Η δήλωση Θεοχάρη για «νοικοκύρηδες» και «κακομοίρηδες» άνοιξε μια πολύ μεγαλύτερη συζήτηση στο εσωτερικό της ΝΔ – Η δημόσια επίθεση Καλογερόπουλου και η περίπτωση Φλωρίδη που επαναφέρει το ζήτημα των στελεχών που προέρχονται από άλλους πολιτικούς χώρους
Δεν είναι πλέον μόνο οι «γκάφες».
Στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας αρχίζει να αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις μια διαφορετική συζήτηση: ποιοι εκφράζουν τελικά τη φυσιογνωμία της παράταξης και πόσο μεγάλο πολιτικό χώρο έχουν καταλάβει στελέχη που δεν προέρχονται από τον παραδοσιακό κορμό της.
Η υπόθεση του Χάρη Θεοχάρη ήταν η αφορμή για να βγει αυτή η συζήτηση από τους διαδρόμους και να γίνει δημόσια.
Η περίφημη πλέον δήλωση του υφυπουργού Εξωτερικών για τους «νοικοκύρηδες» και τους «κακομοίρηδες» προκάλεσε αντιδράσεις από την αντιπολίτευση.
Αυτή τη φορά, όμως, υπήρξε και κάτι διαφορετικό.
Η αντίδραση ήρθε μέσα από τη Νέα Δημοκρατία.
Και δεν αφορούσε μόνο το περιεχόμενο της επίμαχης φράσης.
Αφορούσε και την πολιτική προέλευση του Χάρη Θεοχάρη.
«Όταν ένας χώρος σε φιλοξενεί…»
Ο βουλευτής της ΝΔ Δημήτρης Καλογερόπουλος επέλεξε να μιλήσει δημόσια και η παρέμβασή του είχε ιδιαίτερο πολιτικό βάρος.
Ουσιαστικά υπενθύμισε στον Χάρη Θεοχάρη ότι δεν προέρχεται από τον παραδοσιακό κομματικό μηχανισμό της ΝΔ και ότι η σημερινή παράταξη ήταν αυτή που του έδωσε πολιτικό χώρο και κυβερνητικές θέσεις.
Το μήνυμα ήταν σαφές:
Όταν ένας πολιτικός χώρος σε φιλοξενεί και σε έχει κάνει υπουργό και υφυπουργό, απαιτείται μεγαλύτερη προσοχή στις δημόσιες τοποθετήσεις.
Αυτή η παρατήρηση αλλάζει εντελώς το επίπεδο της συζήτησης.
Γιατί πλέον δεν έχουμε απλώς μια αντιπαράθεση γύρω από μία ατυχή δήλωση.
Έχουμε ένα στέλεχος της ΝΔ που βάζει δημοσίως στο τραπέζι το ζήτημα του «ποιος ήρθε από πού».
Ο Θεοχάρης δεν ξεκίνησε από τη ΝΔ
Ο Χάρης Θεοχάρης έχει μια πολιτική διαδρομή διαφορετική από εκείνη των παραδοσιακών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας.
Υπήρξε βουλευτής με το Ποτάμι, αποχώρησε από αυτό και στη συνέχεια εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία.
Με τη ΝΔ εξελέγη βουλευτής και στη συνέχεια ανέλαβε κυβερνητικές θέσεις, μεταξύ των οποίων εκείνη του υπουργού Τουρισμού και σήμερα του υφυπουργού Εξωτερικών.
Αυτό μέχρι τώρα δεν αποτελούσε από μόνο του ιδιαίτερο πολιτικό ζήτημα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, άλλωστε, οικοδόμησε σε σημαντικό βαθμό το πολιτικό του εγχείρημα πάνω στη διεύρυνση της ΝΔ προς το Κέντρο, εντάσσοντας στην κυβέρνηση και στον ευρύτερο μηχανισμό της πρόσωπα που προέρχονταν από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους.
Η δημόσια παρέμβαση Καλογερόπουλου, όμως, δείχνει ότι τουλάχιστον ένα μέρος της παραδοσιακής ΝΔ δεν έχει ξεχάσει αυτές τις πολιτικές διαδρομές.
Και όταν εμφανίζονται προβλήματα, οι παλιές διαχωριστικές γραμμές επανέρχονται.
Οι «νοικοκύρηδες» και οι «κακομοίρηδες»
Η αφορμή ήταν η τηλεοπτική αντιπαράθεση του Χάρη Θεοχάρη με την Τόνια Αντωνίου.
Στη συζήτηση για την οικονομία και την ακρίβεια ο υφυπουργός Εξωτερικών είπε:
«Έχουμε τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη. Υπάρχουν όμως και νοικοκύρηδες. Δεν υπάρχουν μόνο κακομοίρηδες».
Η δήλωση προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και ο ίδιος επιχείρησε στη συνέχεια να εξηγήσει τι εννοούσε.
Το πολιτικό πρόβλημα όμως είχε ήδη δημιουργηθεί.
Γιατί η λέξη «κακομοίρης», όταν χρησιμοποιείται μέσα σε μια δημόσια συζήτηση για ανθρώπους που δυσκολεύονται οικονομικά, προσφέρεται αναπόφευκτα για μια εντελώς διαφορετική ανάγνωση από εκείνη που μπορεί να είχε στο μυαλό του ο ομιλητής.
Και αυτό συνέβη.
Από την αντιπολίτευση στην εσωκομματική σύγκρουση
Το πραγματικά καινούργιο στοιχείο όμως δεν είναι ότι επιτέθηκε στον Θεοχάρη το ΠΑΣΟΚ.
Αυτό ήταν αναμενόμενο.
Το σημαντικό είναι ότι η υπόθεση άνοιξε εσωτερικό μέτωπο στη Νέα Δημοκρατία.
Η αναφορά Καλογερόπουλου στην πολιτική προέλευση Θεοχάρη δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί τυχαία.
Γιατί ένας βουλευτής θα μπορούσε απλώς να πει ότι η συγκεκριμένη δήλωση ήταν λανθασμένη.
Δεν περιορίστηκε εκεί.
Έβαλε στη συζήτηση την έννοια του «φιλοξενούμενου».
Και αυτή είναι μια λέξη με πολύ μεγαλύτερο πολιτικό φορτίο.
Και μετά έρχεται ο Φλωρίδης
Η συζήτηση δεν σταματά στον Χάρη Θεοχάρη.
Υπάρχει και η περίπτωση του υπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη.
Ο Φλωρίδης έχει μια εντελώς διαφορετική πολιτική διαδρομή από τον παραδοσιακό χώρο της ΝΔ.
Υπήρξε επί χρόνια κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, βουλευτής και υπουργός κυβερνήσεων του κόμματος.
Σήμερα αποτελεί έναν από τους υπουργούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Και το τελευταίο διάστημα βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο εξαιτίας της περίφημης δήλωσής του για τα Τέμπη:
«Όσοι από τους πολιτικούς μιλούν για μπάζωμα, είναι για τα μπάζα».
Η παραπομπή Τριαντόπουλου επανέφερε τη δήλωση
Η φράση αυτή επέστρεψε με δύναμη στη δημόσια συζήτηση μετά την παραπομπή του Χρήστου Τριαντόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο για παράβαση καθήκοντος σχετικά με τις παρεμβάσεις στον χώρο της τραγωδίας των Τεμπών.
Ο Φλωρίδης όχι μόνο δεν απέσυρε την παλαιότερη τοποθέτησή του αλλά επανήλθε, υποστηρίζοντας ότι η φράση του «δικαιώθηκε απολύτως».
Ο ίδιος εξήγησε ότι η επίμαχη τοποθέτηση αφορούσε πολιτικούς που, κατά την άποψή του, συνέδεαν τις παρεμβάσεις στον χώρο με θεωρίες περί παράνομου φορτίου και συγκάλυψης.
Επομένως, πρέπει να γίνει μια σημαντική διάκριση:
η παραπομπή Τριαντόπουλου δεν αποτελεί από μόνη της δικαστική επιβεβαίωση όλων των ισχυρισμών που έχουν διατυπωθεί πολιτικά για τα Τέμπη.
Ούτε βεβαίως συνιστά καταδίκη του πρώην υφυπουργού.
Δημιουργεί όμως ένα νέο πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο η παλαιότερη φράση του υπουργού Δικαιοσύνης επανέρχεται αναπόφευκτα προς αξιολόγηση.
Θεοχάρης και Φλωρίδης: δύο διαφορετικές περιπτώσεις με ένα κοινό χαρακτηριστικό
Οι δύο υποθέσεις είναι διαφορετικές.
Ο Θεοχάρης δέχεται κριτική για μια δήλωση σχετικά με τους «νοικοκύρηδες» και τους «κακομοίρηδες».
Ο Φλωρίδης για τη στάση και τη φρασεολογία του γύρω από την υπόθεση των Τεμπών.
Υπάρχει όμως ένα κοινό πολιτικό χαρακτηριστικό:
κανένας από τους δύο δεν προέρχεται από τον παραδοσιακό κορμό της Νέας Δημοκρατίας.
Ο Θεοχάρης πέρασε από το Ποτάμι.
Ο Φλωρίδης έχει μακρά διαδρομή στο ΠΑΣΟΚ.
Και οι δύο εντάχθηκαν στο κυβερνητικό σχήμα του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Αυτό δεν αποδεικνύει ασφαλώς ότι η πολιτική τους προέλευση έχει οποιαδήποτε σχέση με τις δηλώσεις τους.
Δείχνει όμως γιατί οι συγκεκριμένες υποθέσεις χρησιμοποιούνται πλέον από ορισμένα στελέχη και σχολιαστές ως αφορμή για μια πολύ μεγαλύτερη εσωκομματική συζήτηση.
Η παλιά συζήτηση για τη «διεύρυνση» επιστρέφει
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε από την αρχή μια Νέα Δημοκρατία με ανοιχτές πόρτες προς το Κέντρο.
Η στρατηγική αυτή είχε σαφή εκλογικά χαρακτηριστικά και συνοδεύτηκε από την αξιοποίηση στελεχών που προέρχονταν από το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι ή γενικότερα τον χώρο του πολιτικού Κέντρου.
Όσο η ΝΔ κέρδιζε εκλογές και διατηρούσε μεγάλη απόσταση από τους αντιπάλους της, οι εσωτερικές αντιρρήσεις για αυτή τη διεύρυνση είχαν μικρότερη πολιτική ένταση.
Σε μια περίοδο όμως όπου η κυβέρνηση αντιμετωπίζει μεγαλύτερη πολιτική πίεση, οι δημοσκοπικές ισορροπίες έχουν αλλάξει και στο εσωτερικό της παράταξης υπάρχει αυξημένη νευρικότητα, τέτοιες διαφορές αποκτούν μεγαλύτερη σημασία.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό μήνυμα της παρέμβασης Καλογερόπουλου.
Δεν είναι μόνο:
«Θεοχάρη, πρόσεχε τι λες».
Είναι και:
«Μην ξεχνάς σε ποιο κόμμα ήρθες».
Το πρόβλημα για το Μαξίμου
Για το Μέγαρο Μαξίμου αυτή είναι μια δυνητικά δύσκολη συζήτηση.
Διότι η διεύρυνση αποτέλεσε συνειδητή επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη και ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της πολιτικής φυσιογνωμίας που επιχείρησε να δώσει στη ΝΔ.
Εάν όμως οι πολιτικές αστοχίες στελεχών που προέρχονται από άλλους χώρους αρχίσουν να ερμηνεύονται στο εσωτερικό του κόμματος ως «κόστος των μεταγραφών», τότε το πρόβλημα παύει να αφορά τα συγκεκριμένα πρόσωπα.
Μετατρέπεται σε συζήτηση για την ίδια τη φυσιογνωμία της Νέας Δημοκρατίας.
Ποιος εκπροσωπεί την παράταξη;
Οι άνθρωποι που βρίσκονται σε αυτήν επί δεκαετίες ή εκείνοι που εντάχθηκαν τα τελευταία χρόνια στο πλαίσιο της διεύρυνσης;
Και ποιος αποφασίζει τελικά ποια είναι σήμερα η «παραδοσιακή ΝΔ»;
Αυτά τα ερωτήματα δεν έχουν μία αντικειμενική απάντηση.
Το βέβαιο είναι ότι πλέον ακούγονται.
Και όταν ένας βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας αισθάνεται την ανάγκη να υπενθυμίσει δημοσίως σε έναν υπουργό της ίδιας κυβέρνησης ότι ο πολιτικός χώρος «τον φιλοξενεί», τότε η συζήτηση έχει ήδη ξεπεράσει κατά πολύ μία άστοχη φράση περί «νοικοκύρηδων» και «κακομοίρηδων».
