Η ενίσχυση είναι πραγματική και χρήσιμη. Αλλά όταν μιλάμε για εκπαιδευτικούς, γιατρούς και νοσηλευτές που καλούνται να βρουν σπίτι στην ελληνική περιφέρεια, ιδιαίτερα στα νησιά, το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσα εκατομμύρια δόθηκαν. Είναι πόσο πραγματικά βοηθήθηκε ο καθένας.
Ο Κυριάκος Πιερρακάκης ανακοίνωσε ότι 17.074 εκπαιδευτικοί, γιατροί και νοσηλευτές που υπηρετούν στην περιφέρεια έλαβαν επιστροφή δύο ενοικίων, συνολικού ύψους περίπου 4,9 εκατ. ευρώ.
Και συμπλήρωσε:
«Είμαστε δίπλα τους έμπρακτα».
Ας ξεκινήσουμε από τα πραγματικά στοιχεία.
Πράγματι, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και της ΑΑΔΕ, στις 25 Σεπτεμβρίου καταβλήθηκαν 4.885.310,75 ευρώ σε 17.074 δικαιούχους. Η ενίσχυση αφορά τα μισθώματα που είχαν καταβληθεί το 2024 και πραγματοποιήθηκε βάσει του άρθρου 70Α του ν. 5217/2025.
Άρα δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι πρόκειται για πραγματική οικονομική ενίσχυση.
Και κάθε οικονομική βοήθεια σε έναν αναπληρωτή εκπαιδευτικό, έναν γιατρό ή έναν νοσηλευτή που υπηρετεί εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του είναι προφανώς καλοδεχούμενη.
Αλλά ας κάνουμε και μια απλή διαίρεση.
4.885.310 ευρώ διά 17.074 δικαιούχους
Το αποτέλεσμα είναι περίπου:
286 ευρώ ανά δικαιούχο κατά μέσο όρο.
Και εφόσον μιλάμε για επιστροφή ποσού που αντιστοιχεί σε δύο μηνιαία μισθώματα, ο μέσος όρος αντιστοιχεί αριθμητικά σε περίπου:
143 ευρώ ανά “ενοίκιο”.
Προσοχή: αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι πήραν 286 ευρώ. Το πραγματικό ποσό κάθε δικαιούχου εξαρτάται από το δηλωμένο μίσθωμά του και τους κανόνες υπολογισμού της ενίσχυσης.
Αλλά ο μέσος όρος των πραγματικών συνολικών πληρωμών είναι αυτός.
Και εδώ αρχίζει η ουσιαστική πολιτική συζήτηση.
Δύο ενοίκια – αλλά ποια ενοίκια;
Η ίδια η σχετική απόφαση προβλέπει επιστροφή ποσού ίσου με δύο δωδέκατα του ετήσιου μισθώματος, με ανώτατα προβλεπόμενα όρια.
Στην κυβερνητική επικοινωνία αυτό εύλογα συμπυκνώνεται στη φράση:
«επιστροφή δύο ενοικίων».
Όμως για τον πολίτη υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα.
Τι κοστίζει σήμερα η κατοικία για έναν εκπαιδευτικό που τοποθετείται σε ένα τουριστικό νησί;
Τι βρίσκει ένας γιατρός που αποφασίζει να υπηρετήσει στην περιφέρεια;
Και κυρίως:
βρίσκει σπίτι;
Γιατί ειδικά στις τουριστικές περιοχές το πρόβλημα δεν είναι πλέον μόνο η τιμή.
Είναι και η διαθεσιμότητα.
Στην Κεφαλονιά ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει «βρες σπίτι»
Ας κατεβάσουμε λοιπόν τη συζήτηση από την Αθήνα στην πραγματική ελληνική περιφέρεια.
Στην Κεφαλονιά ένας αναπληρωτής εκπαιδευτικός, ένας νοσηλευτής ή ένας γιατρός που έρχεται να υπηρετήσει δεν αντιμετωπίζει ένα θεωρητικό στεγαστικό πρόβλημα.
Αντιμετωπίζει μια πραγματική αγορά κατοικίας η οποία τους μήνες της τουριστικής περιόδου πιέζεται έντονα από τις βραχυχρόνιες και τουριστικές μισθώσεις.
Και πολλές φορές το πρόβλημα αρχίζει πριν καν συζητηθεί το ύψος του ενοικίου:
να βρεθεί διαθέσιμο σπίτι για μακροχρόνια μίσθωση.
Γι’ αυτό και η κυβέρνηση έχει αναγνωρίσει ότι το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται μόνο με επιδόματα. Στον σχεδιασμό της για το 2026 περιλαμβάνεται και πρόγραμμα αξιοποίησης δημοτικών και περιφερειακών κτιρίων σε ορεινές και νησιωτικές περιοχές για τη δημιουργία κατοικιών για εργαζομένους του Δημοσίου.
Και αυτή ίσως είναι ακόμη σημαντικότερη παρέμβαση.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι τα κίνητρα παραμονής
Αν λοιπόν θέλουμε πραγματικά να κρατήσουμε γιατρούς, νοσηλευτές και εκπαιδευτικούς στην περιφέρεια, η συζήτηση πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερη από δύο επιστρεφόμενα μισθώματα.
Χρειάζονται διαθέσιμες κατοικίες.
Χρειάζονται οικονομικά κίνητρα.
Χρειάζονται αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας.
Χρειάζεται στελέχωση.
Και στις νησιωτικές περιοχές χρειάζονται πολιτικές προσαρμοσμένες στο πραγματικό κόστος ζωής.
Διότι άλλο είναι να υπηρετεί κάποιος σε μια περιοχή όπου βρίσκει κατοικία με σχετικά χαμηλό μίσθωμα και άλλο να καλείται να εγκατασταθεί σε έναν δημοφιλή τουριστικό προορισμό.
Η ίδια ενίσχυση δεν έχει παντού την ίδια πραγματική αξία.
Ναι στην ενίσχυση – αλλά χωρίς υπερβολές
Το μέτρο επομένως δεν χρειάζεται να μηδενιστεί.
17.074 άνθρωποι πήραν πραγματικά χρήματα στους λογαριασμούς τους.
Και αυτό είναι θετικό για τους δικαιούχους.
Αλλά από εκεί μέχρι το «είμαστε δίπλα τους έμπρακτα» ως συνολική απάντηση στο πρόβλημα υπάρχει μεγάλη απόσταση.
Γιατί ο πραγματικός έλεγχος μιας πολιτικής δεν γίνεται μόνο από το συνολικό ποσό που αναγράφεται στο δελτίο Τύπου.
Γίνεται και από το τι σημαίνει αυτό το ποσό στην καθημερινότητα εκείνου που το λαμβάνει.
Και εδώ οι αριθμοί δίνουν μια ενδιαφέρουσα εικόνα:
4.885.310,75 ευρώ.
17.074 δικαιούχοι.
Περίπου 286 ευρώ κατά μέσο όρο ανά άνθρωπο.
Αυτό είναι βοήθεια.
Το αν είναι αρκετή για να αποτελέσει ουσιαστικό κίνητρο ώστε ένας γιατρός, ένας νοσηλευτής ή ένας εκπαιδευτικός να ζήσει και να παραμείνει σε μια ακριβή νησιωτική περιοχή είναι μια εντελώς διαφορετική συζήτηση.
Και ειδικά στην Κεφαλονιά, αυτή τη συζήτηση αξίζει να την κάνουμε.
