Νέα εσωκομματική αιχμή, αυτή τη φορά με σαφή αναφορά σε υπουργούς της κυβέρνησης, έρχεται από τον Μακάριο Λαζαρίδη, ο οποίος με δημόσια τοποθέτησή του ανοίγει ένα ακόμη μέτωπο στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας.
«Εγώ δεν γνωρίζω αν υπάρχουν υπουργοί αλαζόνες. Γνωρίζω, όμως, ότι υπάρχουν υπουργοί που στα δύσκολα της Κυβέρνησης κρύβονται», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Η δεύτερη αιχμή του είναι ακόμη πιο συγκεκριμένη. Ο Λαζαρίδης αναφέρεται σε υπουργό που είχε ζητήσει συγγνώμη από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Χωρίς να τον κατονομάζει, η αναφορά παραπέμπει στον Νίκο Δένδια. Τον Ιανουάριο του 2026, μετά τη φράση «άσε μας κουκλίτσα μου» που απηύθυνε ο Δημήτρης Καιρίδης στη Ζωή Κωνσταντοπούλου μέσα στη Βουλή, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας είχε παρέμβει λέγοντας: «Ζητώ συγγνώμη από την πλευρά της κυβέρνησης». Το περιστατικό είχε προκαλέσει τότε ένταση ακόμη και μεταξύ Δένδια και Καιρίδη.
Μια ανάρτηση με εσωκομματικό αποδέκτη
Ο Λαζαρίδης δεν περιορίζεται σε μια γενική παρατήρηση περί κυβερνητικής λειτουργίας. Συνδέει τη συγγνώμη προς την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας με τις ιδιαίτερα βαριές εκφράσεις που, όπως ο ίδιος αναφέρει, εκείνη έχει χρησιμοποιήσει για τη Νέα Δημοκρατία.
Έτσι, η πολιτική ουσία της παρέμβασής του βρίσκεται περισσότερο στο εσωτερικό της κυβερνητικής παράταξης παρά στην αντιπαράθεση με την Κωνσταντοπούλου.
Ουσιαστικά θέτει δύο διαφορετικά ζητήματα: ποιοι υπουργοί βγαίνουν μπροστά όταν η κυβέρνηση βρίσκεται υπό πίεση και μέχρι πού πρέπει να φτάνει η θεσμική διαφοροποίηση ενός υπουργού όταν θεωρεί ότι συνάδελφος ή βουλευτής της κυβερνητικής πλειοψηφίας έχει ξεπεράσει τα όρια.
Στην περίπτωση Δένδια, η συγγνώμη είχε δοθεί για συγκεκριμένη φράση του Καιρίδη προς την Κωνσταντοπούλου και όχι συνολικά για την πολιτική αντιπαράθεση της κυβέρνησης μαζί της.
Το μήνυμα πίσω από τις λέξεις
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η πρώτη φράση του Λαζαρίδη: «Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν υπουργοί αλαζόνες».
Η επιλογή του να συνεχίσει αμέσως μετά με την αναφορά σε υπουργούς που «στα δύσκολα της κυβέρνησης κρύβονται» μεταφέρει τη συζήτηση από την προσωπική συμπεριφορά στη συλλογική κυβερνητική ευθύνη.
Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη πολιτική διάσταση της παρέμβασής του.
Δεν πρόκειται πλέον για κριτική της αντιπολίτευσης προς την κυβέρνηση, αλλά για δημόσια κριτική προερχόμενη από το εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, με αποδέκτες που μπορεί να μην κατονομάζονται όλοι, αλλά περιγράφονται με τρόπο που δημιουργεί αναπόφευκτα συζήτηση.
Η νέα παρέμβαση Λαζαρίδη δείχνει, σε κάθε περίπτωση, ότι η συζήτηση για τη συμπεριφορά, την παρουσία και την πολιτική στάση κυβερνητικών στελεχών δεν διεξάγεται πλέον μόνο πίσω από κλειστές πόρτες.
