Ηλίας Τουμασάτος: «Οι μαθητές μας είναι πάντα παιδιά μας» – Η συγκλονιστική ανάρτηση για τον χαμό ενός πρώην μαθητή του

Μια βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική ανάρτηση έκανε ο εκπαιδευτικός Ηλίας Τουμασάτος, με αφορμή την είδηση του θανάτου ενός πρώην μαθητή του. Μέσα από τα λόγια του αποτυπώνει τη θλίψη ενός δασκάλου που αποχαιρετά οριστικά ένα παιδί που κάποτε πέρασε από την τάξη του, αλλά και τα αναπάντητα ερωτήματα που αφήνει πίσω της μια τέτοια απώλεια.

«Οι μαθητές μας είναι πάντα παιδιά μας», γράφει ο Ηλίας Τουμασάτος, περιγράφοντας το σοκ που αισθάνεται ένας εκπαιδευτικός όταν πληροφορείται ότι ένας παλιός μαθητής του δεν βρίσκεται πια στη ζωή.

Η ανάρτησή του δεν περιορίζεται στον πόνο της απώλειας. Είναι και μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση για τις δυσκολίες που μπορεί να κρύβονται πίσω από το βλέμμα ενός παιδιού, για όσα δεν γνωρίζει πάντοτε ο δάσκαλος και για την αγάπη που ίσως δεν πρόλαβε να προσφέρει.

«Για κάποια παιδιά αυτή η “τύχη” δεν ήταν ποτέ αγαθή», σημειώνει, αναφερόμενος στις δύσκολες διαδρομές που μπορεί να ακολουθούν ορισμένοι μαθητές ήδη από τα παιδικά τους χρόνια.

Ο εκπαιδευτικός αναρωτιέται εάν θα μπορούσε να είχε κάνει κάτι περισσότερο, εάν θα μπορούσε να είχε δείξει περισσότερη αγάπη ή να είχε προσέξει καλύτερα όσα δεν λέγονταν μέσα στη σχολική αίθουσα.

Ιδιαίτερα συγκινητική είναι η αναφορά στην τελευταία συνάντησή του με τον πρώην μαθητή του, πριν από ένα ή δύο χρόνια, στη λεωφόρο Βεργωτή στο Αργοστόλι.

Ο νεαρός τον χαιρέτησε εγκάρδια και εκείνος τον αγκάλιασε. Ήταν, όπως γράφει, η τελευταία τους αγκαλιά.

Κλείνοντας, ο Ηλίας Τουμασάτος απευθύνει ένα μήνυμα που ξεπερνά τα όρια της σχολικής κοινότητας: να μη διστάζουμε να δείχνουμε την αγάπη μας, γιατί ποτέ δεν γνωρίζουμε πόσο μπορεί να τη χρειάζεται ο άνθρωπος που βρίσκεται απέναντί μας.

Ολόκληρη η ανάρτηση του Ηλία Τουμασάτου:

«Οι μαθητές μας είναι πάντα παιδιά μας. Κι όταν μαθαίνεις πως ένα από τα παιδιά σου έφυγε από τη ζωή δεν γίνεται να μη συγκλονιστείς, όσα χρόνια κι αν έχουνε περάσει από τη μέρα που το αποχαιρέτησες στην αποφοίτησή του και του ευχήθηκες καλή τύχη στη ζωή του.

Για κάποια παιδιά αυτή η “τύχη” δεν ήταν ποτέ αγαθή, λες και ήταν γραφτό από τα μικρά τους χρόνια να βαδίζουν σε συμπληγάδες, μοιραία να σκληραίνουν, να βγάζουν αγκάθια κι εσύ, από την έδρα να επιπλήττεις, να νουθετείς, καμιά φορά δίχως να ξέρεις τί πίκρα κρύβει κάθε εφηβικό βλέμμα, τί δράμα κλείνει πίσω της κάθε πόρτα.

Και το παιδί φεύγει από το σχολείο, από τα χέρια σου, κι αναρωτιέσαι αν πρόλαβες να κάνεις κάτι. Κι έρχεται η σκληρή αλήθεια που σου λέει πως… όχι.

Και ξέρεις ότι ασφαλώς δεν έχεις τη δύναμη να σώσεις όλον τον κόσμο, αλλά… μήπως υπήρχε κάτι ακόμα που θα μπορούσες να είχες κάνει; Μήπως θα μπορούσες να είχες δώσει λίγη αγάπη παραπάνω;… μήπως… κι αυτή η ερώτηση θα σε τρώει…

Οι δάσκαλοι πιστεύω πως έχουμε μέσα μας απέραντη αγάπη… μα καμιά φορά είναι δύσκολο να τη μοιράσεις σωστά σ’ ένα δεδομένο χρόνο… μέσα στον οποίο ποτέ δεν ξέρεις όταν στρέφεις το βλέμμα κι ανοίγεις κάπου αγκαλιά, πόσες άλλες μικρές τραγωδίες προσπερνάς, πόσες αγκαλιές δεν έδωσες… πόσα παιδιά λαχταρούσαν να τα προσέξεις κι εσύ προσπέρασες…

Την τελευταία φορά που συνάντησα αυτό το παιδί, εδώ και ένα δυο χρόνια, κάπου στη λεωφόρο Βεργωτή, με χαιρέτισε εγκάρδια κι εγώ τον έκανα μια αγκαλιά.

Ήταν η τελευταία.

Ας ανοίγουμε λοιπόν την αγκαλια μας αφειδώλευτα, ας μην το σκεφτόμαστε πολύ. Μια αγκαλιά μπορεί και να μη τη χρειάζεται κανείς, μπορεί και να πάει χαμένη. Μπορεί όμως και κάποιος να την έχει στ’ αλήθεια ανάγκη…»