Η αντιπολίτευση είναι απαραίτητη σε κάθε Δήμο. Χωρίς έλεγχο, χωρίς δύσκολες ερωτήσεις και χωρίς διαφορετικές προτάσεις, καμία Δημοτική Αρχή δεν μπορεί να λειτουργήσει όσο καλά θα μπορούσε.
Υπάρχει όμως μία βασική προϋπόθεση.
Η αντιπολίτευση πρέπει να πείθει ότι δεν θέλει απλώς να φύγει αυτός που διοικεί, αλλά ότι η ίδια διαθέτει καλύτερο σχέδιο για να διοικήσει.
Και αν επιχειρήσουμε σήμερα μια συνολική αποτίμηση της αντιπολίτευσης απέναντι στη Δημοτική Αρχή του Θεόφιλου Μιχαλάτου, εκεί ακριβώς βρίσκεται κατά τη γνώμη μου το μεγαλύτερο πρόβλημά της.
Η αντιπολίτευση στον Δήμο Αργοστολίου υπάρχει. Είναι δραστήρια, συχνά θορυβώδης και σε ορισμένες περιπτώσεις έχει αναδείξει πραγματικά ζητήματα.
Αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει να αποδείξει ότι αποτελεί συνολικά πιο πειστική πρόταση από τη διοίκηση Μιχαλάτου.
Και όσο αυτό δεν αλλάζει, ο σημερινός Δήμαρχος εξακολουθεί να διατηρεί ένα σημαντικό πολιτικό πλεονέκτημα.
Ο Θεόφιλος κρίνεται πλέον από έργο – η αντιπολίτευση από προτάσεις
Ο Θεόφιλος Μιχαλάτος βρίσκεται στη διοίκηση του Δήμου από το 2019.
Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί πλέον να επικαλείται περίοδο προσαρμογής. Κρίνεται από όσα έκανε, από όσα δεν έκανε και από όσα καθυστέρησε.
Ταυτόχρονα όμως αυτή η πολυετής παρουσία δημιουργεί και ένα πλεονέκτημα.
Ο πολίτης μπορεί να δει πράγματα.
Αναπλάσεις, παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο, αθλητικές και σχολικές υποδομές, έργα στις Δημοτικές Ενότητες, νέες κυκλοφοριακές παρεμβάσεις που σχεδιάζονται, επανασύσταση της Δημοτικής Αστυνομίας και προετοιμασία ελεγχόμενης στάθμευσης.
Κάποιος μπορεί να διαφωνεί με την κατεύθυνση ή τις προτεραιότητες.
Δεν μπορεί όμως εύκολα να ισχυριστεί ότι στον Δήμο Αργοστολίου δεν συμβαίνει τίποτα.
Και εδώ αρχίζει η δυσκολία της αντιπολίτευσης.
Για να κερδίσεις πολιτικά μια Δημοτική Αρχή που παράγει έργο, δεν αρκεί να λες ότι το έργο είναι λάθος.
Πρέπει να παρουσιάσεις κάτι καλύτερο.
Οι αναπλάσεις είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα
Ας πάρουμε τη μεγάλη συζήτηση για τις αναπλάσεις του Αργοστολίου.
Ένα τμήμα της αντιπολίτευσης έχει επανειλημμένα συνδέσει τις παρεμβάσεις με προβλήματα κυκλοφορίας, στάθμευσης και λειτουργίας της αγοράς.
Ο προβληματισμός δεν είναι παράλογος.
Το Αργοστόλι έχει σοβαρό κυκλοφοριακό πρόβλημα, ιδιαίτερα τους μήνες αιχμής.
Το λάθος αρχίζει όταν από το «πρέπει να λύσουμε ταυτόχρονα το κυκλοφοριακό» περνάμε στο «μην κάνετε αναπλάσεις επειδή θα δημιουργηθεί κυκλοφοριακό».
Αυτό είναι μια εξαιρετικά συντηρητική αντίληψη για την πόλη.
Μία πόλη δεν μπορεί να παραμείνει παγωμένη επειδή διαθέτει περισσότερα αυτοκίνητα από όσα αντέχει.
Πρέπει να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται τα αυτοκίνητα.
Και εδώ η Δημοτική Αρχή φαίνεται ότι τουλάχιστον κινείται προς αυτή την κατεύθυνση: Δημοτική Αστυνομία με δυνατότητα ουσιαστικών ελέγχων, ελεγχόμενη στάθμευση και παρκόμετρα αποτελούν κομμάτια μιας διαφορετικής πολιτικής για το κέντρο.
Το ερώτημα επομένως προς την αντιπολίτευση δεν είναι «σας αρέσει η ανάπλαση;».
Είναι:
Ποιο είναι το δικό σας ολοκληρωμένο μοντέλο κινητικότητας για το Αργοστόλι;
Ο Γιάννης Λυκούδης έχει ανεβάσει την πίεση – αλλά πρέπει να περάσει στο επόμενο στάδιο
Ο Γιάννης Λυκούδης αποτελεί αναμφίβολα μία από τις εντονότερες αντιπολιτευτικές φωνές της περιόδου.
Έχει ασκήσει σκληρή κριτική στη Δημοτική Αρχή για οικονομικά ζητήματα, ανταποδοτικά τέλη, καθημερινότητα και έργα, ενώ έχει επιχειρήσει να διευρύνει την παρουσία του και στις Δημοτικές Ενότητες.
Αυτό είναι θεμιτό.
Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν το πολιτικό μήνυμα κυριαρχείται από χαρακτηρισμούς και υψηλούς τόνους.
Η αντιπολίτευση δεν κερδίζει επειδή θα βρει τον πιο σκληρό χαρακτηρισμό για τον Δήμαρχο.
Κερδίζει όταν ο δημότης διαβάσει την πρότασή της και σκεφτεί:
«Ναι, αυτό πράγματι θα μπορούσε να λειτουργήσει καλύτερα».
Εκεί θεωρώ ότι υπάρχει ακόμη απόσταση.
Και όσο η σύγκρουση προσωποποιείται υπερβολικά γύρω από τον Μιχαλάτο, τόσο η σημερινή Δημοτική Αρχή μπορεί να εμφανίζεται ως η δύναμη της σταθερότητας απέναντι σε μία αντιπολίτευση που βρίσκεται ήδη σε προεκλογική λειτουργία.
Παντελειός και «Νησί για Όλους»: η θεσμική αντιπολίτευση έχει μεγαλύτερη αξία
Υπάρχει βέβαια και διαφορετικό παράδειγμα.
Η «Κεφαλονιά – Νησί για Όλους» έχει παρουσιάσει αρκετές φορές περισσότερο θεσμικό τρόπο αντιπολίτευσης.
Χαρακτηριστική είναι η παρέμβαση του Δημήτρη Κεκάτου για το κυκλοφοριακό, μέσα από την οποία τέθηκαν συγκεκριμένα ερωτήματα για τη Δημοτική Αστυνομία, την ελεγχόμενη στάθμευση και την κατάσταση βασικών δρόμων.
Αντίστοιχα, ο Αλέξανδρος Παντελειός έχει αναδείξει την εκκρεμότητα της Πράξης Εφαρμογής στη Λάσση.
Αυτού του είδους η αντιπολίτευση είναι χρήσιμη.
Και, κατά τη γνώμη μου, βοηθά ακόμη και τον ίδιο τον Μιχαλάτο.
Γιατί μια Δημοτική Αρχή χρειάζεται απέναντί της ανθρώπους που θα εντοπίσουν το κενό ενός σχεδιασμού πριν το πληρώσει ο δημότης.
Η Λαϊκή Συσπείρωση έχει συνέπεια, αλλά δύσκολα διεκδικεί τη διοίκηση
Η Λαϊκή Συσπείρωση αποτελεί μία διαφορετική περίπτωση.
Ο Γιάννης Κουρούκλης και η παράταξη έχουν σταθερή παρουσία, ιδιαίτερα σε ζητήματα πολιτικής προστασίας, εργαζομένων, κοινωνικών υποδομών και καθημερινότητας.
Δεν μπορεί επομένως να χαρακτηριστεί απούσα.
Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική της πρόταση περνά σχεδόν πάντα μέσα από μία ευρύτερη ιδεολογική ανάγνωση της Αυτοδιοίκησης.
Αυτό προσφέρει συνέπεια, αλλά δυσκολεύει τη μετατροπή της σε ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση διοίκησης του Δήμου με τα σημερινά θεσμικά και οικονομικά δεδομένα.
Το μεγαλύτερο δώρο στον Θεόφιλο είναι ο κατακερματισμός
Και φτάνουμε ίσως στο σημαντικότερο.
Η αντιπολίτευση του Αργοστολίου δεν έχει απέναντί της μόνο τον Θεόφιλο Μιχαλάτο.
Έχει να αντιμετωπίσει και τον ίδιο της τον κατακερματισμό.
Αποχωρήσεις, νέες κινήσεις, διαφορετικές προσωπικές στρατηγικές και πολιτικές συμμαχίες δημιουργούν την εικόνα ενός χώρου που ακόμη αναζητεί το σχήμα με το οποίο θα επιχειρήσει να διεκδικήσει τον Δήμο το 2028.
Η συνεργασία Λυκούδη–Παντελειού μπορεί να αποτελέσει προσπάθεια υπέρβασης αυτού του προβλήματος.
Αλλά πρέπει να αποκτήσει περιεχόμενο.
Δεν αρκεί μια συμμαχία εναντίον του Θεόφιλου Μιχαλάτου.
Χρειάζεται μια συμμαχία για ένα διαφορετικό Αργοστόλι.
Και αυτά τα δύο δεν είναι το ίδιο.
Ο Θεόφιλος έχει ένα ακόμη σημαντικό πλεονέκτημα
Υπάρχει και κάτι που θεωρώ ότι συχνά υποτιμάται.
Η Δημοτική Αρχή έχει συνέχεια.
Υπάρχει συγκεκριμένος Δήμαρχος, συγκεκριμένη διοικητική ομάδα και έργα που βρίσκονται σε διαφορετικές φάσεις σχεδιασμού και υλοποίησης.
Απέναντι σε αυτό, η αντιπολίτευση πρέπει να παρουσιάσει όχι απλώς διαφορετικές απόψεις, αλλά κυβερνησιμότητα σε δημοτικό επίπεδο.
Ποιος θα διοικήσει;
Με ποια ομάδα;
Ποια έργα της σημερινής διοίκησης θα συνεχίσει;
Ποια θα αλλάξει;
Ποια θα ακυρώσει;
Πώς θα λύσει το κυκλοφοριακό;
Πώς θα χρηματοδοτήσει τις προτάσεις της;
Αυτές είναι οι δύσκολες ερωτήσεις.
Και μέχρι σήμερα δεν θεωρώ ότι έχουν απαντηθεί επαρκώς.
Γόνιμη, λαϊκίστικη ή απούσα;
Η απάντησή μου λοιπόν είναι μικτή.
Απούσα, όχι.
Υπάρχουν παρεμβάσεις και σε αρκετές περιπτώσεις χρήσιμη κριτική.
Γόνιμη; Σε ορισμένα θέματα, ασφαλώς.
Ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιούνται θεσμικές διαδικασίες, συγκεκριμένα στοιχεία και πραγματικές αντιπροτάσεις.
Λαϊκίστικη; Επίσης ορισμένες φορές ναι.
Όταν κάθε έργο παρουσιάζεται περίπου ως καταστροφή, όταν η προσωπική επίθεση υποκαθιστά την πολιτική πρόταση ή όταν σύνθετα προβλήματα εμφανίζονται σαν να έχουν μαγικές λύσεις που απλώς αρνείται να εφαρμόσει ο Δήμαρχος.
Και αυτό τελικά μπορεί να λειτουργεί υπέρ του ίδιου του Θεόφιλου Μιχαλάτου.
Γιατί μετά από επτά χρόνια διοίκησης, ο Θεόφιλος Μιχαλάτος έχει ασφαλώς φθορά, λάθη και εκκρεμότητες.
Έχει όμως και ένα ισχυρό επιχείρημα:
μπορεί να δείξει τι έχει κάνει.
Η αντιπολίτευση πρέπει τώρα να δείξει τι θα έκανε καλύτερα.
Και μέχρι να το καταφέρει με πειστικό, συγκεκριμένο και κοστολογημένο τρόπο, ο Θεόφιλος Μιχαλάτος θα εξακολουθεί να διαθέτει το σημαντικότερο πλεονέκτημα ενόψει της επόμενης μεγάλης πολιτικής μάχης:
απέναντί του υπάρχουν αρκετοί που εξηγούν γιατί δεν τον θέλουν – αλλά ακόμη δεν έχει αναδειχθεί με την ίδια καθαρότητα ποιος μπορεί να πείσει τους δημότες ότι θα διοικήσει καλύτερα από αυτόν.
Αυτό είναι σήμερα το πραγματικό πρόβλημα της αντιπολίτευσης.
Και ταυτόχρονα ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό πλεονέκτημα του Θεόφιλου Μιχαλάτου.
Το πραγματικό ερώτημα για το 2028
Η επόμενη δημοτική μάχη δεν θα κριθεί από το ποιος έγραψε τον πιο σκληρό τίτλο.
Ούτε από το ποιος χαρακτήρισε περισσότερο τον Μιχαλάτο.
Θα κριθεί από μία πολύ απλή σύγκριση:
Τι έκανε η σημερινή Δημοτική Αρχή και τι συγκεκριμένα προτείνουν αυτοί που θέλουν να την αντικαταστήσουν;
Και εδώ θεωρώ ότι σήμερα ο Θεόφιλος Μιχαλάτος εξακολουθεί να έχει το πλεονέκτημα.
Όχι επειδή δεν έκανε λάθη.
Όχι επειδή δεν υπάρχουν καθυστερήσεις.
Και ασφαλώς όχι επειδή πρέπει να σταματήσει η κριτική.
Αλλά επειδή απέναντι σε μία διοίκηση που μπορεί να παρουσιάσει συγκεκριμένο έργο, η απάντηση δεν μπορεί να είναι διαρκώς:
«Όλα λάθος».
Χρειάζεται καλύτερη πρόταση.
Γιατί αυτή είναι η ουσία.
