Υπάρχει μια εύκολη κριτική στην πολιτική και ιδιαίτερα στην Αυτοδιοίκηση: «πρέπει να έρθουν καινούργιοι άνθρωποι».
Σωστό.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά, που συχνά παραβλέπουμε. Οι νέοι άνθρωποι χρειάζονται δίπλα τους ανθρώπους που γνωρίζουν πώς λειτουργεί πραγματικά η Αυτοδιοίκηση. Που έχουν ζήσει αλλαγές νόμων, διαφορετικά διοικητικά μοντέλα, κρίσεις, συγκρούσεις και δύσκολες αποφάσεις.
Και αν υπάρχει σήμερα στην Κεφαλονιά ένα πρόσωπο που αντιπροσωπεύει σχεδόν απόλυτα αυτή τη θεσμική μνήμη, αυτό είναι ο Νικόλας Βαλλιανάτος.
Η πολιτική του διαδρομή δεν μετριέται σε μία ή δύο θητείες.
Μετριέται σε δεκαετίες.
Και αυτό από μόνο του δεν αποτελεί πιστοποιητικό επιτυχίας. Όταν όμως συνδυάζεται με επανειλημμένη εκλογική αποδοχή, παρουσία σε διαφορετικές βαθμίδες της Αυτοδιοίκησης και ενεργό ρόλο ακόμη και σήμερα, τότε δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί.
Μια αυτοδιοικητική διαδρομή σχεδόν μισού αιώνα
Ο ίδιος τοποθετεί την έναρξη της αυτοδιοικητικής του διαδρομής στο 1977.
Στο βιογραφικό που είχε δημοσιοποιήσει πριν από τις εκλογές του 2023 καταγράφεται μια πραγματικά μεγάλη διαδρομή: νομαρχιακός σύμβουλος Κεφαλονιάς και Ιθάκης την περίοδο 1983–1986, Έπαρχος Κρανιάς το 1990–1992, Πρόεδρος του Εθνικού Αθλητικού Κέντρου Αργοστολίου από το 1993 έως το 1999, Πρόεδρος του Νομαρχιακού Συμβουλίου σε δύο διαφορετικές περιόδους και Αντιπρόεδρος της Οικονομικής Επιτροπής της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων από το 2014 έως το 2019. Από το 2019 βρίσκεται στην Προεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου Αργοστολίου.
Μιλάμε δηλαδή για έναν άνθρωπο που έχει γνωρίσει την Αυτοδιοίκηση πριν από τον «Καποδίστρια», μετά τον «Καλλικράτη» και σήμερα στην εποχή των νέων Δήμων της Κεφαλονιάς.
Αυτό δεν είναι απλώς βιογραφικό.
Είναι συσσωρευμένη διοικητική εμπειρία.
Και οι πολίτες εξακολουθούν να τον ψηφίζουν
Υπάρχει όμως ένα ακόμη στοιχείο που έχει μεγαλύτερη πολιτική σημασία.
Ο Βαλλιανάτος δεν παραμένει στην Αυτοδιοίκηση επειδή απλώς διορίζεται σε θέσεις.
Κατεβαίνει στις εκλογές και ψηφίζεται.
Στις δημοτικές εκλογές του 2019 συγκέντρωσε 498 σταυρούς, ενώ το 2023, με τη «Δημοτική Συμπολιτεία» του Θεόφιλου Μιχαλάτου, συγκέντρωσε 495.
Η σχεδόν απόλυτη σταθερότητα αυτών των δύο αριθμών έχει ενδιαφέρον.
Σε μία εποχή όπου η πολιτική φθορά έρχεται γρήγορα, ένας αυτοδιοικητικός με δεκαετίες παρουσίας εξακολουθεί να διατηρεί προσωπικό εκλογικό ακροατήριο.
Κάτι σημαίνει αυτό.
Η επανεκλογή του το 2026 δεν ήταν απλή τυπική διαδικασία
Ακόμη πιο χαρακτηριστικό ήταν αυτό που συνέβη στις 5 Ιουλίου 2026, όταν επανεξελέγη Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Αργοστολίου για το δεύτερο μισό της δημοτικής περιόδου.
Ο Βαλλιανάτος έλαβε 14 ψήφους.
Και εδώ υπάρχει μία λεπτομέρεια που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντική: η υποστήριξή του δεν περιορίστηκε αποκλειστικά στη δημοτική πλειοψηφία.
Υπέρ του ψήφισαν επίσης ο Αλέξανδρος Παρίσης και ο Γιάννης Κουρούκλης.
Σε ένα Δημοτικό Συμβούλιο όπου οι αντιπαραθέσεις είναι συχνά έντονες, το γεγονός ότι ένας Πρόεδρος μπορεί να πάρει ψήφους και πέρα από τον στενό χώρο της παράταξής του έχει τη δική του πολιτική αξία.
Δεν σημαίνει ότι όλοι συμφωνούν μαζί του.
Σημαίνει όμως ότι αναγνωρίζεται η δυνατότητά του να ασκεί τον συγκεκριμένο θεσμικό ρόλο.
Πρόεδρος, αλλά όχι «γλάστρα»
Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά του.
Ο Νικόλας Βαλλιανάτος δεν αντιμετωπίζει την Προεδρία σαν μία θέση από την οποία απλώς ανακοινώνεται η ημερήσια διάταξη και μοιράζεται ο χρόνος ομιλίας.
Παραμένει πολιτικά ενεργός.
Παρεμβαίνει δημόσια, μιλά για τα προβλήματα του Αργοστολίου, υπερασπίζεται επιλογές της Δημοτικής Αρχής και τοποθετείται για ζητήματα που αφορούν την καθημερινότητα.
Μέσα στο 2026, για παράδειγμα, έχει μιλήσει δημόσια για τις αλλαγές που έρχονται με τη Δημοτική Αστυνομία, για τους ελέγχους της παράνομης στάθμευσης, για τα παρκόμετρα και την ελεγχόμενη στάθμευση, αλλά και για έργα και σχολικές υποδομές.
Κάποιος μπορεί να διαφωνεί μαζί του.
Δύσκολα όμως μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι απών.
Η σχέση με τον Θεόφιλο Μιχαλάτο
Προφανώς ο Βαλλιανάτος αποτελεί πολιτικό στέλεχος της Δημοτικής Αρχής του Θεόφιλου Μιχαλάτου.
Δεν υπάρχει λόγος να προσποιούμαστε το αντίθετο.
Κατέβηκε μαζί του στις εκλογές, εκλέχθηκε με την παράταξή του και ο Δήμαρχος τον πρότεινε εκ νέου για την Προεδρία.
Κατά τη γνώμη μου, όμως, αυτό ακριβώς δείχνει και κάτι για τον τρόπο που ο Μιχαλάτος έχει επιλέξει να λειτουργεί πολιτικά.
Ένας Δήμαρχος χρειάζεται γύρω του και ανθρώπους με μεγάλη θεσμική εμπειρία.
Και σε αυτό το επίπεδο ο Βαλλιανάτος προσφέρει κάτι που δύσκολα αντικαθίσταται.
Γνωρίζει την Αυτοδιοίκηση από μέσα. Γνωρίζει πρόσωπα, διαδικασίες, θεσμούς και κυρίως γνωρίζει την ίδια την Κεφαλονιά.
Η κριτική υπάρχει – και είναι φυσιολογικό
Βεβαίως υπάρχει και αντιπολίτευση που τον κρίνει αυστηρά.
Στην επανεκλογή του τον Ιούλιο, ο Γιάννης Λυκούδης, ο οποίος τον είχε στηρίξει στην προηγούμενη διαδικασία εκλογής προεδρείου, αυτή τη φορά τον καταψήφισε, διατυπώνοντας σοβαρές ενστάσεις για τον τρόπο με τον οποίο ασκεί την Προεδρία.
Είναι απολύτως θεμιτό.
Αλλά εδώ πρέπει να κάνουμε έναν διαχωρισμό.
Άλλο η πολιτική κριτική και άλλο η συνολική αποτίμηση μιας θητείας.
Σε ένα Δημοτικό Συμβούλιο με ισχυρές προσωπικότητες, διαφορετικές παρατάξεις και συχνά υψηλούς τόνους, όποιος βρίσκεται στην έδρα αναπόφευκτα θα συγκεντρώνει δυσαρέσκεια.
Δεν υπάρχει Πρόεδρος που θα αφήνει όλους ικανοποιημένους.
Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν το Συμβούλιο λειτουργεί και εάν ο Πρόεδρος διαθέτει το πολιτικό βάρος για να το κρατά λειτουργικό ακόμη και στις δύσκολες στιγμές.
Και εδώ θεωρώ ότι η εμπειρία του Βαλλιανάτου λειτουργεί περισσότερο ως πλεονέκτημα παρά ως μειονέκτημα.
Η ηλικία στην πολιτική δεν είναι μειονέκτημα όταν συνοδεύεται από παρουσία
Υπάρχει επίσης μία λανθασμένη αντίληψη ότι η ανανέωση προϋποθέτει υποχρεωτικά την αποχώρηση όλων των παλαιότερων.
Δεν συμφωνώ.
Μία σοβαρή Δημοτική Αρχή χρειάζεται και νέα πρόσωπα και ανθρώπους που διαθέτουν θεσμική μνήμη.
Το πρόβλημα δεν είναι πόσα χρόνια βρίσκεται κάποιος στην πολιτική.
Το ερώτημα είναι αν εξακολουθεί να έχει κάτι να προσφέρει.
Στην περίπτωση Βαλλιανάτου, η απάντηση μέχρι σήμερα φαίνεται θετική.
Εξακολουθεί να εκλέγεται από τους δημότες. Εξακολουθεί να έχει πολιτική παρουσία. Εξακολουθεί να συμμετέχει ενεργά. Και το 2026 το Δημοτικό Συμβούλιο τον επέλεξε ξανά για την Προεδρία του.
Ένα πολιτικό κεφάλαιο που η Δημοτική Αρχή αξιοποιεί
Η δική μου αποτίμηση, λοιπόν, είναι καθαρή.
Ο Νικόλας Βαλλιανάτος αποτελεί σήμερα ένα από τα πιο έμπειρα στελέχη που διαθέτει η Δημοτική Αρχή Αργοστολίου.
Δεν είναι αλάνθαστος. Δεν χρειάζεται να συμφωνεί κάποιος με κάθε παρέμβασή του. Ούτε είναι παράλογο να δέχεται κριτική για τον τρόπο που διευθύνει ορισμένες συνεδριάσεις.
Αλλά η συνολική εικόνα δεν μπορεί να περιοριστεί σε μία ένταση μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Πίσω από τον σημερινό Πρόεδρο υπάρχει μια αυτοδιοικητική διαδρομή που ξεπερνά τις τέσσερις δεκαετίες, επανειλημμένη λαϊκή ψήφος και εμπειρία από σχεδόν κάθε επίπεδο της τοπικής διοίκησης.
Και ίσως τελικά αυτή να είναι η μεγαλύτερη αξία του σήμερα.
Σε μία εποχή όπου όλοι ζητούν αλλαγές, ο Δήμος Αργοστολίου έχει στην Προεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου έναν άνθρωπο που ξέρει από πρώτο χέρι από πού ξεκίνησε η τοπική Αυτοδιοίκηση, πώς άλλαξε και πού βρίσκεται σήμερα.
Το καινούργιο είναι απαραίτητο.
Αλλά και η εμπειρία είναι κεφάλαιο.
Και στην περίπτωση του Νικόλα Βαλλιανάτου, η Δημοτική Αρχή του Θεόφιλου Μιχαλάτου φαίνεται ότι έχει αποφασίσει —σωστά κατά τη γνώμη μου— να μην αφήσει αυτό το κεφάλαιο αναξιοποίητο.
