Ατερμων ζεϊμπέκικος…
Τα βάσανα του, ένα φορτίο…
Ένα βάρος, που ο καθένας κουβαλάει μοναχός του…
Που κανείς άλλος δεν γνωρίζει, και πολλές φορές, ούτε να καταλάβει..
Γνώρισε την φτώχεια, την δυστυχία, το να μην νοιάζεται κανείς, και το χειρότερο…
Την απόρριψη της κοινωνίας, αλλά αυτό που τον ένοιαζε πιο πολύ, αυτής που αγαπούσε…
Σάββατο βράδυ, με τα λίγα λεφτά που διέθετε από κάποια περιστασιακή δουλειά, βγήκε με τους φίλους του, σε νυκτερινό κέντρο της πόλης μας, να ξεσκάσει..
Να πνίξει τον πόνο, που είχε μέσα του, και δυστυχώς δεν εξέφραζε, να ξορκισει το κακό, που σαν τανάλια του σφιγγε την καρδιά…
Μετά από μερικά πιοτα, σε κατάσταση ευθυμίας, ανασκιρτησε, όταν άκουσε τον λαϊκό τραγουδιστή, να τραγουδάει, τον ύμνο της ψυχής του..
Ας ήταν και να πεθενα, ξημέρωμα Σαββάτου…
Αυτός ο χορός είναι δικός μου είπε, και σηκώθηκε, στην πίστα…
Ένας ζειμπεκικος, ξεκίνησε…
Χορευε χορευε, κυκλικά όπως απαιτεί το άσμα…
Ένιωθε να φεύγουν τα βάσανα και οι αγωνίες, να πετα ψηλά,όλο πιο ψηλά, να χαμογελα επιτέλους..
Έβλεπε τους φίλους του, να σκυβουν στο πεσμένο στην πίστα σωμα του, αγωνιοντας, τους ευχαρίστησε μ ένα μεγάλο χαμόγελο…
Αφιερωμένο σε όσους θυμούνται, και να πιουν, ένα πιοτό, κοινωνία στην μνήμη του…
