Υπάρχουν δύο εικόνες για το Γενικό Νοσοκομείο Κεφαλληνίας.
Και, παράδοξα, είναι και οι δύο αληθινές.
Η πρώτη είναι η εικόνα ενός νοσοκομείου στο οποίο πραγματοποιούνται σημαντικές κτιριακές παρεμβάσεις, εγκαθίσταται νέος εξοπλισμός και γίνονται επενδύσεις που πριν από λίγα χρόνια θα θεωρούνταν εξαιρετικά δύσκολες.
Η δεύτερη είναι ενός νοσοκομείου που εξακολουθεί να αναζητεί γιατρούς, να χρησιμοποιεί μετακινήσεις από άλλα νοσοκομεία για την κάλυψη αναγκών και, ακόμη και μέσα στο καλοκαίρι του 2026, να απευθύνεται σε ιδιώτες για να εξασφαλίσει βασικές ειδικότητες.
Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς ανάμεσα στις δύο εικόνες.
Μπορούμε να ανακαινίσουμε ένα νοσοκομείο. Μπορούμε όμως να το στελεχώσουμε μόνιμα;
Οι επενδύσεις είναι πραγματικές
Δεν πρέπει να μηδενίζουμε όσα γίνονται.
Στις 6 Μαΐου 2026 ο υφυπουργός Υγείας Μάριος Θεμιστοκλέους επισκέφθηκε το Γενικό Νοσοκομείο Κεφαλληνίας και ενημερώθηκε για την εξέλιξη των παρεμβάσεων αναβάθμισης.
Τον Ιούνιο εγκαταστάθηκε και τέθηκε σε λειτουργία νέο Holmium Laser, με το οποίο πραγματοποιήθηκαν ήδη οι πρώτες ουρολογικές επεμβάσεις.
Ακόμη και αυτές τις ημέρες οι εργασίες αναβάθμισης συνεχίζονται: στις 25 Αυγούστου η ίδια η διοίκηση ανακοίνωσε προσωρινό περιορισμό των εξετάσεων του Μικροβιολογικού ακριβώς εξαιτίας των εργασιών που πραγματοποιούνται στους χώρους του Νοσοκομείου.
Άρα το αφήγημα ότι «δεν γίνεται τίποτα» είναι άδικο.
Γίνεται.
Το πρόβλημα είναι ότι τα κτίρια και τα μηχανήματα δεν εφημερεύουν.
Επτά θέσεις – ενδιαφέρον μόλις για δύο
Εδώ αρχίζουν οι δύσκολοι αριθμοί.
Τον Μάιο του 2026 το Νοσοκομείο δημοσίευσε νέα προκήρυξη ειδικευμένων ιατρών ΕΣΥ.
Σύμφωνα με στοιχεία που επικαλέστηκε το Σωματείο Εργαζομένων από την τελευταία μεγάλη διαδικασία προκήρυξης, από τις επτά θέσεις γιατρών που αφορούσαν το Νοσοκομείο Κεφαλονιάς εκδηλώθηκε ενδιαφέρον μόνο για δύο.
Πέντε από τις επτά έμειναν ουσιαστικά χωρίς υποψήφιο.
Ποσοστό αποτυχίας κάλυψης: 71,4%.
Αυτό αλλάζει τη συζήτηση.
Δεν αρκεί πλέον να λέμε «προκηρύξαμε θέσεις».
Η πραγματική μέτρηση επιτυχίας είναι:
πόσοι γιατροί τελικά εγκαταστάθηκαν στην Κεφαλονιά και έμειναν;
Οι μετακινήσεις αποκαλύπτουν το πρόβλημα
Τον Ιούνιο προέκυψε ακόμη πιο χαρακτηριστική περίπτωση.
Η Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Ηπείρου κατήγγειλε αποφάσεις της 6ης ΥΠΕ για μετακινήσεις αναισθησιολόγων και χειρουργών από το Νοσοκομείο Χατζηκώστα Ιωαννίνων προς το Νοσοκομείο Κεφαλονιάς.
Το στοιχείο δεν προέρχεται από τοπική φημολογία. Δημοσιεύθηκε στην Ήπειρο από διαφορετικά μέσα με αναφορά στην επίσημη ανακοίνωση της Ένωσης.
Και εδώ πρέπει να είμαστε δίκαιοι.
Μια έκτακτη μετακίνηση γιατρού μπορεί να είναι απολύτως απαραίτητη για να μη μείνει ακάλυπτη μια κλινική.
Όταν όμως η μετακίνηση γίνεται επαναλαμβανόμενο εργαλείο κάλυψης, δεν αποτελεί στελέχωση. Αποτελεί προσωρινή διαχείριση του κενού.
Χειρουργός με σύμβαση, καρδιολόγος με μπλοκάκι
Τον Ιούνιο εγκρίθηκε πρόσληψη επικουρικού χειρουργού με τριετή σύμβαση, μια σαφώς θετική εξέλιξη για τη Χειρουργική.
Στις 13 Αυγούστου η διοίκηση ανακοίνωσε ότι, μετά την πρόσληψη ιδιώτη γενικού χειρουργού, θα λειτουργεί τακτικό εξωτερικό χειρουργικό ιατρείο κάθε Δευτέρα και Παρασκευή.
Και στις 4 Αυγούστου 2026 δημοσιεύθηκε πρόσκληση συνεργασίας με ιδιώτη καρδιολόγο με δελτίο παροχής υπηρεσιών.
Δεν είναι κακό να αξιοποιείται ιδιώτης όταν υπάρχει άμεση ανάγκη.
Το ερώτημα είναι διαφορετικό:
γιατί ένα νησιωτικό νοσοκομείο πρέπει να αναζητεί τον Αύγουστο ιδιώτη καρδιολόγο για να ενισχύσει τη λειτουργία του;
Και πίσω από τους γιατρούς υπάρχουν όλοι οι υπόλοιποι
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο ιατρικό προσωπικό.
Το Σωματείο Εργαζομένων υποστηρίζει ότι ήδη το 2021 τα κενά στις οργανικές θέσεις πλησίαζαν το 50% και ότι από το 2021 έως το 2025 ο συνολικός αριθμός μονίμων και συμβασιούχων εργαζομένων μειώθηκε κατά 28 άτομα, επικαλούμενο στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών.
Αυτή είναι η πλευρά που συχνά χάνεται.
Ένα νοσοκομείο δεν λειτουργεί μόνο με γιατρούς.
Χρειάζεται νοσηλευτές, τραυματιοφορείς, εργαστηριακούς, τεχνολόγους, διοικητικούς και τεχνικό προσωπικό.
Το νησί χρειάζεται διαφορετική πολιτική στελέχωσης
Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μας, η πολιτική ευθύνη του Υπουργείο Υγείας και της 6ης ΥΠΕ.
Δεν αρκεί να προκηρύσσουν μια θέση στην Κεφαλονιά με τους ίδιους περίπου όρους που προκηρύσσεται μια θέση σε μεγάλο αστικό κέντρο και στη συνέχεια να δηλώνουν ότι «δεν υπήρξε ενδιαφέρον».
Η Κεφαλονιά έχει ακριβή κατοικία, έντονη εποχικότητα και το πρόσθετο κόστος της νησιωτικότητας.
Άρα χρειάζονται πραγματικά ισχυρά κίνητρα: οικονομικά, στεγαστικά, επιστημονικά και υπηρεσιακά.
Και χρειάζεται μαζική προκήρυξη των κρίσιμων κενών ώστε ο γιατρός που θα έρθει να γνωρίζει ότι δεν θα βρεθεί μόνος του να σηκώνει μια ολόκληρη κλινική.
Το προσωπικό που βρίσκεται σήμερα στο Νοσοκομείο αξίζει αναγνώριση ακριβώς επειδή λειτουργεί μέσα σε αυτές τις συνθήκες.
Η διοίκηση μπορεί να προσπαθεί να κλείνει καθημερινά τρύπες.
Αλλά τη μόνιμη λύση δεν μπορεί να τη δώσει ούτε ο εργαζόμενος ούτε ο διοικητής.
Τη λύση πρέπει να τη δώσει η Πολιτεία.
Γιατί σε λίγα χρόνια μπορεί πράγματι να έχουμε ένα πολύ καλύτερο κτίριο, σύγχρονα εργαστήρια και εξαιρετικό εξοπλισμό.
Το πραγματικό στοίχημα όμως είναι άλλο:
να υπάρχουν μόνιμα οι άνθρωποι που θα τα λειτουργούν.
