Επτά ολόκληρα χρόνια μετά την επίσημη ίδρυσή του, το Μουσικό Σχολείο Ληξουρίου παραμένει… στα χαρτιά. Παρά τις επανειλημμένες διαβεβαιώσεις, τις εναλλασσόμενες δικαιολογίες και τα σχέδια επί χάρτου, το σχολείο δεν έχει δεχτεί ούτε έναν μαθητή. Το θέμα επανήλθε δυναμικά στη δημόσια συζήτηση μέσα από την εκπομπή του Σάκη Βούτου, με τον Δημήτρη Μαντζουράτο, Δημοτικό Σύμβουλο και επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης, να μιλά ανοιχτά για πολιτική ευθύνη, αντιφάσεις και ακόμη και εκδικητικές πρακτικές.
Ένα σχολείο που «ιδρύθηκε» αλλά δεν λειτούργησε ποτέ
Όπως ξεκαθαρίζει ο κ. Μαντζουράτος, το πρόβλημα δεν είναι τυπικό αλλά ουσιαστικό.
«Η ίδρυση έχει γίνει από το 2019. Το θέμα είναι ότι επτά χρόνια μετά δεν λειτουργεί. Κάθε χρόνο αλλάζει και η δικαιολογία: άλλοτε λένε ότι δεν υπάρχουν μαθητές, άλλοτε ότι δεν υπάρχουν υποδομές».
Για τον ίδιο, αυτό συνιστά ξεκάθαρα πολιτική αποτυχία, αφού –όπως επισημαίνει– η λειτουργία ενός σχολείου δεν εξαρτάται από δηλώσεις αλλά από σχέδιο, υποδομές και χρονοδιάγραμμα.
Υποσχέσεις για το 2026 και ερωτήματα για το σήμερα
Η Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση εμφανίζεται να μιλά για πιθανή λειτουργία του σχολείου από τον Σεπτέμβριο του 2026. Ο κ. Μαντζουράτος, ωστόσο, κρατά μικρό καλάθι:
«Άλλο οι διακηρύξεις και άλλο η πραγματικότητα. Για να ανοίξει ένα σχολείο χρειάζεται κατάλληλο κτίριο, αίθουσες, εξοπλισμός και προσωπικό. Δεν ανοίγουν τα σχολεία με ευχές».
Το Βαλλιάνειο, οι αίθουσες και η σύγκρουση με το “Ανάκαρα”
Κομβικό σημείο της αντιπαράθεσης είναι το κτίριο του πρώην Ιονίου Πανεπιστημίου (Βαλλιάνειο). Σύμφωνα με τον Δημοτικό Σύμβουλο, υπάρχουν επαρκείς χώροι που μπορούν να διαμορφωθούν ώστε να ξεκινήσει το Μουσικό Σχολείο ακόμη και με μικρό αριθμό μαθητών.
Κι όμως, την ίδια στιγμή έχει ανοίξει ζήτημα απομάκρυνσης του πολιτιστικού συλλόγου “Ανάκαρα”, που δραστηριοποιείται στον ίδιο χώρο.
«Μιλάμε για έναν σύλλογο με περίπου 200 ενεργά μέλη, που παράγει πολιτισμό χωρίς κόστος για τον Δήμο. Δεν υπάρχει τεκμηριωμένος λόγος να φύγει. Εμείς βλέπουμε μια εκδικητική και πολιτικά φορτισμένη στάση».
Το παράδοξο, όπως τονίζει, είναι ότι η ίδια η Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση φέρεται να υποστηρίζει πως οι αίθουσες του σχολείου είναι ανεξάρτητες από αυτές του συλλόγου.
«Αν ισχύει αυτό, τότε γιατί να διώξουμε έναν πολιτιστικό φορέα; Εδώ αποκαλύπτεται η αντίφαση».
«Δεν ξεκινάς σχολείο απαιτώντας 30 αίθουσες»
Απαντώντας στο επιχείρημα ότι χρειάζονται πολλές αίθουσες για να είναι το σχολείο “σύγχρονο”, ο κ. Μαντζουράτος είναι κατηγορηματικός:
«Δεν ζητάς 30 αίθουσες για 30 μαθητές. Τα σχολεία αναπτύσσονται σταδιακά. Ακόμη και με 20 μαθητές, ένα Μουσικό Σχολείο οφείλει να ξεκινήσει. Αυτό συμβαίνει παντού στην Ελλάδα».
«Δείξτε τα έγγραφα»
Σε όσους υποστηρίζουν ότι «όλα είναι εξασφαλισμένα», η απάντηση είναι μία:
«Να δούμε τα χαρτιά. Μελέτες καταλληλότητας, τεχνικές εκθέσεις, προϋπολογισμούς, χρονοδιαγράμματα. Η παιδεία δεν λειτουργεί με επικοινωνία, αλλά με σχέδιο».
Το πραγματικό διακύβευμα
Για τη Λαϊκή Συσπείρωση, το θέμα ξεπερνά ένα σχολικό κτίριο.
«Διακυβεύεται το μέλλον των παιδιών μας και η ίδια η ζωή στο Ληξούρι. Όταν δεν υπάρχουν σχολεία, υποδομές και πολιτισμός, οι νέοι φεύγουν. Και αυτό δεν είναι θεωρία – είναι καθημερινότητα».
Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό:
Θα λειτουργήσει επιτέλους το Μουσικό Σχολείο Ληξουρίου ή θα προστεθεί στον μακρύ κατάλογο των υποσχέσεων που έμειναν στα χαρτιά;
