Σοβαρά ερωτήματα για τη διαχείριση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας θέτει η επιστημονική συνεργάτιδα του Ευρωβουλευτή Σάκη Αρναούτογλου, Εύα Φιλιππάτου, εξαπολύοντας σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση για τον τρόπο αξιοποίησης του προγράμματος «Ελλάδα 2.0».
Σε μια ιδιαίτερα αιχμηρή παρέμβαση, η κ. Φιλιππάτου υποστηρίζει ότι, παρά τα 36 δισεκατομμύρια ευρώ που διατέθηκαν μέσω του Εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, η καθημερινότητα των πολιτών όχι μόνο δεν βελτιώθηκε, αλλά παραμένει ασφυκτική για χιλιάδες οικογένειες, μικρομεσαίους επαγγελματίες και συνταξιούχους.
«Η κοινωνία έμεινε στον πάγκο»
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, το «Ελλάδα 2.0» παρουσιάστηκε ως μια ιστορική ευκαιρία για την ανασυγκρότηση της χώρας, με στόχο τη δημιουργία ενός ισχυρότερου παραγωγικού μοντέλου, καλύτερων δημόσιων υπηρεσιών και ουσιαστικής κοινωνικής προστασίας.
Ωστόσο, σύμφωνα με την ίδια, το τελικό αποτέλεσμα απέχει σημαντικά από τις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί.
Η Εύα Φιλιππάτου σημειώνει ότι η μέση ελληνική οικογένεια συνεχίζει να πιέζεται από το αυξημένο κόστος ζωής, τα υψηλά ενοίκια, την ακρίβεια στα βασικά αγαθά και τα προβλήματα πρόσβασης στην υγεία, παρά τη μεγάλη εισροή ευρωπαϊκών πόρων.
«9 δισεκατομμύρια λιμνάζουν»
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στα στοιχεία απορρόφησης των κονδυλίων. Όπως επισημαίνει, μέχρι το τέλος του 2025 είχαν εκταμιευθεί συνολικά 23,45 δισεκατομμύρια ευρώ, όμως μόλις 14 δισεκατομμύρια είχαν φτάσει στους τελικούς αποδέκτες.
Κατά την ίδια, περισσότερα από 9 δισεκατομμύρια ευρώ παραμένουν ανενεργά, ενώ η χώρα καλείται μέσα σε ασφυκτικά χρονικά περιθώρια να απορροφήσει επιπλέον 21 δισεκατομμύρια ευρώ, ώστε να μην χαθούν πόροι.
Η παρέμβαση εστιάζει και στις καθυστερήσεις που καταγράφονται σε κρίσιμα προγράμματα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα – όπως αναφέρει – τις προσκλήσεις για επενδύσεις στα αλιευτικά σκάφη μέσω του προγράμματος ΠΑΛΥΘ, οι οποίες άνοιξαν μόλις τον Μάιο του 2026.
«Ποιοι τελικά ωφελήθηκαν;»
Η κ. Φιλιππάτου αφήνει σαφείς αιχμές ότι το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης κατευθύνθηκε σε λίγους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, ενώ οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και η περιφέρεια έμειναν εκτός του βασικού σχεδιασμού.
Παράλληλα, κάνει λόγο για ανοιχτές πληγές σε τομείς όπως:
- το ΕΣΥ,
- οι δημόσιες υποδομές,
- οι σιδηρόδρομοι,
- η στεγαστική κρίση,
- η υπογεννητικότητα,
- η πολιτική προστασία,
- η ύδρευση και η στήριξη της περιφέρειας.
Σύμφωνα με την ίδια, αν υπήρχε πραγματικός κοινωνικός σχεδιασμός, οι πολίτες θα έβλεπαν ήδη απτά αποτελέσματα στην ποιότητα ζωής τους.
Ζητά διαφάνεια και λογοδοσία
Η επιστημονική συνεργάτιδα του Ευρωβουλευτή Σάκη Αρναούτογλου ζητά να υπάρξει πλήρης διαφάνεια για το πού κατευθύνθηκαν τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης, ποιοι ωφελήθηκαν και ποια έργα καθυστέρησαν ή δεν προχώρησαν.
Παράλληλα, θέτει ερωτήματα για το γεγονός ότι πολλές προσκλήσεις και χρηματοδοτικά εργαλεία ενεργοποιούνται, όπως αναφέρει, την τελευταία στιγμή, δημιουργώντας ασφυκτικές προθεσμίες για επαγγελματίες και μικρές επιχειρήσεις που δεν διαθέτουν έτοιμους μηχανισμούς και πρόσβαση σε τραπεζική χρηματοδότηση.
Η ίδια καταλήγει αφήνοντας σαφείς πολιτικές αιχμές προς την κυβέρνηση, διερωτώμενη αν το πραγματικό ζητούμενο είναι η ουσιαστική ανάπτυξη της χώρας ή μια επικοινωνιακή διαχείριση ενόψει των πολιτικών εξελίξεων.
Παρακάτω ολόκληρη η παρέμβαση:
«Ελλάδα 2.0»: Με 36 δισεκατομμύρια στο «γήπεδο» και την κοινωνία στον «πάγκο»
Το Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0» παρουσιάστηκε ως μια ιστορική ευκαιρία για να αλλάξει η Ελλάδα. Να αποκτήσει ισχυρή παραγωγή, σύγχρονες υποδομές, ανθεκτική οικονομία και ένα πραγματικό κοινωνικό κράτος που θα στηρίζει τον πολίτη στην καθημερινότητα του. Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε μια κυβέρνηση που διαχειρίστηκε 36 δισεκατομμύρια ευρώ χωρίς το αντίστοιχο αποτέλεσμα για την κοινωνία.
Γιατί το βασικό ερώτημα είναι απλό: άλλαξε τελικά η ζωή των Ελλήνων; Ζει σήμερα καλύτερα η μέση οικογένεια; Μειώθηκε η αγωνία για το ενοίκιο, το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, την πρόσβαση στην υγεία; Νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια ο νέος άνθρωπος που δεν μπορεί να φύγει από το πατρικό του ή ο συνταξιούχος που σκέφτεται να πάρει στο εγγόνι του μια σοκολάτα; Η απάντηση είναι όχι.
Παρά τον πρωτοφανή πακτωλό ευρωπαϊκών πόρων, το παραγωγικό μοντέλο της χώρας παρέμεινε το ίδιο. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις έμειναν ξανά στο περιθώριο, οι τράπεζες χρηματοδότησαν κυρίως λίγους και ισχυρούς, ενώ κρίσιμες δημόσιες ανάγκες όπως το ΕΣΥ, η πολιτική προστασία, οι σιδηρόδρομοι, η ύδρευση, η στεγαστική κρίση, η υπογεννητικότητα, παραμένουν ανοιχτές πληγές.
Και ενώ η κυβέρνηση πανηγυρίζει για εκταμιεύσεις, η πραγματικότητα είναι αποκαλυπτική. Από τα 23,45 δισεκατομμύρια ευρώ που είχαν εκταμιευθεί μέχρι το τέλος του 2025, μόνο 14 δισεκατομμύρια είχαν φτάσει πραγματικά στους τελικούς αποδέκτες. Δηλαδή πάνω από 9 δισεκατομμύρια ευρώ λιμνάζουν. Την ίδια ώρα, η χώρα καλείται μέσα σε λίγους μήνες να απορρροφήσει πάνω από 21 δισεκατομμύρια ευρώ για να μην «γυρίσουν» τα λεφτά πίσω.
Τρανταχτό παράδειγμα προσκλήσεις εκατομμυρίων ευρώ, όπως για επενδύσεις στα αλιευτικά σκάφη μέσω του προγράμματος ΠΑΛΥΘ, ανοίγουν μόλις τώρα, τον Μάιο του 2026, με ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα μέχρι τον Σεπτέμβριο. Δηλαδή η κυβέρνηση θυμήθηκε στο «και πέντε» να τρέξει έργα που απαιτούν φακέλλους, εγκρίσεις, ελέγχους, τραπεζική συμμετοχή και πραγματική υλοποίηση. Και ποιος τελικά θα καταφέρει να ανταποκριθεί στα χρονικά όρια; Ο μικρός ψαράς της περιφέρειας ή όσοι έχουν ήδη έτοιμους μηχανισμούς, συμβούλους και πρόσβαση στις τράπεζες;
Και το πιο σοβαρό: αν υπήρχε πραγματικό σχέδιο κοινωνικής συνοχής, σήμερα θα βλέπαμε ένα διαφορετικό ΕΣΥ, ισχυρότερες δημόσιες υπηρεσίες, ουσιαστική προστασία της κατοικίας, στήριξη της περιφέρειας και ποιότητα ζωής. Αντ’ αυτού, οι πολίτες αισθάνονται ότι η καθημερινότητα τους γίνεται ολοένα δυσκολότερη, παρά τα δισεκατομμύρια που πέρασαν από την χώρα.
Ο κόσμος ζητά διαφάνεια, λογοδοσία, αλήθεια και αξιοποίηση των χρημάτων με πραγματικό κοινωνικό αποτέλεσμα. Να μάθει ο ελληνικός λαός που πήγαν τα χρήματα, ποιοι ωφελήθηκαν, ποια έργα χάθηκαν και ποιος ευθύνεται.
Γιατί τόσα προγράμματα και προσκλήσεις έμεναν επί χρόνια κλειστά και ανοίγουν μαζικά τώρα, την τελευταία στιγμή; Μήπως τελικά το ζητούμενο για την κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι η πραγματική ανάπτυξη της χώρας, αλλά ένα ακόμα επικοινωνιακό προεκλογικό παιχνίδι με βροχή ανακοινώσεων στην ασφυκτική καθημερινότητα του λαού;
Εύα Φιλιππάτου
