Υπάρχει κάτι πραγματικά παράδοξο στη συζήτηση που έχει ανοίξει τις τελευταίες ημέρες για το Αρχαιολογικό Μουσείο Αργοστολίου.
Αφού πλέον αναγνωρίζεται ακόμη και από όσους ασκούν κριτική στη Δημοτική Αρχή ότι:
«Ο Θεόφιλος Μιχαλάτος δεν έχει καμία ευθύνη για την απένταξη του Αρχαιολογικού Μουσείου»,
η συζήτηση μετακινείται σε ένα καινούργιο πεδίο.
Μπορεί να μην ευθύνεται, μας λένε, αλλά έπρεπε οπωσδήποτε να παρέμβει.
Να κρίνει.
Να επικρίνει.
Να πιέσει.
Να «κυνηγήσει» το έργο.
Μόνο που εδώ χρειάζεται να κάνουμε μια πολύ απλή ερώτηση:
Γιατί;
Όχι γιατί ένας Δήμαρχος δεν δικαιούται να παρεμβαίνει.
Προφανώς δικαιούται.
Αλλά από πού προκύπτει ότι ήταν υποχρεωμένος να καταγγείλει μια συγκεκριμένη χρηματοδοτική μεταβολή σε ένα έργο για το οποίο δεν έχει καμία θεσμική αρμοδιότητα, όταν μάλιστα είχε ήδη δρομολογηθεί η συνέχιση της χρηματοδότησής του από άλλο ευρωπαϊκό πρόγραμμα;
Εδώ βρίσκεται όλη η ουσία.
Πρώτα ας ξεκαθαρίσουμε ποιος έκανε τι
Η απένταξη είναι πραγματική.
Και έχει συγκεκριμένη αιτιολογία.
Στις 11 Αυγούστου 2026 ανακλήθηκε η ένταξη του έργου «SUB 1.37 Αρχαιολογικό Μουσείο Αργοστολίου» από το Ταμείο Ανάκαμψης επειδή δεν ήταν δυνατή η ολοκλήρωση του φυσικού αντικειμένου του εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας.
Είχε προηγηθεί στις 5 Αυγούστου αίτημα της Επιτελικής Δομής ΕΣΠΑ του Υπουργείου Πολιτισμού για την ανάκληση.
Την απόφαση ανάκλησης υπέγραψε ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Νίκος Παπαθανάσης.
Προσέξτε τώρα κάτι.
Πού ακριβώς βρίσκεται ο Δήμος Αργοστολίου σε αυτή την αλυσίδα αποφάσεων;
Πουθενά.
Και αυτό πλέον δεν αμφισβητείται.
Τότε τι ακριβώς έπρεπε να «κυνηγήσει» ο Μιχαλάτος;
Εδώ αρχίζει να χωλαίνει σοβαρά η επιχειρηματολογία.
Διότι η εικόνα που δημιουργείται είναι περίπου αυτή:
Ένα έργο 7 εκατομμυρίων χάθηκε.
Το Μουσείο κινδυνεύει.
Και ο Δήμαρχος κάθεται αμέτοχος αντί να σηκώσει τα τηλέφωνα και να σώσει την κατάσταση.
Μόνο που τα επίσημα δεδομένα δείχνουν κάτι διαφορετικό.
Η ίδια η απόφαση ανάκλησης προβλέπει:
«Το έργο θα υποβληθεί προς ένταξη στο ΕΣΠΑ 2021-2027».
Και υπάρχει κάτι ακόμη σημαντικότερο.
Η διαδρομή αυτή δεν ανακαλύφθηκε μετά την απένταξη.
Στις 29 Ιουνίου 2026, περίπου ενάμιση μήνα πριν από την επίσημη ανάκληση, είχε ήδη εκδοθεί η πρόσκληση ΙΟΝ69 του Προγράμματος «Ιόνια Νησιά» 2021–2027.
Και μέσα στην πρόσκληση κατονομάζεται συγκεκριμένα:
«ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΥ (με σύμβαση που υλοποιείται)».
Άρα για ποια ακριβώς αδράνεια του Δημάρχου μιλάμε;
Να πιέσει για να γίνει κάτι που ήδη είχε δρομολογηθεί;
Αυτό είναι το παράδοξο.
Τι ακριβώς έπρεπε να απαιτήσει ο Θεόφιλος Μιχαλάτος;
Να συνεχιστεί το έργο;
Αυτό ακριβώς προβλέπεται.
Να βρεθεί άλλο χρηματοδοτικό εργαλείο;
Είχε ήδη προβλεφθεί.
Να ανοίξει δυνατότητα ένταξης στο ΕΣΠΑ;
Η σχετική πρόσκληση είχε ήδη εκδοθεί.
Να συμπεριληφθεί το Αρχαιολογικό Μουσείο;
Κατονομαζόταν ήδη στην πρόσκληση.
Τότε τι έπρεπε να κάνει;
Να βγάλει μια ανακοίνωση για να αποδείξει ότι… ενδιαφέρεται;
Εδώ πλέον δεν μιλάμε για ουσιαστική παρέμβαση.
Μιλάμε για πολιτική επικοινωνία.
Άλλο «έχω δικαίωμα να παρέμβω» και άλλο «είμαι υποχρεωμένος να παρέμβω»
Αυτό είναι το βασικό λογικό άλμα του άρθρου γνώμης.
Γράφει ότι επειδή το Μουσείο βρίσκεται στο Αργοστόλι, ο Δήμαρχος:
«οφείλει» να κρίνει, να επικρίνει, να πιέσει και να “κυνηγήσει” την ολοκλήρωση.
Όχι.
Μπορεί.
Και πολλές φορές είναι πολιτικά χρήσιμο να το κάνει.
Αλλά η λέξη «οφείλει» χρειάζεται κάποια βάση.
Θεσμική;
Δεν υπάρχει, αφού ο Δήμος δεν είναι αρμόδιος.
Διοικητική;
Δεν υπάρχει, αφού δεν είναι φορέας υλοποίησης.
Χρηματοδοτική;
Δεν υπάρχει, αφού δεν αποφασίζει για το Ταμείο Ανάκαμψης ή το ΕΣΠΑ.
Άρα απομένει η πολιτική.
Και εκεί πλέον μπαίνουμε στη σφαίρα της άποψης:
«Εγώ θα ήθελα ο Δήμαρχος να είχε αντιδράσει».
Απολύτως θεμιτό.
Αλλά απέχει πολύ από το:
«Ο Δήμαρχος όφειλε να παρέμβει».
Ο Δήμαρχος δεν είναι παράλληλος υπουργός
Υπάρχει και ένα ευρύτερο ζήτημα εδώ.
Εάν δεχθούμε αυτή τη λογική, κάθε Δήμαρχος καθίσταται πολιτικά υπόλογος για κάθε κρατικό έργο που βρίσκεται στα γεωγραφικά όρια του Δήμου του.
Πρόβλημα στο Νοσοκομείο;
Γιατί δεν πίεσε ο Δήμαρχος;
Πρόβλημα στην Αστυνομία;
Γιατί δεν παρενέβη ο Δήμαρχος;
Πρόβλημα σε κρατική υπηρεσία;
Γιατί δεν το «κυνήγησε» ο Δήμαρχος;
Καθυστέρηση σε έργο υπουργείου;
Πάλι ο Δήμαρχος.
Έτσι όμως δημιουργούμε έναν Δήμαρχο παντός επιστητού, ο οποίος δεν ευθύνεται θεσμικά για κάτι αλλά πρέπει πάντοτε να αποδεικνύει δημοσίως ότι πίεσε εκείνον που πραγματικά ευθύνεται.
Και αν δεν εκδώσει ανακοίνωση;
Του καταλογίζουμε «σιωπή».
Αυτό δεν είναι κατανομή αρμοδιοτήτων.
Είναι ένας πολύ βολικός τρόπος ώστε ο Δήμαρχος να βρίσκεται πάντοτε κάπου μέσα στο κάδρο της ευθύνης, ακόμη και όταν όλοι παραδέχονται ότι δεν ευθύνεται.
Υπάρχει όμως ένα πραγματικό ζήτημα – και δεν αφορά τον Μιχαλάτο
Για να είμαστε ακριβείς, η υπόθεση δεν έχει τελειώσει.
Μέχρι τις 24 Αυγούστου δεν είχε εντοπιστεί δημοσιευμένη τελική απόφαση ένταξης του Μουσείου στο Πρόγραμμα «Ιόνια Νησιά».
Άρα υπάρχει ένα απολύτως σοβαρό ερώτημα:
Πότε θα ολοκληρωθεί διοικητικά η νέα ένταξη και ποιο θα είναι το ακριβές χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης του Μουσείου;
Αυτό πρέπει να ζητηθεί.
Αλλά από ποιον;
Από τους αρμόδιους.
Αυτό είναι το σημείο που χάνεται μέσα στην προσπάθεια να χωρέσει με το ζόρι ο Θεόφιλος Μιχαλάτος στην ιστορία.
Και υπάρχει ένα ακόμη επιχείρημα που αξίζει συζήτηση
Η παράταξη «Κεφαλονιά, νησί για όλους» υποστηρίζει ότι η μεταφορά στο Πρόγραμμα «Ιόνια Νησιά» δεσμεύει πόρους ενός δεύτερου, πεπερασμένου προγράμματος, οι οποίοι θα μπορούσαν διαφορετικά να χρησιμοποιηθούν για άλλα πολιτιστικά έργα.
Αυτό είναι πραγματικό πολιτικό επιχείρημα.
Μπορεί να συζητηθεί.
Μπορεί να ελεγχθεί.
Μπορούμε να ζητήσουμε να μάθουμε πόσα χρήματα θα απαιτηθούν τελικά από το ΕΣΠΑ και ποιες θα είναι οι συνέπειες για το διαθέσιμο πρόγραμμα.
Αλλά και πάλι:
ποιος αποφάσισε ότι το έργο δεν μπορούσε να ολοκληρωθεί εγκαίρως στο Ταμείο Ανάκαμψης;
Όχι ο Δήμος.
Ποιος ζήτησε την ανάκληση;
Η αρμόδια δομή του Υπουργείου Πολιτισμού.
Ποιος την αποφάσισε;
Το αρμόδιο υπουργείο.
Άρα εκεί πρέπει να αναζητηθούν και οι απαντήσεις.
Δεν γίνεται να παραδέχεσαι ότι δεν φταίει και μετά να ψάχνεις τρόπο να τον βάλεις πάλι στο κάδρο
Αυτό τελικά είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της συγκεκριμένης επιχειρηματολογίας.
Ξεκινά με μια σωστή παραδοχή:
«Ο Θεόφιλος Μιχαλάτος δεν έχει καμία ευθύνη για την απένταξη».
Και αμέσως μετά αναζητεί έναν διαφορετικό δρόμο για να του αποδώσει πολιτική μομφή:
«Ναι, αλλά έπρεπε να παρέμβει».
Γιατί;
Για να αποτρέψει μια απόφαση που δεν μπορούσε να λάβει;
Για να βρει χρηματοδοτική διέξοδο που ήδη είχε προβλεφθεί;
Για να απαιτήσει να συνεχιστεί ένα έργο του οποίου η συνέχιση ήδη δρομολογείται;
Ή απλώς για να βγάλει μια ανακοίνωση εναντίον της κυβέρνησης;
Αν το ζητούμενο είναι το τελευταίο, ας ειπωθεί καθαρά.
«Θα θέλαμε ο Θεόφιλος Μιχαλάτος να καταγγείλει πολιτικά την κυβέρνηση».
Αυτό είναι απολύτως θεμιτή πολιτική θέση.
Δεν είναι όμως υποχρέωση του Δημάρχου.
Και κυρίως δεν δημιουργεί εκ των υστέρων ευθύνη εκεί όπου όλοι πλέον παραδέχονται ότι δεν υπάρχει.
Το Μουσείο χρειάζεται ολοκλήρωση, όχι έναν βολικό ένοχο
Το πραγματικό ζητούμενο για το Αργοστόλι είναι ένα.
Να ολοκληρωθεί το Μουσείο.
Να εξασφαλιστεί οριστικά η νέα χρηματοδότηση.
Να υπάρξει σαφές χρονοδιάγραμμα.
Και να ανοίξει επιτέλους τις πόρτες του.
Εκεί πρέπει να ασκηθεί ο έλεγχος.
Στους φορείς που έχουν τη δύναμη να αποφασίσουν, να χρηματοδοτήσουν και να εκτελέσουν.
Γιατί διαφορετικά καταλήγουμε σε μια περίεργη πολιτική εξίσωση:
Ο Μιχαλάτος δεν έχει αρμοδιότητα.
Δεν αποφάσισε την απένταξη.
Δεν είναι φορέας του έργου.
Δεν διαχειρίζεται τη χρηματοδότηση.
Δεν έχει ευθύνη για την απένταξη.
Αλλά κάπως πρέπει να φταίει επειδή… δεν διαμαρτυρήθηκε όσο θα ήθελαν κάποιοι.
Αυτό δεν είναι απόδοση ευθύνης.
Είναι αναζήτηση ευθύνης εκεί όπου προηγουμένως παραδεχθήκαμε ότι δεν υπάρχει.
