Υπάρχει κάτι παράδοξο στην τελευταία επίθεση του Άδωνι Γεωργιάδη εναντίον του Αλέξη Τσίπρα.
Από τη μία, ο υπουργός Υγείας μάς διαβεβαιώνει ότι θεωρεί τον πρώην πρωθυπουργό «τελείως δευτερεύον πολιτικό μέγεθος».
Από την άλλη, η εμφάνιση αυτού του «δευτερεύοντος πολιτικού μεγέθους» στη Θεσσαλονίκη στις 2 Σεπτεμβρίου έχει προκαλέσει τέτοια κινητοποίηση, ώστε κυβερνητικά στελέχη να ασχολούνται επί ημέρες μαζί του.
Και ο Άδωνις Γεωργιάδης να φτάνει να τον χαρακτηρίζει «παλιόπαιδο».
Κάτι από τα δύο, λοιπόν, δύσκολα συμβαδίζει με το άλλο.
Εάν ο Τσίπρας είναι πολιτικά ασήμαντος, γιατί τόση φασαρία;
Και εάν η εμφάνισή του είναι αρκετά σημαντική ώστε να προκαλεί τέτοια αντίδραση, μήπως τελικά δεν είναι τόσο «δευτερεύων» όσο παρουσιάζεται;
Ποιον «κανόνα» παραβίασε ακριβώς;
Εδώ βρίσκεται το πρώτο μεγάλο πρόβλημα της επιχειρηματολογίας.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης παρουσιάζει την επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να εμφανιστεί στη Θεσσαλονίκη στις 2 Σεπτεμβρίου σαν περίπου παραβίαση πολιτικού κανονισμού.
Μόνο που στις 2 Σεπτεμβρίου ο Τσίπρας δεν πρόκειται να πραγματοποιήσει την επίσημη επίσκεψή του στη ΔΕΘ.
Το ανακοινωμένο πρόγραμμά του προβλέπει παρουσίαση του οικονομικού προγράμματος της ΕΛ.Α.Σ. σε ειδική εκδήλωση στο Porto Palace.
Η επίσκεψή του στην ίδια τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης έχει προγραμματιστεί για τις 9 Σεπτεμβρίου, όταν θα επισκεφθεί τα περίπτερα και θα δώσει συνέντευξη Τύπου στο «Ι. Βελλίδης».
Αυτό είναι κρίσιμη λεπτομέρεια.
Γιατί άλλο να πεις:
«Θεωρώ πολιτικά άκομψο να οργανώνει εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη πριν από τον πρωθυπουργό».
Και εντελώς άλλο να παρουσιάζεις την επιλογή ως περίπου παραβίαση «κανόνων».
Ποιος θεσμικός κανόνας απαγορεύει στον αρχηγό ενός κόμματος να πραγματοποιήσει πολιτική εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη στις 2 Σεπτεμβρίου;
Αν υπάρχει, ας τον δούμε.
Αν δεν υπάρχει, τότε μιλάμε για πολιτική παράδοση και επικοινωνιακή πρακτική, όχι για κανόνα που δεσμεύει θεσμικά τα κόμματα.
Από την «παράδοση» στο… «παλιόπαιδο»
Και εδώ η συζήτηση γίνεται ακόμη πιο παράξενη.
Ο υπουργός Υγείας θεωρεί ότι επειδή ο Αλέξης Τσίπρας επιλέγει να προηγηθεί επικοινωνιακά του πρωθυπουργού, αυτό αποδεικνύει περίπου κάτι για τον χαρακτήρα του.
Η πολιτική όμως δεν είναι σχολική γιορτή όπου τα παιδιά περιμένουν στη σειρά μέχρι να τα φωνάξει η δασκάλα.
Είναι ανταγωνισμός.
Τα κόμματα προσπαθούν να επιβάλουν την ατζέντα τους.
Οι πολιτικοί αρχηγοί επιλέγουν ημερομηνίες που τους εξυπηρετούν επικοινωνιακά.
Και η κυβέρνηση ασφαλώς έχει κάθε δικαίωμα να ενοχλείται από την επιλογή.
Δεν αποκτά όμως ιδιοκτησιακό δικαίωμα στην πολιτική επικαιρότητα της Θεσσαλονίκης πριν από τη ΔΕΘ.
Μάλιστα, η δημόσια συζήτηση των τελευταίων ημερών δείχνει ακριβώς ότι η επιλογή Τσίπρα αντιμετωπίζεται ως προσπάθεια να προηγηθεί επικοινωνιακά της κυβερνητικής παρουσίας.
Αυτό λέγεται πολιτική τακτική.
Μπορεί να αρέσει ή να μην αρέσει.
Δεν χρειάζεται παιδαγωγικό χαρακτηρισμό.
Και μετά ήρθαν τα «λεφτά»
Εδώ όμως τα πράγματα σοβαρεύουν πραγματικά.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν περιορίστηκε στον χαρακτηρισμό «παλιόπαιδο».
Υποστήριξε ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι «γεμάτος λεφτά», ξοδεύει πολλά και «δεν έχει δηλώσει ποτέ πού τα βρήκε». Η συγκεκριμένη δήλωση καταγράφεται και στο σημερινό ρεπορτάζ.
Αυτό πλέον δεν είναι πολιτικό πείραγμα.
Είναι εξαιρετικά σοβαρός δημόσιος υπαινιγμός για τα οικονομικά ενός πρώην πρωθυπουργού.
Και εδώ πρέπει να ισχύει ένας απλός κανόνας:
ή υπάρχουν στοιχεία ή δεν υπάρχουν.
Εάν ο υπουργός Υγείας διαθέτει στοιχεία ότι ο Αλέξης Τσίπρας πραγματοποιεί δαπάνες από χρήματα των οποίων η προέλευση δεν έχει δηλωθεί ενώ υπάρχει σχετική νόμιμη υποχρέωση, τότε το θέμα είναι πολύ σοβαρότερο από μια τηλεοπτική ατάκα.
Να παρουσιαστούν τα στοιχεία.
Να αναφερθούν συγκεκριμένα ποσά.
Να εξηγηθεί ποιες δαπάνες εννοεί.
Να προσδιοριστεί ποια δήλωση έπρεπε να έχει γίνει και δεν έγινε.
Και, εφόσον προκύπτει ζήτημα νομιμότητας, να ακολουθηθεί η θεσμική οδός.
Αν όμως δεν υπάρχουν τέτοια στοιχεία, τότε ένας υπουργός οφείλει να είναι εξαιρετικά προσεκτικός όταν δημιουργεί δημόσιες εντυπώσεις για αδήλωτη προέλευση χρημάτων πολιτικού αντιπάλου.
Και η Novartis δεν χωρά σε μία τηλεοπτική ατάκα
Αντίστοιχη προσοχή χρειάζεται και στον ισχυρισμό ότι ο Τσίπρας «προσπάθησε να κλείσει τους πολιτικούς του αντιπάλους στη φυλακή με το ψέμα της Novartis».
Η υπόθεση Novartis έχει τεράστια πολιτική και δικαστική διαδρομή, διαφορετικές πτυχές και δικαστικές εξελίξεις.
Κάποιος μπορεί να ασκήσει σκληρότατη πολιτική κριτική στον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ την υπόθεση.
Άλλο όμως αυτό και άλλο να παρουσιάζεται ως αποδεδειγμένο προσωπικό γεγονός ότι ο τότε πρωθυπουργός επιχείρησε να φυλακίσει τους αντιπάλους του για να κερδίσει εκλογές.
Αυτό είναι ερμηνεία και πολιτική κατηγορία του Γεωργιάδη, όχι κάτι που πρέπει να περνά στον δημόσιο λόγο ως αυτονόητο, αποδεδειγμένο πραγματικό περιστατικό.
Το μεγαλύτερο αυτογκόλ είναι αλλού
Υπάρχει όμως και μία καθαρά πολιτική διάσταση.
Η κυβέρνηση υποτίθεται ότι δεν θέλει να μετατρέψει τον Αλέξη Τσίπρα στον κεντρικό αντίπαλο του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Κι όμως τι συμβαίνει;
Ο Τσίπρας ανακοινώνει μία εκδήλωση.
Και αρχίζει η κυβερνητική συζήτηση για τον Τσίπρα.
Ο Παύλος Μαρινάκης αντιδρά.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης επιτίθεται.
Άλλα κυβερνητικά στελέχη σχολιάζουν.
Τα μέσα ενημέρωσης αναπαράγουν την αντιπαράθεση.
Και ξαφνικά, πριν καν ανεβεί στη Θεσσαλονίκη, ο Τσίπρας έχει ήδη πετύχει να βρίσκεται στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης.
Και όλα αυτά για έναν πολιτικό που, κατά τον Άδωνι Γεωργιάδη, είναι «τελείως δευτερεύον πολιτικό μέγεθος».
Αν είναι «δευτερεύων», αφήστε τον να αποδειχθεί
Υπάρχει ένας πολύ απλός τρόπος να αντιμετωπίσεις έναν πολιτικό που θεωρείς πραγματικά ασήμαντο.
Δεν τον μετατρέπεις καθημερινά σε πρωταγωνιστή.
Τον αφήνεις να παρουσιάσει το πρόγραμμά του.
Το εξετάζεις.
Το κοστολογείς.
Αποδεικνύεις πού κάνει λάθος.
Αντιπαραθέτεις το δικό σου σχέδιο.
Αυτό είναι πολιτική αντιπαράθεση.
Το «παλιόπαιδο», οι παρομοιώσεις με τον οδηγό που μπαίνει σφήνα και οι αόριστοι υπαινιγμοί περί χρημάτων μπορεί να παράγουν τηλεοπτικά αποσπάσματα.
Δεν απαντούν όμως στο βασικό ερώτημα:
Τι φοβάται πολιτικά η κυβέρνηση από την εμφάνιση Τσίπρα στις 2 Σεπτεμβρίου;
Γιατί εάν δεν φοβάται τίποτα, η ένταση της αντίδρασης είναι δύσκολο να εξηγηθεί.
Και εάν πράγματι ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένα «δευτερεύον πολιτικό μέγεθος», όπως λέει ο Άδωνις Γεωργιάδης, υπάρχει μία πολύ απλή συμβουλή:
Σταματήστε να του προσφέρετε καθημερινά το μεγαλύτερο πράγμα που χρειάζεται κάθε πολιτικός που επιχειρεί επιστροφή: δημοσιότητα.
Γιατί τελικά το πιο ενδιαφέρον στην ιστορία δεν είναι ότι ο Τσίπρας αποφάσισε να μιλήσει τρεις ημέρες πριν από τον Μητσοτάκη.
Είναι ότι, πριν ακόμη μιλήσει, κατάφερε να κάνει την κυβέρνηση να μιλά για εκείνον.
