Διονύσης Αραβαντινός: «Ανοιχτή πληγή» τα εγκαταλειμμένα σπίτια στο Ληξούρι – «Σε τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα, τα 9 από τα 30 κτήρια είναι εγκαταλειμμένα»

Σοβαρό ζήτημα για την εικόνα, την ασφάλεια και το μέλλον του Ληξουρίου θέτει με δημόσια παρέμβασή του ο δημοτικός σύμβουλος της παράταξης «Πάλη Ξεκίνημα», Διονύσης Αραβαντινός, καταγγέλλοντας την εκτεταμένη παρουσία εγκαταλειμμένων κτηρίων στον αστικό ιστό της πόλης και καλώντας τη Δημοτική Αρχή να αναλάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες.

Με ανακοίνωσή του, στις 22 Οκτωβρίου 2026, ο κ. Αραβαντινός αναδεικνύει ένα πρόβλημα που, όπως επισημαίνει, δεν περιορίζεται στην αισθητική υποβάθμιση, αλλά συνδέεται με τη δημόσια υγεία, την ασφάλεια των πολιτών, τη σεισμικότητα της Κεφαλονιάς και τις δυνατότητες αξιοποίησης ανενεργών ακινήτων.

Παράλληλα, καταθέτει συγκεκριμένες προτάσεις για την καταγραφή και αξιοποίηση των εγκαταλειμμένων κτηρίων, ακόμη και για τη δημιουργία κοινωνικών κατοικιών που θα μπορούσαν να φιλοξενούν γιατρούς, εκπαιδευτικούς και άλλους εργαζομένους που μετακινούνται στο νησί.

«Εννέα εγκαταλειμμένα κτήρια σε μόλις τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα»

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί το στοιχείο που παραθέτει ο δημοτικός σύμβουλος από δική του καταγραφή κοντά στην Πλατεία Πεσόντων.

Όπως αναφέρει, σε τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα, σε μικρή απόσταση από την πλατεία, εντόπισε συνολικά 30 κτίσματα, από τα οποία τα εννέα ήταν εγκαταλειμμένα.

Αυτό αντιστοιχεί σε ποσοστό 30% των κτισμάτων που περιλαμβάνονται στη συγκεκριμένη καταγραφή.

Πρόκειται για ενδεικτική αποτύπωση μιας περιορισμένης περιοχής και όχι για συνολική καταγραφή της κατάστασης σε ολόκληρο το Ληξούρι.

Ωστόσο, ο κ. Αραβαντινός θεωρεί το εύρημα ιδιαίτερα ανησυχητικό, εκφράζοντας την εκτίμηση ότι η κατάσταση μπορεί να επιδεινωθεί με την πάροδο του χρόνου.

Σεισμικότητα, δημόσια υγεία και εικόνα της πόλης

Ο δημοτικός σύμβουλος επισημαίνει ότι η εγκατάλειψη κτηρίων αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα σε μια περιοχή με την έντονη σεισμικότητα της Κεφαλονιάς.

Κατά την άποψή του, οι φθορές που συσσωρεύονται στα ασυντήρητα ακίνητα ενδέχεται να δημιουργούν κινδύνους για τη δημόσια ασφάλεια.

Παράλληλα, αναφέρεται στη συγκέντρωση απορριμμάτων και στην πιθανή παρουσία τρωκτικών, υποστηρίζοντας ότι τέτοια ακίνητα μπορούν να εξελιχθούν σε εστίες υγειονομικών προβλημάτων.

Στις συνέπειες που περιγράφει περιλαμβάνει επίσης την αισθητική υποβάθμιση των γειτονιών και τις αρνητικές επιπτώσεις στην τουριστική εικόνα του Ληξουρίου.

Πρόταση για κοινωνική κατοικία, γιατρούς και εκπαιδευτικούς

Η παρέμβαση του Διονύση Αραβαντινού δεν περιορίζεται στην καταγραφή του προβλήματος.

Ο δημοτικός σύμβουλος προτείνει να εξεταστεί η δυνατότητα αξιοποίησης ορισμένων εγκαταλειμμένων ακινήτων από τον Δήμο για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, κατόπιν των απαραίτητων συμφωνιών και διαδικασιών.

Σύμφωνα με την πρότασή του, τέτοια κτήρια θα μπορούσαν να ανακαινιστούν και να χρησιμοποιηθούν ως κοινωνικές κατοικίες, ξενώνες, χώροι διαμονής για γιατρούς και εκπαιδευτικούς ή εγκαταστάσεις πολιτιστικών συλλόγων.

Μετά τη λήξη της συμφωνημένης περιόδου χρήσης, θα μπορούσαν να επιστρέφουν στους ιδιοκτήτες τους ανακαινισμένα.

Πρόκειται για πρόταση που θα απαιτούσε εξέταση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος, του κόστους αποκατάστασης και των νόμιμων δυνατοτήτων αξιοποίησης κάθε ακινήτου.

Ζητά χαρτογράφηση και μητρώο εγκαταλειμμένων κτηρίων

Ένα ακόμη συγκεκριμένο αίτημα αφορά τη δημιουργία μητρώου εγκαταλειμμένων κτηρίων στον Δήμο Ληξουρίου.

Μια τέτοια καταγραφή, σύμφωνα με το σκεπτικό της παρέμβασής του, θα μπορούσε να αποτελέσει το πρώτο βήμα για να αποτυπωθεί η πραγματική έκταση του προβλήματος.

Ο κ. Αραβαντινός αναγνωρίζει ότι η αποκατάσταση των ακινήτων δεν είναι εύκολη υπόθεση, καθώς υπάρχουν ιδιοκτήτες που αδυνατούν οικονομικά να προχωρήσουν σε επισκευές, περιπτώσεις πολυιδιοκτησίας, ιδιοκτήτες που διαμένουν στο εξωτερικό και χρονοβόρες αδειοδοτικές διαδικασίες.

Υποστηρίζει, ωστόσο, ότι οι δυσκολίες αυτές δεν απαλλάσσουν τη Δημοτική Αρχή από την υποχρέωση να αναζητήσει λύσεις.

Αναφορά και στην Ιακωβάτειο Βιβλιοθήκη

Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίζεται ο δημοτικός σύμβουλος και για την Ιακωβάτειο Βιβλιοθήκη.

Στην ανακοίνωσή του επικρίνει τις καθυστερήσεις που, κατά την άποψή του, έχουν σημειωθεί από το 2014, χρησιμοποιώντας την περίπτωση της Βιβλιοθήκης ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανάγκης προστασίας σημαντικών κτηρίων του Ληξουρίου.

Η αναφορά αυτή αποτελεί μέρος της πολιτικής κριτικής του προς τη Δημοτική Αρχή.

«Με την απραξία βάζετε απλώς το πρόβλημα στο συρτάρι»

Ολοκληρώνοντας την παρέμβασή του, ο Διονύσης Αραβαντινός καλεί τη Δημοτική Αρχή να αντιμετωπίσει το ζήτημα με μεγαλύτερη προσοχή και να προχωρήσει σε συγκεκριμένες ενέργειες.

Θέτει ευθέως το ερώτημα εάν υπάρχει σχεδιασμός για την αντιμετώπιση της οικιστικής υποβάθμισης και επισημαίνει ότι η αδράνεια δεν αποτελεί λύση.

Η ανακοίνωση ανοίγει μια συζήτηση με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το Ληξούρι: πώς μπορούν τα εγκαταλειμμένα κτήρια, που σήμερα αποτελούν πρόβλημα για την εικόνα και τη λειτουργία της πόλης, να μετατραπούν σε αξιοποιήσιμους χώρους με κοινωνικό και πολιτιστικό όφελος.

Ολόκληρη η ανακοίνωση του Διονύση Αραβαντινού

ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΜΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΟ ΛΗΞΟΥΡΙ: ΑΝΟΙΚΤΗ ΠΛΗΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Τα εγκαταλειμμένα σπίτια μέσα στον αστικό ιστό (και όχι μόνο) είναι εικόνα που δεν δημιουργεί ελκυστικό περιβάλλον τόσο για αυτούς που αποφάσισαν να μείνουν μόνιμα στον τόπο τους όσο και για εκείνους που έρχονται σαν επισκέπτες.

Η αλήθεια είναι ότι η αίσθηση του «φευγιού», της μοναξιάς και της εγκατάλειψης δεν χαροποιεί κανένα.

Βέβαια, θα αντιτείνει κάποιος, το φαινόμενο αυτό δεν είναι «προνόμιο» μόνο του Ληξουριού αφού παρατηρείται σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας.

Πέραν των περίπου 20.000 κτηρίων που έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα και μνημεία και στην πλειοψηφία τους είναι εντελώς εγκαταλειμμένα, υπάρχουν και πάνω από 100.000 άλλα κτήρια, επίσης εγκαταλειμμένα, χωρίς όμως να έχουν κάποιο χαρακτηρισμό.

Ποια είναι όμως τα αίτια της μη συντήρησής τους;

Η απάντηση είναι «πολλά», με βασικότερα τα παρακάτω τρία:

• Οι ιδιοκτήτες δεν έχουν τους απαιτούμενους οικονομικούς πόρους να τα επισκευάσουν.
• Σε πολλές περιπτώσεις υπάρχει πολυιδιοκτησία ή οι ιδιοκτήτες είναι άγνωστοι ή κατοικούν στο εξωτερικό και έχουν μηδενικό ενδιαφέρον για τη συντήρηση του οικήματος.
• Ακόμα και αν ο ιδιοκτήτης διαθέτει τα απαραίτητα χρήματα για την επισκευή του, η προσπάθεια προσκρούει στις καθυστερήσεις των επιβεβλημένων αδειοδοτήσεων.

Όμως, παρά τους όποιους ανασταλτικούς και κωλυσιεργικούς παράγοντες για την επισκευή ενός εγκαταλειμμένου κτηρίου, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι μία θεσμική οντότητα, όπως η Δημοτική Αρχή ενός τόπου, δεν πρέπει να παίρνει τις οφειλόμενες πρωτοβουλίες για την εξάλειψη ή έστω τον περιορισμό του φαινομένου.

Αναμφίβολα οι επιπτώσεις της παρουσίας εγκαταλειμμένων κτηρίων σε μια ζωντανή κοινωνία είναι πολλές και σοβαρές, ιδιαίτερα στην περιοχή μας με την έντονη σεισμικότητα.

Θα συμφωνήσουμε λοιπόν ότι τα εγκαταλειμμένα κτήρια:

• Δημιουργούν αισθητική απαξίωση της πόλης.
• Αποτελούν υγειονομική βόμβα λόγω των κάθε λογής αποβλήτων που συγκεντρώνονται ανεξέλεγκτα στον περιβάλλοντα χώρο τους αλλά και των τρωκτικών που βρίσκουν καταφύγιο σε αυτά.
• Η σεισμικότητα της περιοχής μας σε συνάρτηση με την ανυπαρξία συντήρησης των κτηρίων αυτών και των εκτεταμένων φθορών που εμφανίζουν στο πέρασμα του χρόνου, τα καθιστούν επικίνδυνα για τη δημόσια ασφάλεια.
• Υποβαθμίζουν την αξία της περιοχής ως τουριστικού προϊόντος.

Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι μετά από μια πρόχειρη καταγραφή εντός 4 οικοδομικών τετραγώνων ευρισκομένων σε ακτίνα λίγων μόνο μέτρων από την Πλατεία Πεσόντων, από τα συνολικά 30 κτίσματα τα 9 εξ αυτών βρέθηκαν εγκαταλειμμένα.

Το ποσοστό αυτό είναι ανησυχητικά μεγάλο και θα γίνει μεγαλύτερο προϊόντος του χρόν