Ο Γιάννης Λυκούδης έδωσε μια μεγάλη συνέντευξη στον Ionian Galaxy 90,8 και στον δημοσιογράφο Σάκη Βούτο, επιχειρώντας να παρουσιάσει μια συνολική εικόνα των προβλημάτων του Αργοστολίου και της Κεφαλονιάς.
Και αρκετά από όσα περιγράφει είναι πράγματι προβλήματα.
Το Αργοστόλι έχει ζήτημα στάθμευσης. Η Κεφαλονιά έχει οξύ στεγαστικό. Υπάρχουν σοβαρές ανάγκες στις σχολικές υποδομές. Το Νοσοκομείο χρειάζεται προσωπικό. Οι εκκρεμότητες με δασικούς χάρτες, δρόμους και εκτός σχεδίου δόμηση ταλαιπωρούν πολίτες.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν η καταγραφή παρουσιάζεται περίπου ως κατηγορητήριο αποκλειστικά για τη σημερινή Δημοτική Αρχή.
Γιατί τότε πρέπει να ανοίξει και ένας δεύτερος φάκελος.
Ο φάκελος της μνήμης.
Το πάρκινγκ δεν ανακαλύφθηκε το 2019
Ο κ. Λυκούδης παρουσιάζει την έλλειψη στάθμευσης ως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της αγοράς του Αργοστολίου και τη συνδέει ευθέως με την πτώση του τζίρου.
Πρώτον, εάν υπάρχει τεκμηριωμένη μελέτη που αποδεικνύει ότι συγκεκριμένο ποσοστό απώλειας τζίρου οφείλεται στην έλλειψη parking, καλό θα ήταν να παρουσιαστεί.
Οι μαρτυρίες επαγγελματιών είναι σημαντικές. Δεν αποτελούν όμως από μόνες τους οικονομική μελέτη αιτιότητας.
Δεύτερον και σημαντικότερο:
Πότε ακριβώς απέκτησε το Αργοστόλι πρόβλημα στάθμευσης; Το 2020;
Προφανώς όχι.
Η έλλειψη οργανωμένων χώρων στάθμευσης είναι παλιό πρόβλημα της πόλης.
Άρα όταν σήμερα η «Ισχυρή Κεφαλονιά» το παρουσιάζει ως κορυφαία απόδειξη αποτυχίας, δικαιούμαστε να ρωτήσουμε:
όταν διοικούσε η ίδια, ποια οριστική λύση έδωσε;
Η σημερινή Δημοτική Αρχή, τουλάχιστον, έχει παρουσιάσει δημόσια σχεδιασμό για το parking και είχε αναφερθεί ήδη από το 2024 σε επαφές και ενέργειες για νέες δυνατότητες στάθμευσης.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα λύθηκε.
Σημαίνει όμως ότι η ιστορία του δεν ξεκίνησε χθες.
Τα σχολεία και μια άβολη ημερομηνία: 2014
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η αναφορά στα σχολεία.
Ο Λυκούδης λέει:
«Δεν είναι δυνατόν, δώδεκα χρόνια μετά τους σεισμούς, παιδιά να συνεχίζουν να κάνουν μάθημα σε προκατασκευασμένες αίθουσες».
Συμφωνούμε απολύτως.
Είναι απαράδεκτο.
Υπάρχει όμως μια μικρή ιστορική λεπτομέρεια.
Οι σεισμοί έγιναν το 2014.
Και ποια δημοτική διοίκηση βρισκόταν τότε στην εξουσία;
Η Ισχυρή Κεφαλονιά.
Τα παιδιά δεν μπήκαν στα προκάτ επί Μιχαλάτου. Το πρόβλημα δημιουργήθηκε μετά τους σεισμούς και πέρασε από περισσότερες της μίας διοικητικές περιόδους.
Μάλιστα, επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι έργα αποκατάστασης για το 2ο και 3ο Γυμνάσιο είχαν ενταχθεί ήδη από την προηγούμενη περίοδο σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα.
Σήμερα εξακολουθούν πράγματι να υπάρχουν σοβαρές εκκρεμότητες, αλλά ο Δήμος έχει αναφέρει διαδικασίες με ΚΤΥΠ, ΕΤΑΔ, μελέτες και χρηματοδότηση για τη μόνιμη αντιμετώπιση του προβλήματος.
Άρα η ερώτηση δεν είναι μόνο:
«Γιατί δεν λύθηκε μέχρι σήμερα;»
Είναι επίσης:
«Γιατί δεν λύθηκε τότε;»
Η πολιτική μνήμη δεν μπορεί να ξεκινά από το 2019.
«Η υποχρηματοδότηση δεν αποτελεί δικαιολογία»
Εδώ ο Λυκούδης επιχειρεί ένα ακόμη βολικό πολιτικό τέχνασμα.
Αναγνωρίζει ότι υπάρχει κρατική υποχρηματοδότηση, αλλά αμέσως προσθέτει ότι «δεν αποτελεί δικαιολογία για όλα».
Βεβαίως.
Αλλά δεν αποτελεί ούτε λεπτομέρεια.
Η υποχρηματοδότηση των σχολικών υποδομών και οι ανάγκες κρατικής χρηματοδότησης έχουν επισημανθεί επανειλημμένα και δημόσια. Ακόμη και παρεμβάσεις της αντιπολίτευσης στον Δήμο ζητούν πρόσθετη χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Δεν γίνεται λοιπόν το κράτος να είναι απαραίτητο όταν ζητάμε τα χρήματα και σχεδόν αόρατο όταν μοιράζουμε τις πολιτικές ευθύνες.
Στεγαστικό: σωστό πρόβλημα, λάθος διεύθυνση για όλο τον λογαριασμό
Στο στεγαστικό ο Λυκούδης περιγράφει μια πραγματικότητα.
Γιατροί, εκπαιδευτικοί και εργαζόμενοι δυσκολεύονται πράγματι να βρουν οικονομικά προσιτή κατοικία στην Κεφαλονιά.
Και η πρόταση αξιοποίησης δημόσιων κτιρίων αξίζει σοβαρή εξέταση.
Μόνο που εδώ εμφανίζεται μια ενδιαφέρουσα αντίφαση.
Ο ίδιος απευθύνθηκε στους Κυρανάκη και Κονταδάκη ζητώντας από την Πολιτεία να εξετάσει την αξιοποίηση του παλιού Νοσοκομείου, των εργατικών κατοικιών, των υπαλληλικών κτιρίων και άλλων δημόσιων ακινήτων.
Σωστά έκανε.
Αυτό όμως αποδεικνύει ακριβώς ότι το στεγαστικό δεν είναι πρόβλημα που μπορεί να φορτωθεί πολιτικά αποκλειστικά στον Δήμο.
Χρειάζεται κράτος, δημόσια περιουσία, χρηματοδότηση, θεσμικές παρεμβάσεις και Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Όταν ζητάς λύση, αναγνωρίζεις την κρατική αρμοδιότητα.
Όταν κάνεις αντιπολίτευση, δεν γίνεται ξαφνικά να εξαφανίζεται.
Νοσοκομείο: εδώ ποιος ακριβώς κυβερνά;
Το ίδιο συμβαίνει ακόμη πιο καθαρά με το Νοσοκομείο.
Ο Λυκούδης λέει ότι ο Δήμος δεν πρέπει να κρύβεται πίσω από την έλλειψη αρμοδιότητας και πρέπει να διεκδικεί.
Σωστό.
Αλλά διεκδικώ δεν σημαίνει διοικώ.
Τη στελέχωση του Νοσοκομείου δεν την αποφασίζει ο Δήμαρχος Αργοστολίου.
Και μάλιστα ο ίδιος ο Λυκούδης, μόλις πριν από λίγες ημέρες, έθεσε το ζήτημα των κενών θέσεων γιατρών σε κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, ζητώντας ουσιαστικά κυβερνητικές παρεμβάσεις.
Άρα γνωρίζει πολύ καλά πού βρίσκεται η βασική αρμοδιότητα.
Και εδώ χρειάζεται συνέπεια.
Δεν μπορεί ο Δήμος να χρεώνεται πολιτικά κάθε πρόβλημα της Κεφαλονιάς και η κεντρική κυβέρνηση να εμφανίζεται απλώς ως ο αποδέκτης αιτημάτων.
Δασικοί χάρτες και εκτός σχεδίου: ακόμη ένα… δημοτικό πρόβλημα;
Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται με τους δασικούς χάρτες, την αναγνώριση δρόμων και την εκτός σχεδίου δόμηση.
Ο Λυκούδης σωστά επισημαίνει ότι η πολεοδομική αβεβαιότητα δημιουργεί τεράστια προβλήματα σε ιδιοκτήτες και επενδύσεις.
Αλλά γι’ αυτό ακριβώς τα έθεσε στους κυβερνητικούς παράγοντες.
Διότι πρόκειται σε μεγάλο βαθμό για εθνικό θεσμικό και νομοθετικό πλαίσιο.
Δεν νομοθετεί ο Δήμαρχος Αργοστολίου τους δασικούς χάρτες.
Δεν αποφασίζει ο Δήμος τη νομολογία για την εκτός σχεδίου δόμηση.
Δεν θεσπίζει μόνος του το εθνικό πλαίσιο αναγνώρισης του οδικού δικτύου.
Η Αυτοδιοίκηση πρέπει να πιέζει.
Αλλά η πίεση προς την κυβέρνηση δεν μπορεί να μετατρέπεται την επόμενη ημέρα σε κατηγορητήριο αποκλειστικά κατά του Δήμου.
«Καθεστωτικές συμπεριφορές»
Και κάπου εδώ φτάνουμε στην πολιτικά βαρύτερη έκφραση.
Ο Λυκούδης μιλά για «καθεστωτικές συμπεριφορές».
Αυτό είναι σοβαρός χαρακτηρισμός.
Ποια ακριβώς πράξη αποτελεί «καθεστωτική συμπεριφορά»;
Ποια θεσμική διαδικασία παραβιάστηκε;
Ποιο δικαίωμα της αντιπολίτευσης περιορίστηκε;
Ποια απόφαση τεκμηριώνει τον χαρακτηρισμό;
Αν υπάρχουν συγκεκριμένα περιστατικά, πρέπει να παρουσιαστούν.
Διαφορετικά η λέξη «καθεστώς» λειτουργεί απλώς ως πολιτική ταμπέλα.
Και αυτό έρχεται σε περίεργη αντίθεση με τη διακήρυξη του ίδιου ότι θέλει «σοβαρή αντιπολίτευση, χωρίς φωνές και κραυγές».
Γιατί σοβαρή αντιπολίτευση σημαίνει και βαριές λέξεις μόνο όταν συνοδεύονται από βαριά στοιχεία.
Η μεγάλη αντίφαση της συνέντευξης
Ο Γιάννης Λυκούδης ζητά «αλλαγή πορείας».
Απολύτως θεμιτό.
Αλλά για να πείσεις ότι αντιπροσωπεύεις την αλλαγή, πρέπει πρώτα να εξηγήσεις και το προηγούμενο ταξίδι.
Η παράταξη την οποία σήμερα εκπροσωπεί δεν εμφανίστηκε χθες στην Κεφαλονιά.
Η Ισχυρή Κεφαλονιά κυβέρνησε.
Και αρκετά από τα προβλήματα που σήμερα περιγράφονται ως αποδείξεις της ανάγκης «αλλαγής» υπήρχαν και τότε.
Parking;
Υπήρχε.
Σχολική στέγη μετά τους σεισμούς;
Υπήρχε.
Προκάτ;
Υπήρχαν.
Πολεοδομικές εκκρεμότητες;
Υπήρχαν.
Υποδομές;
Υπήρχαν προβλήματα.
Νοσοκομείο;
Δεν απέκτησε προβλήματα στελέχωσης το 2020.
Επομένως, πριν ζητήσει κανείς από την κοινωνία να αλλάξει πορεία, υπάρχει ένα απολύτως λογικό ερώτημα:
τι ακριβώς έκανε διαφορετικά όταν είχε ο ίδιος τη δυνατότητα να καθορίσει την πορεία;
Αυτό δεν απαλλάσσει τη σημερινή Δημοτική Αρχή από καμία ευθύνη.
Κάθε διοίκηση κρίνεται για τη δική της περίοδο.
Αλλά το ίδιο ακριβώς πρέπει να ισχύει και για εκείνους που κυβέρνησαν στο παρελθόν και σήμερα επιστρέφουν ως τιμητές.
Γιατί η αυτοδιοίκηση δεν ξεκίνησε το 2019.
Και η πολιτική μνήμη δεν μπορεί να λειτουργεί αλά καρτ.
Ο Γιάννης Λυκούδης λέει στο τέλος ότι ένα καράβι δεν χρειάζεται μόνο καλό καπετάνιο αλλά και καλό πλήρωμα.
Σωστά.
Υπάρχει όμως και ένας τρίτος κανόνας στη ναυσιπλοΐα:
πριν υποσχεθείς ότι θα αλλάξεις πορεία, καλό είναι να ανοίξεις το ημερολόγιο γέφυρας και να θυμηθείς ποιος κρατούσε το τιμόνι όταν δημιουργήθηκαν ή παρέμειναν άλυτα αρκετά από τα προβλήματα που σήμερα καταγγέλλεις.
Γιατί διαφορετικά δεν έχουμε «αλλαγή πορείας».
Έχουμε απλώς αλλαγή θέσης: από τη διοίκηση στην αντιπολίτευση.
