμελητέα είναι.
Περισσότερα από μισό δισεκατομμύριο ευρώ μέσα σε δύο χρόνια.
Τι θα μπορούσαν να σημαίνουν 533 εκατ. ευρώ σε επιδόματα
Ο ΠΑΝΣΥΠΟ κάνει έναν χαρακτηριστικό υπολογισμό για να δείξει το μέγεθος του ποσού.
Με πλήρες επίδομα ανεργίας 565 ευρώ τον μήνα, μια εξάμηνη επιδότηση αντιστοιχεί σε 3.390 ευρώ.
Τα 533,39 εκατ. ευρώ αντιστοιχούν επομένως, καθαρά μαθηματικά, σε περίπου 157.342 εξάμηνες επιδοτήσεις ανεργίας.
Σύμφωνα με τη μελέτη, το ποσό της συγκεκριμένης εισφοράς αντιστοιχεί περίπου στο 19,9% του συνόλου των επιδομάτων και δώρων ανεργίας που κατέβαλε η ΔΥΠΑ κατά την ίδια διετία.
Και την ίδια ώρα επιδοτείται μικρό μέρος των ανέργων
Η σύγκριση γίνεται ακόμη πιο έντονη από τα στοιχεία που παραθέτει η μελέτη για την κάλυψη των εγγεγραμμένων ανέργων.
Τον Ιούνιο του 2023 επιδοτούνταν, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται ο ΠΑΝΣΥΠΟ, μόλις το 12,5% των εγγεγραμμένων ανέργων, ενώ τον Ιούνιο του 2024 το ποσοστό ήταν 13%.
Δηλαδή περίπου ένας στους οκτώ εγγεγραμμένους ανέργους λάμβανε επίδομα στους συγκεκριμένους μήνες.
Αυτό δημιουργεί το βασικό ερώτημα της μελέτης: πώς είναι δυνατόν να συγκεντρώνονται τόσο μεγάλα ποσά στο πλαίσιο χρηματοδότησης της προστασίας από την ανεργία, ενώ η πραγματική κάλυψη των εγγεγραμμένων ανέργων παραμένει περιορισμένη;
Ο ΠΑΝΣΥΠΟ ζητά την κατάργησή του
Η θέση του ΠΑΝΣΥΠΟ είναι ξεκάθαρη: ζητά κατάργηση της ειδικής εισφοράς 2% των δημοσίων υπαλλήλων.
Μέχρι να συμβεί αυτό, ζητά να δημιουργηθεί Ειδικός Λογαριασμός Ανεργίας στη ΔΥΠΑ, στον οποίο η συγκεκριμένη εισφορά θα αποδίδεται ξεχωριστά, ώστε να υπάρχει διαφανής καταγραφή των χρημάτων που εισπράττονται και του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιούνται.
Ζητά επίσης να δημοσιεύεται ετήσιος απολογισμός.
Γιατί πίσω από τα ποσοστά υπάρχει τελικά ένα πολύ απλό ερώτημα:
Αν από τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων συγκεντρώθηκαν 533,39 εκατ. ευρώ μέσα σε δύο χρόνια στο όνομα της καταπολέμησης της ανεργίας, πού ακριβώς κατέληξαν αυτά τα χρήματα και πώς αξιοποιήθηκαν;
Ένα ερώτημα στο οποίο, σύμφωνα με τον ΠΑΝΣΥΠΟ, απαιτείται μια απολύτως συγκεκριμένη και δημόσια απάντηση.
