Τη δική της αποτίμηση από την τριήμερη παρουσία της στη Θεσσαλονίκη και τη ΔΕΘ καταθέτει η Εύα Φιλιππάτου, έχοντας παρακολουθήσει το πρόγραμμα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ανδρουλάκη. Με αιχμή την καθημερινότητα, την Υγεία –και ειδικά τα προβλήματα σε Κεφαλονιά και Ιθάκη–, τη στέγη, τους μισθούς και τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, επιχειρεί να περιγράψει τη διαφορά που, όπως υποστηρίζει, χωρίζει την πρόταση του ΠΑΣΟΚ από την κυβερνητική πολιτική.
Τρεις ημέρες πολιτικών συναντήσεων, συζητήσεων και παρακολούθησης των εκδηλώσεων της ΔΕΘ συμπυκνώνει σε μία φράση η Εύα Φιλιππάτου:
«Η διαφορά δεν είναι μόνο στους αριθμούς. Είναι στο τι επιλέγεις να μετρήσεις».
Η ίδια βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη και παρακολούθησε το πρόγραμμα του Νίκου Ανδρουλάκη, από τη συνάντησή του με τη διοίκηση της ΔΕΘ και την κεντρική ομιλία του μέχρι τη συνέντευξη Τύπου.
Η απάντηση στον Κυριάκο Μητσοτάκη
Στην τοποθέτησή της η Εύα Φιλιππάτου στέκεται ιδιαίτερα στην αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη από τη ΔΕΘ ότι στη χώρα υπήρχε στο παρελθόν η λογική πως «πάνω από τους αριθμούς είναι οι άνθρωποι» και στη συνέχεια η χώρα χρεοκόπησε.
Η ίδια αντιπαραθέτει σε αυτή την προσέγγιση τα προβλήματα που, όπως υποστηρίζει, αντιμετωπίζει σήμερα η κοινωνία.
Θέτει το ερώτημα τι σημαίνουν οι οικονομικοί δείκτες για έναν νέο που εργάζεται αλλά δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο, για μια οικογένεια που δυσκολεύεται να μεγαλώσει παιδιά, για μια μικρομεσαία επιχείρηση που παλεύει να επιβιώσει ή για έναν αγρότη που δεν γνωρίζει εάν θα μπορέσει να συνεχίσει την παραγωγή του.
Και συνοψίζει τη θέση της με τη φράση:
«Η πολιτική δεν είναι λογιστικό φύλλο. Είναι η ζωή των ανθρώπων που κρύβονται πίσω από τους αριθμούς».
Η ιδιαίτερη αναφορά σε Κεφαλονιά και Ιθάκη
Η Εύα Φιλιππάτου συνδέει τη συζήτηση για το κοινωνικό κράτος και με την πραγματικότητα των νησιών.
Ειδικά για την Υγεία, αναφέρεται στην πρόσβαση των πολιτών σε γιατρό, χαρακτηρίζοντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν Κεφαλονιά και Ιθάκη «μόνιμο φαινόμενο».
Για την ίδια, ένα ισχυρό και στελεχωμένο δημόσιο ΕΣΥ αποτελεί βασικό τμήμα της πολιτικής πρότασης του ΠΑΣΟΚ, την οποία συνδέει και με την ιστορική παρακαταθήκη του κόμματος στη δημιουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας.
Στέγη, μισθοί, μικρομεσαίοι και αγρότες
Στην τοποθέτησή της ξεχωρίζει μια σειρά από πεδία στα οποία θεωρεί ότι πρέπει να δοθεί προτεραιότητα.
Στο στεγαστικό, ζητούμενο είναι οι νέοι να μπορούν να παραμείνουν και να δημιουργήσουν τη ζωή τους στον τόπο τους.
Στην εργασία, μιλά για καλύτερους μισθούς και μεγαλύτερη ασφάλεια.
Για τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, θέτει ως προτεραιότητες την πρόσβαση στη χρηματοδότηση και την ουσιαστική στήριξη.
Αντίστοιχα, για τους αγρότες και τον πρωτογενή τομέα υποστηρίζει ότι απαιτείται μακροπρόθεσμο σχέδιο και όχι αποσπασματικές παρεμβάσεις.
Στην ίδια λογική εντάσσει την προστασία της πρώτης κατοικίας, την αντιμετώπιση του ιδιωτικού χρέους και την ανάγκη ουσιαστικής πολιτικής για το δημογραφικό.
«Αριθμοί στην υπηρεσία των ανθρώπων»
Η Εύα Φιλιππάτου επιχειρεί παράλληλα να ξεκαθαρίσει ότι η θέση της δεν είναι πως οι δημοσιονομικοί και οικονομικοί δείκτες δεν έχουν σημασία.
Αντιθέτως, συμπυκνώνει τη διαφορά που βλέπει ανάμεσα στις δύο πολιτικές προσεγγίσεις στη φράση:
«Όχι αριθμοί εναντίον ανθρώπων, αλλά αριθμοί στην υπηρεσία των ανθρώπων».
Όπως επισημαίνει, μια οικονομία μπορεί να καταγράφει ανάπτυξη την ίδια στιγμή που τμήματα της κοινωνίας αισθάνονται ότι μένουν πίσω.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στα νησιά και την περιφέρεια, καθώς και στους νέους ανθρώπους, υποστηρίζοντας ότι η βελτίωση των γενικών οικονομικών δεικτών δεν αρκεί εάν δεν μεταφράζεται σε βελτίωση της καθημερινότητάς τους.
Στη ΔΕΘ με το ΠΑΣΟΚ από το 1997
Η ανάρτησή της έχει όμως και έντονο προσωπικό χαρακτήρα.
Η Εύα Φιλιππάτου αποκαλύπτει ότι συμμετέχει από το 1997 κάθε χρόνο στο ετήσιο κάλεσμα του ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη, με τη ΔΕΘ να έχει εξελιχθεί για την ίδια σε κάτι περισσότερο από ένα πολιτικό γεγονός.
Περιγράφει τις συναντήσεις με παλιούς συμφοιτητές, συνεργάτες από την ΕΡΤ και ανθρώπους με τους οποίους μοιράστηκε διαφορετικές περιόδους της επαγγελματικής και πολιτικής της διαδρομής.
Σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, όπως σημειώνει, εξακολουθεί να θεωρεί ότι αξίζει η ενεργή συμμετοχή στην πολιτική.
Και κλείνει επιστρέφοντας εκεί από όπου ξεκίνησε: στον άνθρωπο.
Γιατί, όπως υπογραμμίζει, εάν η πολιτική θέλει πραγματικά να αλλάξει τη ζωή των πολιτών, «πρέπει πρώτα να θυμάται ότι γίνεται για τον άνθρωπο».
