Μπορεί η κούραση από δύο εκδηλώσεις μέσα σε λιγότερο από δέκα ημέρες να ήταν μεγάλη, όμως αυτό που μένει στον πρόεδρο της Κοινότητας Διλινάτων, Τάσο Τζωρτζάτο, δεν είναι μόνο η επιτυχία τους. Είναι κυρίως η εικόνα των παιδιών του χωριού που συμμετείχαν, βοήθησαν, χόρεψαν, συνεργάστηκαν και έδειξαν ότι η παράδοση και η αγάπη για τον τόπο μπορούν να περάσουν στην επόμενη γενιά.
Με μία ιδιαίτερα προσωπική και συγκινητική ανάρτηση, ο πρόεδρος των Διλινάτων Τάσος Τζωρτζάτος κάνει τον δικό του απολογισμό των φετινών εκδηλώσεων.
Όπως επισημαίνει, καθώς περνούν οι ημέρες και υποχωρεί η σωματική κούραση, επιστρέφουν στη μνήμη του οι στιγμές από την προσπάθεια που προηγήθηκε για να πραγματοποιηθούν δύο εκδηλώσεις μέσα σε διάστημα μικρότερο των δέκα ημερών.
Ωστόσο, δεν στέκεται στην επιτυχία τους.
«Δεν θα μιλήσω για την επιτυχία των εκδηλώσεων γιατί θεωρώ ότι όλα αυτά τα χρόνια τα καταφέρνουμε αρκετά καλά», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Αντίθετα, επιλέγει να μιλήσει για εκείνους που, όπως τονίζει με κεφαλαία γράμματα, ήταν φέτος οι πραγματικοί «ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ».
Τα παιδιά των Διλινάτων.
«Φέτος κερδίσαμε το στοίχημα»
Για τον Τάσο Τζωρτζάτο, η μεγάλη επιτυχία βρίσκεται στην αθρόα συμμετοχή των νέων και των μικρών παιδιών στην προετοιμασία και τη διοργάνωση.
Και ιδιαίτερη σημασία δίνει στα παιδιά που ζουν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μακριά από τα Διλινάτα, αλλά επιστρέφουν στον τόπο καταγωγής τους και βρίσκουν μέσα από αυτές τις εκδηλώσεις έναν ακόμη λόγο να δεθούν μαζί του.
Όπως σημειώνει:
«Θεωρώ ότι φέτος κερδίσαμε το στοίχημα. Δώσαμε στους ίδιους τους εαυτούς μας να καταλάβουμε όσο ποτέ άλλοτε ποιο είναι το χρέος μας στις επόμενες γενιές».
Η συμμετοχή των παιδιών, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν περιορίστηκε απλώς σε μία παρουσία στις εκδηλώσεις.
Συνεργάστηκαν, ανέλαβαν καθήκοντα, χόρεψαν και ήρθαν πιο κοντά μεταξύ τους μέσα από τη μουσική, τον χορό και την κοινή προσπάθεια.
Από την τετράχρονη Φιλοθέη μέχρι τα μεγαλύτερα παιδιά
Ιδιαίτερα όμορφες είναι οι εικόνες που περιγράφει ο πρόεδρος της Κοινότητας.
Η τετράχρονη Φιλοθέη και η πεντάχρονη Κατερίνα να χορεύουν, έχοντας δίπλα τους την εννιάχρονη Αλεξάνδρα να τις βοηθά για να μην κάνουν λάθος στο μικρό χορευτικό τους.
Ο Νίκος, ο Ηλίας και ο Θανάσης, που ταξίδεψε από τη Χαλκίδα για να συμμετάσχει στον χορό, μαζί με τον Γεράσιμο, τον Κυριάκο, τον Ιάσονα, τον Αλέξανδρο και τον Παναγή, να μαθαίνουν και να μοιράζονται τις φιγούρες του Μπάλου.
Και δίπλα τους οι κοπέλες του χωριού.
Η Αγγελίνα, η Ελένη, η Λυδία, η Δανάη, η Ιφιγένεια, η Ηλιάνα, η Αναστασία και η Κωνσταντίνα μαζί με τη Γιώτα, τη Μαρίλια, την Ευθυμία, την Εύη, τη Διονυσία και τη Σεμίνα.
Μαζί τους και η Σεραΐνα, φίλη και συμμαθήτρια των παιδιών με καταγωγή από την Αλβανία, σε μία εικόνα που, όπως σημειώνει ο Τάσος Τζωρτζάτος, δείχνει στην πράξη ότι «ο χορός ενώνει τους ανθρώπους».
Από την Αυστραλία στα Διλινάτα
Στην αναφορά του υπάρχει χώρος και για εκείνους που έφτασαν από πολύ μακριά αλλά και για τα παιδιά που εργάστηκαν στα παρασκήνια.
Ξεχωρίζει τη Γεωργία από την Αυστραλία, αλλά και τον Αχιλλέα, τον Γεράσιμο και την αδελφή του, που, όπως αναφέρει, παρέμειναν στα πόστα τους μέχρι το τέλος.
Γιατί μία εκδήλωση δεν είναι μόνο όσα βλέπει το κοινό.
Πίσω από τη μουσική και τον χορό υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται, μεταφέρουν πράγματα, εξυπηρετούν, οργανώνουν και φροντίζουν ώστε όλα να λειτουργήσουν σωστά.
Και φέτος ένα σημαντικό μέρος αυτής της προσπάθειας πέρασε στα χέρια της νεότερης γενιάς.
«Κύριε Τάσο, θέλω κι εγώ να χορέψω»
Ίσως, όμως, το πιο αισιόδοξο μήνυμα να βρίσκεται σε όσα συνέβησαν μετά.
Παιδιά που παρακολούθησαν τους συνομηλίκους τους άρχισαν ήδη να σκέφτονται την επόμενη χρονιά.
Ο Τάσος Τζωρτζάτος μεταφέρει χαρακτηριστικά την ερώτηση της μικρής Φάνης:
«Θέλω κι εγώ, κύριε Τάσο, να χορέψω. Τι πρέπει να κάνω;»
Αλλά και τον μικρό Γιώργο, ο οποίος όλο το βράδυ βοηθούσε τροφοδοτώντας το ψυγείο στο πόστο του λουκουμά και τώρα αναρωτιέται εάν πρέπει κι εκείνος να μάθει χορό.
Μικρές στιγμές που ίσως λένε πολύ περισσότερα για την επιτυχία μιας τοπικής πολιτιστικής εκδήλωσης από τον αριθμό των θεατών ή των τραπεζιών που γέμισαν.
Το στοίχημα της επόμενης γενιάς
Αυτό ακριβώς αποτελεί και τον πυρήνα του μηνύματος του προέδρου των Διλινάτων.
Οι εκδηλώσεις τελειώνουν. Τα φώτα σβήνουν. Η μουσική σταματά. Αυτό που πρέπει να συνεχιστεί, όμως, είναι η σχέση των νέων ανθρώπων με τον τόπο τους.
Ιδιαίτερα για τα χωριά, όπου πολλά παιδιά μεγαλώνουν ή σπουδάζουν μακριά, η διατήρηση αυτού του δεσμού αποκτά ξεχωριστή σημασία.
Οι καλοκαιρινές εκδηλώσεις μπορούν να αποτελέσουν κάτι περισσότερο από μία βραδιά διασκέδασης. Μπορούν να γίνουν σημείο συνάντησης των γενεών και ένας τρόπος μετάδοσης της τοπικής παράδοσης.
Και στα Διλινάτα, σύμφωνα με τον Τάσο Τζωρτζάτο, αυτό ακριβώς συνέβη φέτος.
«Αυτά τα παιδιά μας κερδίσανε», γράφει, υπογραμμίζοντας ότι μέσα από τη συμμετοχή τους απέδειξαν πως αγαπούν τον τόπο τους και ήδη έδωσαν μεταξύ τους την υπόσχεση για την επόμενη χρονιά.
«Έχουμε υποχρέωση να είμαστε δίπλα τους»
Το μήνυμα του προέδρου απευθύνεται τελικά και στους μεγαλύτερους.
Εάν θέλουν να υπάρχει συνέχεια, όπως επισημαίνει, έχουν υποχρέωση να βρίσκονται δίπλα στα παιδιά, να τους δίνουν χώρο και ευκαιρίες και να τα βοηθούν να αποκτήσουν τη δική τους σχέση με τις παραδόσεις και τη ζωή του χωριού.
Κλείνει μάλιστα την ανάρτησή του με έναν στίχο του κεφαλονίτικου Μπάλου, όπως τον παρέδωσαν οι προηγούμενες γενιές:
«ΘΕΟΣ ΝΑ ΤΑ ΦΙΛΑΕΙ ΤΑ ΔΗΛΙΝΟΠΟΥΛΑ
ΚΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΝΑ ΜΑΡΑΙΝΕΙ ΤΑ ΠΕΡΝΑΡΟΦΥΛΑ».
Μία ευχή που, μετά τις φετινές εικόνες των μικρών και μεγαλύτερων παιδιών των Διλινάτων, αποκτά ίσως ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
