Υπάρχουν στιγμές στην τοπική πολιτική ζωή που αναρωτιέσαι τι ακριβώς θέλουμε τελικά.
Θέλουμε να γίνονται έργα ή θέλουμε απλώς να έχουμε κάθε φορά έναν καινούργιο λόγο για να φωνάζουμε;
Η περίπτωση του Δημοτικού Καταφυγίου Αδέσποτων Ζώων του Δήμου Αργοστολίου είναι χαρακτηριστική.
Εδώ και χρόνια όλοι συμφωνούμε σε κάτι αυτονόητο: το Αργοστόλι χρειάζεται ένα σύγχρονο, νόμιμο και οργανωμένο καταφύγιο αδέσποτων ζώων.
Το χρειάζεται για τα ίδια τα ζώα. Το χρειάζεται για να μπορεί ο Δήμος να εφαρμόζει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα περισυλλογής, περίθαλψης, στειρώσεων και υιοθεσιών. Το χρειάζεται γιατί η εικόνα των προηγούμενων δεκαετιών δεν μπορεί να αποτελεί λύση για έναν σύγχρονο Δήμο.
Και τώρα που, ύστερα από μια μακρά και ασφαλώς όχι εύκολη διαδρομή, το έργο περνά επιτέλους στη διαδικασία υλοποίησης, αντί να συζητάμε πώς θα γίνει καλύτερα και γρηγορότερα, ακούμε πάλι τις γνωστές φωνές.
Άργησε.
Είναι μόνο για 36 ζώα.
Η ανακοίνωση του Δήμου ήταν μεγάλη.
Γιατί το παρουσιάζει ως σημαντικό έργο;
Γιατί αναφέρει αυτή την εκτιμώμενη αξία της σύμβασης;
Γιατί δεν έγινε νωρίτερα;
Κάπου όμως πρέπει να υπάρχει και ένα όριο.
Γιατί διαφορετικά δημιουργείται η εντύπωση ότι το πρόβλημα ορισμένων δεν είναι πλέον ότι το καταφύγιο καθυστέρησε. Είναι ότι το καταφύγιο τελικά προχωρά.
Ναι, το έργο έχει ιστορία. Και ναι, πέρασαν χρόνια
Ας μη φοβηθούμε καθόλου τα πραγματικά στοιχεία.
Η πρώτη προσπάθεια για την κατασκευή του καταφυγίου πηγαίνει πίσω στο 2019.
Η αρχική πρόταση δεν προχώρησε όπως είχε κατατεθεί. Ακολούθησαν παρατηρήσεις και υποδείξεις, νέα μελέτη και επανυποβολή του φακέλου.
Τον Σεπτέμβριο του 2021 εγκρίθηκε τελικά η χρηματοδότηση, συνολικού προϋπολογισμού 416.824,56 ευρώ, με τα 372.000 ευρώ να προέρχονται από το Υπουργείο Εσωτερικών και το υπόλοιπο ποσό από ίδιους πόρους του Δήμου.
Και από τότε μέχρι σήμερα πράγματι πέρασε πολύς χρόνος.
Δεν υπάρχει λόγος να το αρνηθεί κανείς.
Αλλά τα δημόσια έργα –και ιδιαίτερα έργα που απαιτούν κατάλληλη έκταση, νόμιμη χρήση του χώρου, μελέτες, αδειοδοτήσεις και συγκεκριμένες τεχνικές προδιαγραφές– δεν κατασκευάζονται επειδή μια ημέρα κάποιος αποφάσισε να πατήσει ένα κουμπί.
Ο ίδιος ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος Διονύσης Κωνσταντάτος έχει αναγνωρίσει δημόσια ότι στην πορεία υπήρξαν προβλήματα, άλλα ευκολότερα και άλλα δυσκολότερα να ξεπεραστούν.
Σήμερα γνωρίζουμε επίσης ότι το έργο προβλέπεται να κατασκευαστεί σε έκταση 13.765,33 τετραγωνικών μέτρων στην Κρανιά, ενώ η διάρκεια του χρησιδανείου έχει παραταθεί στα 25 χρόνια.
Άρα υπήρξε μια πραγματική διοικητική διαδρομή.
Μπορούσε να είναι γρηγορότερη;
Πιθανότατα ναι.
Θα μπορούσαν κάποια προβλήματα να έχουν λυθεί νωρίτερα;
Αυτό αξίζει να εξεταστεί.
Αλλά άλλο πράγμα η κριτική για μια καθυστέρηση και άλλο να παρουσιάζεται μια ολόκληρη διαδικασία σαν να κάθονταν επί χρόνια όλοι σε μια καρέκλα περιμένοντας να περάσει ο καιρός.
Το εύκολο είναι να φωνάζεις – το δύσκολο είναι να φτιάξεις
Στην αυτοδιοίκηση έχουμε αποκτήσει μια περίεργη συνήθεια.
Όταν ένα έργο καθυστερεί, φωνάζουμε:
«Γιατί δεν το κάνετε;»
Όταν επιτέλους ξεπερνά τα εμπόδια και φτάνει προς υλοποίηση, αντί να πούμε «καλώς, τώρα τελειώστε το», αρχίζουμε:
«Γιατί άργησε;»
Και αν τελικά ολοκληρωθεί, πιθανότατα θα ακούσουμε:
«Σιγά το έργο».
Με αυτόν τον τρόπο όμως δεν υπάρχει ποτέ θετική εξέλιξη.
Υπάρχει μόνο η επόμενη αφορμή για αντιπαράθεση.
Και αυτό δεν είναι παραγωγικός έλεγχος της Δημοτικής Αρχής.
Είναι φωνασκία.
Η κριτική είναι απαραίτητη όταν συνοδεύεται από στοιχεία, προτάσεις και εναλλακτικές λύσεις. Όταν όμως η κατάληξη είναι πάντοτε η ίδια, ανεξάρτητα από το αν ένα έργο βρίσκεται στα χαρτιά, καθυστερεί ή τελικά προχωρά, τότε εύλογα αναρωτιέται κανείς:
Τελικά θέλουμε να γίνει ή όχι;
Γιατί το Αργοστόλι χρειάζεται το καταφύγιο
Αυτό είναι το σημείο που μέσα στον πολιτικό θόρυβο σχεδόν εξαφανίστηκε.
Το έργο δεν γίνεται για τον Θεόφιλο Μιχαλάτο.
Ούτε για τον εκάστοτε Αντιδήμαρχο.
Ούτε για να βγει μια ανακοίνωση.
Γίνεται επειδή υπάρχουν αδέσποτα ζώα που χρειάζονται περίθαλψη και οργανωμένη διαχείριση.
Ένα σύγχρονο καταφύγιο αποτελεί βασική υποδομή για ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα διαχείρισης αδέσποτων: περισυλλογή, κτηνιατρική φροντίδα, στείρωση, ηλεκτρονική σήμανση, προσωρινή φιλοξενία, υιοθεσία και, όπου προβλέπεται, επανένταξη.
Και εδώ βρίσκεται και η απάντηση στην ειρωνεία για τις 36 θέσεις.
Το καταφύγιο δεν προορίζεται να γίνει μια μόνιμη αποθήκη ζώων.
Αντίθετα, πρέπει να λειτουργεί ως μέρος ενός συστήματος μέσα από το οποίο τα ζώα θα περιθάλπονται, θα στειρώνονται, θα υιοθετούνται ή θα επανεντάσσονται όπου αυτό επιτρέπεται.
Άρα το ερώτημα δεν είναι απλώς «πόσα ζώα χωράει».
Είναι πώς θα λειτουργήσει συνολικά το σύστημα.
Και εκεί πρέπει να επικεντρωθεί η επόμενη συζήτηση.
Δεν χρειάζεται να αγαπάς τη Δημοτική Αρχή για να αναγνωρίσεις ένα θετικό έργο
Αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της πολιτικής συζήτησης στον τόπο μας.
Έχουμε αρχίσει να θεωρούμε ότι εάν αναγνωρίσουμε κάτι θετικό που κάνει κάποιος με τον οποίο διαφωνούμε πολιτικά, περίπου προδώσαμε την παράταξή μας.
Δεν λειτουργεί έτσι μια σοβαρή κοινωνία.
Μπορεί κάποιος να έχει ασκήσει σκληρή κριτική στον Θεόφιλο Μιχαλάτο για δεκάδες άλλα ζητήματα και ταυτόχρονα να πει:
«Ναι, το καταφύγιο είναι ένα έργο που χρειάζεται το Αργοστόλι και καλά κάνει ο Δήμος που το προχωρά».
Πού ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα;
Και μπορεί την επόμενη ημέρα ο ίδιος άνθρωπος να ζητήσει από τον Δήμαρχο να εξηγήσει γιατί χρειάστηκαν τόσα χρόνια.
Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.
Αυτό λέγεται πολιτική κρίση.
Όχι οπαδισμός.
Τώρα χρειάζεται πίεση για να τελειώσει – όχι για να ακυρωθεί
Η Δημοτική Αρχή βρίσκεται πλέον μπροστά στη δική της ευθύνη.
Δεν αρκεί η ανακοίνωση.
Δεν αρκεί η δημοπράτηση.
Δεν αρκεί να πούμε ότι «μπήκε σε τροχιά».
Το καταφύγιο πρέπει να κατασκευαστεί και να λειτουργήσει.
Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα.
Από εδώ και πέρα πρέπει να παρακολουθούμε συγκεκριμένα πράγματα: την ολοκλήρωση της διαγωνιστικής διαδικασίας, την ανάδειξη αναδόχου, την υπογραφή της σύμβασης, την έναρξη των εργασιών, την τήρηση του χρονοδιαγράμματος και τελικά την παράδοση της εγκατάστασης.
Εκεί πρέπει να ασκηθεί πίεση.
Να γίνει το έργο γρήγορα και σωστά.
Όχι να δημιουργείται ένα κλίμα στο οποίο ακόμη και η έναρξη της υλοποίησής του αντιμετωπίζεται περίπου σαν αρνητική εξέλιξη.
Γιατί αν πραγματικά μας ενδιαφέρουν τα αδέσποτα, αυτό που πρέπει να απαιτήσουμε είναι περισσότερο έργο και λιγότερη πολιτική φασαρία.
Ας αφήσουμε λοιπόν το καταφύγιο να γίνει
Υπάρχει χρόνος για τον πολιτικό απολογισμό.
Και όταν ολοκληρωθεί το έργο, μπορούμε να καθίσουμε και να μετρήσουμε τα πάντα.
Πόσο άργησε.
Γιατί άργησε.
Ποιος μπορούσε να κινηθεί γρηγορότερα.
Πόσο κόστισε.
Εάν τηρήθηκε η σύμβαση.
Εάν λειτουργεί όπως πρέπει.
Και κυρίως εάν άλλαξε πραγματικά προς το καλύτερο η διαχείριση των αδέσποτων στον Δήμο Αργοστολίου.
Αλλά σήμερα βρισκόμαστε σε ένα διαφορετικό σημείο.
Ένα έργο που επί χρόνια βρισκόταν αντιμέτωπο με προβλήματα και καθυστερήσεις προχωρά επιτέλους προς την κατασκευή του.
Αυτό είναι θετικό.
Τελεία.
Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι φίλος του Δημάρχου για να το παραδεχθεί.
Και δεν χρειάζεται να βαφτίζουμε κάθε ανακοίνωση «πανηγύρι», κάθε καθυστέρηση «σκάνδαλο» και κάθε θετική εξέλιξη καινούργια ευκαιρία επίθεσης.
Γιατί κάποια στιγμή η συνεχής φωνασκία καταλήγει να παράγει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από εκείνο που υποτίθεται ότι επιδιώκει:
να μη μας ενδιαφέρει πλέον εάν γίνεται ένα έργο, αλλά μόνο ποιος θα πιστωθεί ή ποιος θα χρεωθεί πολιτικά την ιστορία του.
Τα αδέσποτα όμως δεν ενδιαφέρονται για παρατάξεις.
Δεν ενδιαφέρονται για ανακοινώσεις.
Δεν ενδιαφέρονται για το ποιος θα κερδίσει την επόμενη αντιπαράθεση στο Δημοτικό Συμβούλιο ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Χρειάζονται περίθαλψη, προστασία και μια σύγχρονη υποδομή.
Και ο Δήμος Αργοστολίου επιχειρεί επιτέλους να την αποκτήσει.
Ας τον ελέγξουμε αυστηρά για να την ολοκληρώσει. Αλλά, για μια φορά, ας αφήσουμε κι ένα έργο να γίνει.
