Υπάρχουν αθλητικά σωματεία που τα αξιολογείς από έναν βαθμολογικό πίνακα. Υπάρχουν όμως και εκείνα που πρέπει να τα κρίνεις από κάτι βαθύτερο: από το αν κατάφεραν να δημιουργήσουν αθλητική κουλτούρα εκεί όπου οι συνθήκες δεν ήταν αυτονόητα ευνοϊκές.
Η Γυμναστική Εταιρεία Κεφαλληνίας ανήκει, κατά τη γνώμη μου, στη δεύτερη κατηγορία.
Ιδρύθηκε το 1987 από τους καθηγητές φυσικής αγωγής Νίκο Αγγελόπουλο και Περικλή Κακουράτο, σε μια εποχή χωμάτινου στίβου και σοβαρών ελλείψεων αθλητικού υλικού. Το 2005 πέρασε σε νέα φάση, με ανανέωση διοίκησης και προπονητικής λειτουργίας και δημιουργία ακαδημιών για μικρότερες ηλικίες. Σήμερα οι ακαδημίες της απευθύνονται σε παιδιά 4 έως 12 ετών σε Αργοστόλι και Ληξούρι.
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον.
Γιατί το 2026 η ΓΕΚ δεν είναι απλώς ένα επαρχιακό σωματείο που «συμμετέχει αξιοπρεπώς».
Έχει αθλητή που έφτασε σε τελικό Παγκοσμίου Πρωταθλήματος.
Ο Χάρης Αλιβιζάτος άλλαξε την κλίμακα
Η φετινή πορεία του Χάρης Αλιβιζάτος αποτελεί ίσως την καλύτερη απόδειξη για το επίπεδο στο οποίο μπορεί πλέον να φτάσει ο κεφαλονίτικος στίβος.
Την 1η Μαρτίου, στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κλειστού στίβου στην Παιανία, πέρασε τα 2,25 μ., σημειώνοντας πανελλήνιο ρεκόρ Κ20 στον κλειστό στίβο. Ο ΣΕΓΑΣ κατέγραψε την επίδοση ως μία από τις κορυφαίες διεθνώς στην ηλικιακή του κατηγορία: πρώτη στην Ευρώπη και δεύτερη στον κόσμο στην Κ20 για την περίοδο του κλειστού.
Και τον Αύγουστο ήρθε το ακόμη μεγαλύτερο βήμα.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20 στο Όρεγκον, ο Αλιβιζάτος πέρασε τα 2,14 μ. στον προκριματικό και πήρε το εισιτήριο για τον μεγάλο τελικό.
Δεν είναι μία ακόμη καλή επίδοση.
Είναι αλλαγή κλίμακας για τον κεφαλονίτικο στίβο.
Όταν ένα παιδί που αναπτύχθηκε σε ένα νησιωτικό σωματείο βρίσκεται απέναντι στους καλύτερους νέους άλτες του κόσμου, το μήνυμα προς τα μικρότερα παιδιά της ακαδημίας είναι πανίσχυρο: η απόσταση Αργοστόλι–παγκόσμια σκηνή μπορεί να καλυφθεί.
Και πίσω από τον Αλιβιζάτο υπάρχει νέα γενιά
Το μεγαλύτερο λάθος θα ήταν, όμως, να θεωρήσουμε τη ΓΕΚ «τον σύλλογο του Αλιβιζάτου».
Τα φετινά αποτελέσματα δείχνουν βάθος.
Στο Διασυλλογικό Κ18 της Πάτρας στις 18 Απριλίου, 19 αθλητές και αθλήτριες της ΓΕΚ κατέκτησαν 11 μετάλλια – έξι χρυσά, δύο αργυρά και τρία χάλκινα – και έφεραν τον σύλλογο στην τέταρτη θέση της γενικής κατάταξης. Ο Γκέρσι Σουλεϊμάνι κέρδισε 100 και 200 μ. με 10.96 και 22.28, ενώ η Ελπίδα Δανελάτου ήταν πρώτη στο τριπλούν με 10,89 μ. και δεύτερη στο μήκος με 5,38 μ.
Λίγες ημέρες αργότερα, στο Κ16, 11 αθλητές και αθλήτριες έφεραν οκτώ μετάλλια και 12 ατομικά ρεκόρ.
Και τον Ιούνιο ήρθε η διεθνής επιβεβαίωση για τον Σουλεϊμάνι.
Στο Πανελλήνιο Κ18 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στα 200 μ. με 21.55, επίδοση που αποτέλεσε νέο ρεκόρ Κεφαλονιάς και επιβεβαίωσε το όριο για το Ευρωπαϊκό Κ18. Στο Ριέτι προχώρησε μέχρι τον ημιτελικό των 200 μ., όπου ολοκλήρωσε 19ος στην Ευρώπη με 21.67.
Αυτό είναι παραγωγή αθλητών. Όχι συγκυριακή επιτυχία.
Τα Βεργώτεια είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα μίτινγκ
Υπάρχει και ένας δεύτερος άξονας στον οποίο η ΓΕΚ έχει πετύχει κάτι εξαιρετικά δύσκολο: έφερε τον μεγάλο στίβο στην Κεφαλονιά.
Τα Βεργώτεια αναβίωσαν το 2015. Το 2026 πραγματοποιήθηκαν στο ανακαινισμένο Δημοτικό Στάδιο Αργοστολίου «Ανδρέας Βεργωτής», με αθλητές από 19 χώρες και πέντε ηπείρους, μεταξύ των οποίων ο Μίλτος Τεντόγλου και η παγκόσμια πρωταθλήτρια Talitha Diggs.
Αυτό έχει τεράστια σημασία.
Ένα παιδί της Κεφαλονιάς δεν χρειάζεται πλέον να δει τον υψηλό αθλητισμό μόνο από την τηλεόραση. Μπορεί να βρεθεί δίπλα σε πρωταθλητές παγκόσμιου επιπέδου μέσα στο στάδιο της πόλης του.
Και ταυτόχρονα το νησί αποκτά ένα αθλητικό γεγονός με δυνατότητα τουριστικής εξωστρέφειας.
Η μεγάλη αλλαγή των υποδομών
Για χρόνια η ίδια η ΓΕΚ έθετε ως πρώτη προτεραιότητα την αντικατάσταση του ελαστικού τάπητα του σταδίου.
Το 2026 αυτό άρχισε να γίνεται πραγματικότητα, με την άφιξη περισσότερων από 6.000 τ.μ. νέου πιστοποιημένου ελαστικού τάπητα στο Δημοτικό Στάδιο Αργοστολίου.
Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη ευκαιρία της επόμενης ημέρας.
Η Κεφαλονιά έχει πλέον πολύ καλύτερη βάση ώστε να φιλοξενεί αγώνες, προπονητικά camps και αθλητές υψηλού επιπέδου.
Το δύσκολο μειονέκτημα του νησιού
Δεν πρέπει όμως να εξιδανικεύουμε τα πράγματα.
Για έναν αθλητή της Αθήνας, ένας αγώνας στην Παιανία μπορεί να σημαίνει μία διαδρομή με το αυτοκίνητο.
Για ένα παιδί της Κεφαλονιάς, η ίδια συμμετοχή μπορεί να σημαίνει πλοίο ή αεροπλάνο, διαμονή, φαγητό, μετακινήσεις και χαμένες σχολικές ώρες.
Και αυτά επαναλαμβάνονται.
Άρα πίσω από κάθε μετάλλιο ενός νησιωτικού σωματείου υπάρχει συχνά ένα οικονομικό και οργανωτικό κόστος πολύ μεγαλύτερο από αυτό που φαίνεται στο αποτέλεσμα.
Γι’ αυτό το επόμενο βήμα πρέπει να είναι μεγαλύτερη θεσμική και χορηγική υποστήριξη για μετακινήσεις, αθλητικό υλικό, προπονητικά camps και επιστημονική υποστήριξη των αθλητών υψηλού επιπέδου.
Η πραγματική επιτυχία της ΓΕΚ
Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, η μεγαλύτερη επιτυχία της ΓΕΚ δεν είναι τα 2,25 μ. του Αλιβιζάτου.
Ούτε τα 21.55 του Σουλεϊμάνι.
Ούτε τα 11 μετάλλια ενός Διασυλλογικού.
Είναι ότι δημιουργήθηκε διαδρομή.
Ένα παιδί μπορεί να μπει τεσσάρων ή πέντε ετών στην ακαδημία, να μάθει τον στίβο, να περάσει στις αναπτυξιακές κατηγορίες, να φτάσει σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα και –όπως πλέον αποδείχθηκε– να βρεθεί ακόμη και σε Ευρωπαϊκό ή Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Αυτό είναι αθλητικό οικοσύστημα.
Και γι’ αυτό η Γυμναστική Εταιρεία Κεφαλληνίας αξίζει να αντιμετωπίζεται πλέον όχι ως «ένα ακόμη σωματείο του νησιού», αλλά ως ένα από τα σοβαρότερα αναπτυξιακά κεφάλαια του κεφαλονίτικου αθλητισμού.
Το ζητούμενο τώρα είναι να μην αρκεστούμε στο χειροκρότημα όταν έρχεται η μεγάλη επιτυχία.
Να δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε ο επόμενος Αλιβιζάτος, ο επόμενος Σουλεϊμάνι και τα παιδιά που σήμερα τρέχουν στην ακαδημία να έχουν ακόμη καλύτερες πιθανότητες.
Γιατί η ΓΕΚ απέδειξε ήδη κάτι πολύ σημαντικό:
η Κεφαλονιά μπορεί να παράγει αθλητές παγκόσμιου επιπέδου.
Το επόμενο στοίχημα είναι να πάψει αυτό να μας εκπλήσσει.
