Οι ελλείψεις προσωπικού στο Γενικό Νοσοκομείο Κεφαλονιάς είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα που ούτε πρέπει να υποβαθμίζεται ούτε να κρύβεται. Η ανάγκη για περισσότερους γιατρούς, νοσηλευτές και συνολικά για ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού είναι δεδομένη και αποτελεί ζήτημα που απασχολεί εδώ και χρόνια τις δημόσιες δομές υγείας στα νησιά.
Από αυτή τη διαπίστωση, όμως, μέχρι την εικόνα μιας υγειονομικής δομής που βρίσκεται περίπου σε κατάσταση «κατάρρευσης», υπάρχει μεγάλη απόσταση.
Και ειδικά όταν ως βασικό επιχείρημα χρησιμοποιείται η εικόνα των εξωτερικών ιατρείων στις 18 Αυγούστου, δεν μπορεί να απουσιάζει από την εξίσωση μια καθοριστική παράμετρος:
Βρισκόμαστε στην κορύφωση της τουριστικής περιόδου, με την Κεφαλονιά γεμάτη κόσμο και τις ανάγκες για υγειονομική περίθαλψη πολύ μεγαλύτερες από εκείνες μιας συνηθισμένης περιόδου του έτους.
Αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για τις ελλείψεις.
Αποτελεί όμως απαραίτητη προϋπόθεση για να αξιολογήσουμε σωστά την πραγματικότητα.
Η 18η Αυγούστου δεν είναι μια συνηθισμένη ημέρα στην Κεφαλονιά
Μέσα Αυγούστου το νησί λειτουργεί υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες.
Στον μόνιμο πληθυσμό προστίθενται χιλιάδες επισκέπτες, ενώ παράλληλα αυξάνονται κατακόρυφα οι μετακινήσεις, οι δραστηριότητες, η κυκλοφορία και συνολικά η ανθρώπινη παρουσία σε κάθε γωνιά της Κεφαλονιάς.
Και όταν αυξάνεται τόσο πολύ ο πραγματικός πληθυσμός ενός τόπου, αυξάνονται αναπόφευκτα και τα περιστατικά.
Περισσότερα τροχαία και μικροατυχήματα, περιστατικά στις παραλίες, παθολογικά προβλήματα, προβλήματα που συνδέονται με τη ζέστη, τραυματισμοί, έκτακτες ανάγκες ντόπιων και επισκεπτών.
Όλα αυτά καταλήγουν στις ίδιες δομές.
Επομένως, ένας γεμάτος διάδρομος στα εξωτερικά ιατρεία στις 18 Αυγούστου αποτελεί ασφαλώς εικόνα μεγάλης πίεσης.
Δεν αποτελεί όμως από μόνος του απόδειξη ότι το Νοσοκομείο έχει καταρρεύσει.
Οι πολύωρες αναμονές είναι πρόβλημα – αλλά χρειάζονται όλα τα δεδομένα
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, πολίτες που βρέθηκαν στα εξωτερικά ιατρεία στις 18 Αυγούστου περίμεναν για πολλές ώρες, ενώ αναφέρεται ότι ορισμένοι βρίσκονταν εκεί από τις 7:30 το πρωί και εξακολουθούσαν να περιμένουν στις 2:30 το μεσημέρι.
Εφόσον συνέβη αυτό, προφανώς δεν μπορεί να θεωρηθεί φυσιολογική κατάσταση.
Ένας άνθρωπος, και ιδιαίτερα ένας ηλικιωμένος ή ασθενής, δεν είναι δυνατόν να θεωρούμε αποδεκτό να περιμένει επτά ώρες για να εξεταστεί.
Αλλά ακριβώς επειδή πρόκειται για σοβαρό ζήτημα, χρειάζεται και σοβαρή αποτίμηση.
Πόσα περιστατικά εξυπηρετούνταν εκείνη την ημέρα;
Πόσοι γιατροί ήταν διαθέσιμοι;
Πόσοι ασθενείς ήταν προγραμματισμένοι και πόσοι προσήλθαν εκτάκτως;
Υπήρξαν έκτακτα περιστατικά που έπρεπε να προηγηθούν;
Χρειάστηκε κάποιος από τους γιατρούς να εγκαταλείψει προσωρινά τα εξωτερικά ιατρεία για να αντιμετωπίσει σοβαρότερο περιστατικό, να καλύψει κλινική ή να συμμετάσχει σε χειρουργείο;
Και, κυρίως, πρόκειται για μια κατάσταση που επικρατεί καθημερινά όλο τον χρόνο ή για μια εξαιρετικά πιεσμένη ημέρα μέσα στην πιο δύσκολη περίοδο του καλοκαιριού;
Χωρίς αυτά τα στοιχεία, μπορούμε να μιλάμε για σοβαρή ταλαιπωρία.
Δύσκολα όμως μπορούμε από ένα στιγμιότυπο να καταλήγουμε σε συνολική διάγνωση για τη λειτουργία ολόκληρου του Νοσοκομείου.
Άλλο η υποστελέχωση και άλλο η απαξίωση μιας ολόκληρης δομής
Εδώ χρειάζεται μια διάκριση.
Μπορεί ένα Νοσοκομείο να είναι υποστελεχωμένο και ταυτόχρονα να λειτουργεί.
Μπορεί να χρειάζεται περισσότερους γιατρούς και νοσηλευτές και παράλληλα οι άνθρωποι που ήδη εργάζονται εκεί να εξυπηρετούν καθημερινά μεγάλο αριθμό ασθενών.
Μπορεί να υπάρχουν μεγάλες αναμονές σε ημέρες αιχμής χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συνολικά η δημόσια δομή υγείας του νησιού έχει καταρρεύσει.
Μάλιστα, όταν αναγνωρίζουμε ότι το υπάρχον προσωπικό εργάζεται στα όρια των δυνατοτήτων του και εξακολουθεί να κρατά όρθια τη λειτουργία του Νοσοκομείου, τότε ουσιαστικά αναγνωρίζουμε και κάτι ακόμη:
Το Νοσοκομείο λειτουργεί κάτω από πίεση. Δεν έχει πάψει να λειτουργεί.
Και αυτή η διαφορά είναι σημαντική.
Η πραγματική συζήτηση πρέπει να αφορά τη στελέχωση των τουριστικών νησιών
Αντί λοιπόν να περιοριζόμαστε στην εικόνα ενός διαδρόμου, ίσως πρέπει να θέσουμε ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα.
Με ποιον πληθυσμό πρέπει να υπολογίζονται οι πραγματικές ανάγκες του Νοσοκομείου Κεφαλονιάς;
Με τον μόνιμο πληθυσμό του νησιού;
Ή με τον πραγματικό πληθυσμό που καλείται να εξυπηρετήσει τον Ιούλιο και τον Αύγουστο;
Γιατί εκεί βρίσκεται η ουσία.
Η Κεφαλονιά είναι ένας από τους σημαντικούς τουριστικούς προορισμούς της χώρας και για αρκετούς μήνες κάθε χρόνο καλείται να εξυπηρετήσει πολλαπλάσιες ανάγκες σε σχέση με τον χειμώνα.
Το ίδιο συμβαίνει στην καθαριότητα.
Στην ύδρευση.
Στην κυκλοφορία.
Στην αστυνόμευση.
Στην Πυροσβεστική.
Στο ΕΚΑΒ.
Και φυσικά στην Υγεία.
Δεν μπορούμε να απαιτούμε από μια δημόσια υπηρεσία να ανταποκρίνεται σε μια τεράστια εποχική αύξηση του πληθυσμού χωρίς αντίστοιχο σχεδιασμό ενίσχυσής της.
Εκεί πρέπει να επικεντρωθεί η διεκδίκηση
Αυτό ακριβώς πρέπει να αποτελέσει την πραγματική απαίτηση προς την Πολιτεία.
Περισσότερο προσωπικό.
Καλύτερα κίνητρα για γιατρούς που επιλέγουν να υπηρετήσουν στην Κεφαλονιά.
Στεγαστική υποστήριξη, ειδικά σε ένα νησί όπου το καλοκαίρι η εύρεση κατοικίας γίνεται πολύ δύσκολη και ακριβή.
Ενίσχυση των υπηρεσιών κατά τους μήνες της τουριστικής αιχμής.
Κάλυψη των πραγματικών κενών με βάση τις ανάγκες κάθε ειδικότητας.
Και ένας συνολικός σχεδιασμός που δεν θα αντιμετωπίζει ένα τουριστικό νησί τον Αύγουστο σαν να έχει τον ίδιο πληθυσμό και τις ίδιες ανάγκες με τον Ιανουάριο.
Αυτή είναι μια συγκεκριμένη και απολύτως δικαιολογημένη διεκδίκηση.
Και οι κτιριακές παρεμβάσεις χρειάζονται
Υπάρχει επίσης μια εύκολη αντιπαράθεση που δεν βοηθά: «τι να τα κάνουμε τα κτίρια και τα σοβατίσματα όταν δεν έχουμε προσωπικό;».
Ένα σύγχρονο Νοσοκομείο χρειάζεται και προσωπικό και σύγχρονες εγκαταστάσεις.
Το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.
Ένας γιατρός χρειάζεται κατάλληλο χώρο για να εργαστεί.
Ένας ασθενής χρειάζεται αξιοπρεπείς συνθήκες νοσηλείας.
Το προσωπικό χρειάζεται σύγχρονο εξοπλισμό και λειτουργικές εγκαταστάσεις.
Και το ίδιο το κτίριο χρειάζεται συντήρηση και αναβάθμιση.
Επομένως, δεν υπάρχει λόγος να υποτιμώνται οι κτιριακές παρεμβάσεις επειδή υπάρχει πρόβλημα στελέχωσης.
Η σωστή απαίτηση είναι:
καλύτερες εγκαταστάσεις και περισσότερο προσωπικό.
Η εικόνα του Αυγούστου πρέπει να μας προβληματίσει, όχι να μας οδηγήσει σε υπερβολές
Ασφαλώς και πρέπει να μας προβληματίζει ένας πολίτης που περιμένει επί ώρες.
Ασφαλώς και πρέπει να μας απασχολεί ένας γιατρός που καλείται να βρίσκεται ταυτόχρονα σε διαφορετικά μέτωπα.
Και ασφαλώς η Πολιτεία οφείλει να κάνει περισσότερα για τη στελέχωση του Νοσοκομείου Κεφαλονιάς.
Αλλά άλλο αυτό και άλλο να δημιουργείται η εντύπωση ότι μια ολόκληρη δημόσια δομή βρίσκεται περίπου υπό διάλυση.
Γιατί υπάρχει και μια πραγματικότητα που δεν πρέπει να ξεχνάμε.
Την ώρα που κάποιοι περιμένουν, κάποιοι άλλοι εξετάζονται.
Την ώρα που οι διάδρομοι είναι γεμάτοι, γιατροί και νοσηλευτές βρίσκονται μέσα στα ιατρεία, στις κλινικές και στα υπόλοιπα τμήματα και εργάζονται.
Και την ώρα που εμείς συζητάμε για την κατάσταση, το Νοσοκομείο συνεχίζει να καλύπτει ένα νησί που βρίσκεται στην πιο απαιτητική περίοδο ολόκληρου του χρόνου.
Ναι στην κριτική – αλλά με ολόκληρη την εικόνα
Δεν χρειάζεται λοιπόν ούτε να ισχυριστούμε ότι όλα λειτουργούν άψογα ούτε να αρνηθούμε τα προβλήματα.
Οι ελλείψεις υπάρχουν.
Οι αναμονές πρέπει να μειωθούν.
Το προσωπικό χρειάζεται ενίσχυση.
Οι πολίτες δικαιούνται καλύτερη εξυπηρέτηση.
Αλλά η σοβαρή κριτική πρέπει να λαμβάνει υπόψη και πότε καταγράφεται ένα πρόβλημα, πόσος κόσμος εξυπηρετείται, πόσο αυξημένα είναι τα περιστατικά και κάτω από ποιες συνθήκες εργάζεται το υπάρχον προσωπικό.
Στις 18 Αυγούστου η Κεφαλονιά βρίσκεται στο απόλυτο peak της τουριστικής περιόδου.
Αυτό δεν εξαφανίζει τα προβλήματα του Νοσοκομείου.
Εξηγεί όμως ένα σημαντικό μέρος της τεράστιας πίεσης που δέχεται.
Και ίσως αντί να παρουσιάζουμε αυτή την πίεση ως απόδειξη «κατάρρευσης», θα ήταν χρησιμότερο να τη μετατρέψουμε σε ένα πολύ συγκεκριμένο αίτημα:
Το Νοσοκομείο Κεφαλονιάς πρέπει να ενισχύεται με βάση τις πραγματικές ανάγκες ενός μεγάλου τουριστικού νησιού – και ιδιαίτερα τις ανάγκες που δημιουργούνται όταν η Κεφαλονιά γεμίζει κόσμο.
Αυτό είναι το πρόβλημα που αξίζει να λύσουμε.
Το πρόβλημα θα λυθεί αν ο Δήμος ή άλλος φορέας, αναλάβει την δημιουργία καταλυμάτων προς ενοικίαση στους γιατρούς που θα έλθουν Κεφαλονιά, με λογικές τιμές, ανάλογα με τους μισθούς που θα παίρνουν, αφού τα υπάρχοντα προς ενοικίαση σπίτια ενοικιάζονται μέχρι το Μάϊο σε φοιτητές, για να τα νοικιάσουν μετά σε τουρίστες, με 300 ευρώ την ημέρα όπως ακούγεται.