Μια μεγάλη μεταλλευτική επένδυση μετατρέπεται σε πολιτικό ύμνο, οι προβλέψεις παρουσιάζονται σαν εισπραγμένα δισεκατομμύρια, οι μέσοι μισθοί γίνονται κατώτατοι και στο τέλος εμφανίζεται η προειδοποίηση για την κάλπη. Το πρόβλημα δεν είναι η επένδυση στις Σκουριές. Είναι η απόπειρα να μετατραπεί σε απόδειξη ότι η κυβερνητική πολιτική δικαιώνεται σε όλα.
Κυρίες και κύριοι, ανακαλύφθηκε ο οικονομικός παράδεισος!
Επιτέλους!
Η Ελλάδα βρήκε τη λύση σε όλα της τα προβλήματα.
Στην ακρίβεια, στους χαμηλούς μισθούς, στην ανεργία, στο δημογραφικό, στην ερήμωση της περιφέρειας, στην παραγωγική υστέρηση και, όπως φαίνεται, ακόμη και στα πολιτικά διλήμματα των επόμενων εκλογών.
Η λύση λέγεται Σκουριές.
Τρία δισεκατομμύρια εδώ, εννέα δισεκατομμύρια εκεί, τρεις χιλιάδες μόνιμες θέσεις εργασίας, μισθοί από 2.300 ευρώ και πάνω, ένα δισεκατομμύριο εξαγωγές τον χρόνο και περιβαλλοντική προστασία σχεδόν παραδειγματική.
Όλα μαζί!
Και το καλύτερο;
Σύμφωνα με το πανηγυρικό κείμενο που κυκλοφορεί, αν η Ελλάδα συνεχίσει στον ίδιο πολιτικό δρόμο, την επόμενη τετραετία μάς περιμένει μια ιστορική οικονομική απογείωση.
Αν δεν συνεχίσει;
Ε, τότε κινδυνεύει να «αυτοκτονήσει».
Ναι, αυτή είναι η λέξη που χρησιμοποιείται.
Όχι να επιλέξει διαφορετική οικονομική πολιτική. Όχι να αλλάξει κυβέρνηση. Όχι να αποφασίσουν οι πολίτες με δημοκρατικές διαδικασίες.
Να «αυτοκτονήσει»!
Μια μεταλλευτική επένδυση ξεκίνησε ως οικονομική είδηση και κατέληξε σε προειδοποίηση για το πώς πρέπει να ψηφίσουν οι Έλληνες.
Ας δούμε, λοιπόν, τι κρύβεται πίσω από αυτή την εντυπωσιακή αριθμητική ευτυχία.
Το θαύμα των 3.000 μόνιμων εργαζομένων
Ο συντάκτης μάς πληροφορεί με απόλυτη βεβαιότητα ότι η επένδυση δημιουργεί 3.000 μόνιμες θέσεις εργασίας με ελάχιστο μισθό 2.300 ευρώ.
Πραγματικά συγκλονιστικό.
Μόνο που υπάρχει μια μικρή, ασήμαντη, σχεδόν ενοχλητική λεπτομέρεια.
Άλλο 3.000 άμεσες και έμμεσες θέσεις εργασίας και άλλο 3.000 μόνιμοι υπάλληλοι της ίδιας εταιρείας.
Και άλλο μέσος μισθός 2.500 ευρώ και άλλο εγγυημένος ελάχιστος μισθός 2.300 ευρώ για κάθε εργαζόμενο.
Η εταιρεία έχει δημοσιοποιήσει στοιχεία για άμεση και έμμεση απασχόληση, ενώ τα διαθέσιμα εταιρικά δεδομένα για την κατασκευαστική φάση περιλαμβάνουν προσωπικό εργολάβων και συνεργαζόμενων επιχειρήσεων.
Αλλά γιατί να χαλάσουμε μια τόσο όμορφη ιστορία με τέτοιες λεπτομέρειες;
Τι σημασία έχει αν μια θέση είναι κατασκευαστική ή μόνιμη;
Τι σημασία έχει αν ο μισθός είναι μέσος ή κατώτατος;
Τι σημασία έχει αν οι αποδοχές είναι μεικτές ή καθαρές;
Αρκεί να γράψουμε «3.000», να προσθέσουμε «2.300 ευρώ», να πατήσουμε μερικά κεφαλαία γράμματα και να δημιουργήσουμε την εντύπωση ότι ολόκληρη η Χαλκιδική μετατράπηκε ξαφνικά σε οικονομικό παράδεισο.
Και όποιος ζητήσει αναλυτική μισθολογική κατάσταση;
Προφανώς δεν έχει καταλάβει το μεγαλείο της ανάπτυξης!
Τρία δισεκατομμύρια επένδυση; Ας ρίξουμε μια ματιά στην αριθμητική
Και φτάνουμε στο άλλο μεγάλο θαύμα.
«Η μεγαλύτερη βιομηχανική επένδυση στην ιστορία της Ελλάδας», διαβάζουμε.
Τρία δισεκατομμύρια ευρώ!
Μόνο που η ίδια η Eldorado Gold αναφέρει ότι τα περισσότερα από 3 δισεκατομμύρια δολάρια αφορούν συνολικά το συγκρότημα των Μεταλλείων Κασσάνδρας, όχι αποκλειστικά το έργο των Σκουριών. Για τις Σκουριές, η εκτίμηση του κατασκευαστικού κεφαλαίου της δεύτερης φάσης είναι περίπου 1,315 δισ. δολάρια, με επιπλέον προβλεπόμενες κεφαλαιουχικές δαπάνες.
Δολάρια, ευρώ, ένα μεταλλείο, ολόκληρο μεταλλευτικό συγκρότημα…
Μικρολεπτομέρειες!
Άλλωστε, όταν γράφεις την ιστορία της μεγαλύτερης οικονομικής απογείωσης όλων των εποχών, δεν θα κολλήσεις στις νομισματικές μονάδες.
Ούτε θα μπεις στον κόπο να αποδείξεις ότι πρόκειται πράγματι για τη μεγαλύτερη ιδιωτική βιομηχανική επένδυση που πραγματοποιήθηκε ποτέ στην Ελλάδα.
Το δηλώνεις με κεφαλαία και προχωράς!
Τα δισεκατομμύρια του μέλλοντος εισπράχθηκαν ήδη… στα λόγια
Τρία δισεκατομμύρια σε φόρους.
Εννέα δισεκατομμύρια σε προμηθευτές και εργαζομένους.
Ένα δισεκατομμύριο ετήσιες εξαγωγές.
Διαβάζοντας την ανάρτηση, θα μπορούσε κανείς να πιστέψει ότι το ελληνικό Δημόσιο έχει ήδη γεμίσει τα ταμεία του και ότι οι εργαζόμενοι μετρούν τα εκατομμύρια.
Μόνο που πρόκειται για προβλέψεις μελλοντικών οικονομικών ροών, σε ορίζοντα πολλών ετών.
Προβλέψεις που εξαρτώνται από τις διεθνείς τιμές των μετάλλων, την πραγματική παραγωγή, τα λειτουργικά έξοδα και την εξέλιξη του έργου.
Και μια ακόμη λεπτομέρεια: ο κύκλος εργασιών δεν είναι καθαρό κέρδος, οι πληρωμές σε προμηθευτές δεν είναι όλες πρόσθετο εθνικό εισόδημα και οι προβλεπόμενοι φόροι δεν είναι ήδη εισπραγμένα δημόσια έσοδα.
Αλλά αυτά είναι για τους λογιστές.
Εδώ γράφουμε έπος!
Η περιβαλλοντική προστασία ανακηρύχθηκε νικήτρια πριν ολοκληρωθεί ο αγώνας
Το επόμενο κεφάλαιο της θριαμβευτικής αφήγησης είναι ακόμη πιο εντυπωσιακό.
Η επένδυση, πληροφορούμαστε, απέδειξε ήδη ότι η μεταλλευτική δραστηριότητα και η προστασία του περιβάλλοντος μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά.
Εξαιρετικά!
Μόνο που η Eldorado Gold ανακοίνωσε την παραγωγή του πρώτου συμπυκνώματος χρυσού και χαλκού στις 8 Σεπτεμβρίου 2026, ενώ η εμπορική παραγωγή αναμενόταν να ξεκινήσει μέσα στο τελευταίο τρίμηνο του έτους.
Δηλαδή η μακροχρόνια περιβαλλοντική συμπεριφορά του έργου παρουσιάζεται ως ήδη αποδεδειγμένη, την ώρα που το έργο βρίσκεται ακόμη στη μετάβαση προς την πλήρη εμπορική λειτουργία.
Πραγματικά πρωτοποριακή μέθοδος αξιολόγησης.
Δεν χρειάζεται να περιμένουμε χρόνια μετρήσεων.
Δεν χρειάζεται να παρακολουθήσουμε τη διαχείριση αποβλήτων, την ποιότητα των υδάτων ή τη συμμόρφωση με τους περιβαλλοντικούς όρους.
Αρκούν τα εγκαίνια!
Η εταιρεία έχει πράγματι ανακοινώσει μέτρα περιβαλλοντικής διαχείρισης, μεταξύ των οποίων η τεχνολογία αφυδατωμένων τελμάτων και η βελτίωση της διαχείρισης νερού.
Αυτά πρέπει να ελέγχονται και να αξιολογούνται.
Η ύπαρξή τους, όμως, δεν αποτελεί λευκή επιταγή ότι κάθε μελλοντικός περιβαλλοντικός κίνδυνος έχει εξαφανιστεί.
Όποιος είχε αντίρρηση ήταν… εχθρός της προόδου!
Και φυσικά, από μια τέτοια ανάρτηση δεν θα μπορούσε να απουσιάζει η απαραίτητη ιστορική αναδρομή.
Το 2017, σύμφωνα με τον συντάκτη, υπήρχαν μόνο πολέμιοι της ανάπτυξης, μεταφερόμενοι κουκουλοφόροι, οπισθοδρομικοί και πολιτικές δυνάμεις που δεν ήθελαν την επένδυση.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι.
Οι αντιδράσεις για τις Σκουριές δεν ήταν ενιαίες. Περιλάμβαναν διαφορετικές πολιτικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές θέσεις, όπως και πραγματικές συγκρούσεις.
Υπήρχαν άνθρωποι που υποστήριζαν το έργο επειδή προσδοκούσαν απασχόληση και οικονομική δραστηριότητα.
Υπήρχαν και άνθρωποι που ανησυχούσαν για τις επιπτώσεις της εξόρυξης.
Η διαφωνία για ένα μεταλλείο δεν αποδεικνύει από μόνη της εχθρότητα προς την ανάπτυξη.
Όμως στη συγκεκριμένη αφήγηση δεν υπάρχει χώρος για τέτοιες διακρίσεις.
Ή χειροκροτείς ή είσαι οπισθοδρομικός.
Ή συμφωνείς ή εμποδίζεις το μέλλον.
Ενδιαφέρουσα αντίληψη για τον δημόσιο διάλογο.
Και η επένδυση που «κανείς προηγουμένως δεν τόλμησε»;
Εδώ η ιστορική αφήγηση αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Η ανάρτηση υποστηρίζει ότι καμία προηγούμενη κυβέρνηση δεν ήθελε ή δεν τόλμησε να προωθήσει την επένδυση.
Κι όμως, το ίδιο το επενδυτικό έργο έχει ιστορία που εκτείνεται σε περισσότερες κυβερνητικές περιόδους.
Το 2021 υπογράφηκε τροποποιημένη επενδυτική συμφωνία μεταξύ της Eldorado Gold και του Ελληνικού Δημοσίου, ενώ το έργο είχε ήδη προηγούμενες συμφωνίες και αδειοδοτικές διαδικασίες.
Η σημερινή κυβέρνηση μπορεί να πιστώνεται συγκεκριμένες αποφάσεις που έλαβε για την προώθησή του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η ιστορία του έργου ξεκίνησε το 2019.
Αλλά ποιος χρειάζεται την πραγματική χρονολογία όταν μπορεί να αφηγηθεί μια ιστορία με έναν και μοναδικό πολιτικό πρωταγωνιστή;
Και τώρα το καλύτερο: Αν αλλάξει η κυβέρνηση, η Ελλάδα «αυτοκτονεί»!
Εδώ εγκαταλείπουμε οριστικά τα μεταλλεία και μπαίνουμε στο πραγματικό αντικείμενο της ανάρτησης.
Τις επόμενες εκλογές.
Ο συντάκτης δεν περιορίζεται στην υποστήριξη της επένδυσης.
Προχωρά στην εκτίμηση ότι, αν η χώρα δεν «αυτοκτονήσει» εκλογικά, την περιμένει η μεγαλύτερη τετραετία επενδύσεων, θέσεων εργασίας και μισθολογικής ανόδου της σύγχρονης ιστορίας της.
Και όλα αυτά με αφορμή ένα μεταλλείο!
Εντυπωσιακό οικονομικό μοντέλο.
Παίρνουμε μία επένδυση.
Προσθέτουμε μελλοντικά έσοδα.
Ανακατεύουμε μισθούς, εξαγωγές και δημογραφικό.
Προσθέτουμε λίγη ιστορική δικαίωση.
Και στο τέλος εξάγουμε συμπέρασμα για το πολιτικό μέλλον ολόκληρης της χώρας.
Το μόνο που λείπει είναι η πρόβλεψη για τον καιρό της επόμενης τετραετίας.
Διότι, με τέτοια βεβαιότητα για τις επενδύσεις και τους μισθούς, ίσως μπορούμε να εγγυηθούμε και ηλιοφάνεια μέχρι το 2031.
Η οικονομία δεν είναι προεκλογικό παραμύθι
Οι Σκουριές αποτελούν σημαντικό παραγωγικό έργο, με πραγματικές δυνατότητες δημιουργίας θέσεων εργασίας, εξαγωγών και οικονομικής δραστηριότητας.
Αυτό είναι αρκετά σοβαρό ώστε να μη χρειάζεται να το περιβάλλουμε με υπερβολές.
Η πραγματική επιτυχία θα κριθεί από την απασχόληση που θα διατηρηθεί μετά την κατασκευαστική φάση, τις αποδοχές που πράγματι θα καταβάλλονται, τα φορολογικά έσοδα που θα εισπραχθούν και τις περιβαλλοντικές επιδόσεις σε βάθος χρόνου.
Όχι από τις προφητείες για την επόμενη κυβέρνηση.
Ούτε από την παρουσίαση κάθε αντίθετης άποψης ως απειλής για τη χώρα.
Το πιο παράδοξο είναι ότι μια επένδυση που θα μπορούσε να συζητηθεί με συγκεκριμένους αριθμούς και αποτελέσματα μετατρέπεται σε πολιτικό υπερθέαμα, όπου οι προβλέψεις βαφτίζονται βεβαιότητες και οι οικονομικές επιδόσεις γίνονται επιχείρημα εκλογικής νομιμοφροσύνης.
Οι Σκουριές θα κριθούν από όσα θα παράγουν.
Όχι από τα θαυμαστικά που θα γραφτούν γι’ αυτές.
Και σίγουρα όχι από το αν οι πολίτες θα ψηφίσουν όπως επιθυμεί ο συντάκτης μιας πανηγυρικής ανάρτησης.
