«Ορφανά του Σημίτη» με σημαία τον Μητσοτάκη και στόχο τη φωνή του Πολυτεχνείου; Πρώτα οι αποδείξεις, μετά η λάσπη!

Μια ανάρτηση για τον Δημήτρη Παπαχρήστο επιχειρεί να μετατρέψει έναν από τους εκφωνητές της εξέγερσης του 1973 σε σύμβολο δήθεν προνομίων και αργομισθίας. Μόνο που οι βαριές καταγγελίες δεν συνοδεύονται από ούτε ένα αποδεικτικό έγγραφο. Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι η ουσία της υπόθεσης.

Από το «Εδώ Πολυτεχνείο» στο «220.000 ευρώ εφάπαξ» – Χωρίς ούτε μία απόδειξη!

Υπάρχει κάτι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό στον τρόπο με τον οποίο ορισμένοι επιλέγουν να τιμήσουν την επέτειο του Πολυτεχνείου.

Αντί να συζητήσουν για τη δικτατορία, την αντίσταση, τη δημοκρατία και τους ανθρώπους που βρέθηκαν απέναντι στα τανκς, ανασύρουν καταγγελίες για υποτιθέμενες αργομισθίες, τεράστια εφάπαξ και συντάξεις.

Στο στόχαστρο αυτή τη φορά ο Δημήτρης Παπαχρήστος.

Ένας από τους ανθρώπους που βρέθηκαν πίσω από το μικρόφωνο του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973.

Η ανάρτηση υποστηρίζει ότι επί 35 χρόνια εισέπραττε μισθό από την Τράπεζα της Ελλάδος χωρίς να εργάζεται, ότι συνταξιοδοτήθηκε με 2.900 ευρώ τον μήνα και ότι έλαβε εφάπαξ 220.000 ευρώ.

Βαρύτατες καταγγελίες.

Πού είναι, λοιπόν, οι αποδείξεις;

Πού είναι το υπηρεσιακό έγγραφο που αποδεικνύει την αργομισθία;

Πού είναι το πόρισμα ελέγχου;

Πού είναι η απόφαση συνταξιοδότησης;

Πού είναι η βεβαίωση για το εφάπαξ;

Η ανάρτηση δεν παρουσιάζει τίποτα από αυτά.

Μόνο αριθμούς, βεβαιότητες και ειρωνεία.

Και περιμένει από τον αναγνώστη να τα αποδεχθεί όλα ως αλήθεια.

Το πραγματικό στοιχείο που μετατρέπεται αυθαίρετα σε κατηγορία

Ο Δημήτρης Παπαχρήστος πράγματι εργαζόταν στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Αυτό προκύπτει από δημοσιευμένα βιογραφικά του, στα οποία αναφέρεται συγκεκριμένα η απασχόλησή του στη Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών.

Είχε, άλλωστε, σπουδάσει οικονομικά στην Ανωτάτη Εμπορική.

Από πότε, όμως, η εργασία σε μια τράπεζα αποτελεί απόδειξη αργομισθίας;

Και από πότε η επαγγελματική απασχόληση ενός ανθρώπου επιτρέπει σε οποιονδήποτε να κατασκευάζει μια ολόκληρη ιστορία περί ανύπαρκτης παρουσίας στον χώρο εργασίας;

Άλλο το «εργαζόταν στην Τράπεζα της Ελλάδος» και εντελώς άλλο το «πληρωνόταν επί 35 χρόνια χωρίς να δουλεύει».

Η απόσταση ανάμεσα στις δύο προτάσεις είναι τεράστια.

Και δεν καλύπτεται με αποσιωπητικά, ειρωνικά σχόλια και πολιτικές αντιπάθειες.

Καλύπτεται μόνο με στοιχεία.

Η πολιτική μεταμφίεση και η επιλεκτική ευαισθησία

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον αποκτά η υπόθεση όταν τέτοιες αναρτήσεις προέρχονται από ανθρώπους που τοποθετούνται σήμερα στον χώρο της υποστήριξης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ στο παρελθόν είχαν πολιτικές αναφορές στον Κώστα Σημίτη.

Η πολιτική μετακίνηση είναι απολύτως θεμιτή.

Κανείς δεν υποχρεούται να παραμένει εφ’ όρου ζωής στον ίδιο πολιτικό χώρο.

Το ερώτημα, όμως, είναι άλλο.

Πώς γίνεται άνθρωποι που επικαλούνται τον εκσυγχρονισμό, τη θεσμικότητα και την πολιτική σοβαρότητα να αναπαράγουν τόσο σοβαρές καταγγελίες χωρίς τεκμηρίωση;

Αν κάποιος υποστηρίζει ότι ο Δημήτρης Παπαχρήστος υπήρξε αργόμισθος, έχει την ευθύνη να παρουσιάσει αποδείξεις.

Δεν αρκεί να δηλώνει ότι το γνωρίζει.

Δεν αρκεί να παραθέτει εντυπωσιακά ποσά.

Και ασφαλώς δεν αρκεί να συνοδεύει την καταγγελία με ειρωνικές ευχές για την υποτιθέμενη συνταξιοδότηση.

Αυτό δεν είναι σοβαρός δημόσιος έλεγχος.

Είναι διατύπωση κατηγοριών χωρίς την αναγκαία τεκμηρίωση.

Γιατί ακριβώς την ημέρα του Πολυτεχνείου;

Εδώ βρίσκεται και το πολιτικό βάρος της ανάρτησης.

Η επιλογή της επετείου της 17ης Νοεμβρίου δεν περνά απαρατήρητη.

Αν υπάρχει πραγματική υπόθεση αργομισθίας, αυτή πρέπει να διερευνηθεί οποιαδήποτε ημέρα του χρόνου.

Με έγγραφα.

Με στοιχεία.

Με δυνατότητα απάντησης του καταγγελλόμενου.

Γιατί, λοιπόν, το συγκεκριμένο κείμενο επικεντρώνεται στην ιδιότητα του Παπαχρήστου ως εκφωνητή του Πολυτεχνείου;

Γιατί συνδέει μια ανεπιβεβαίωτη οικονομική καταγγελία με την ιστορική του παρουσία στην εξέγερση;

Και γιατί επιχειρεί να καταλήξει σε ένα ειρωνικό συμπέρασμα για τον ίδιο ως αγωνιστή;

Η σύνδεση αυτή έχει σαφές αποτέλεσμα: μεταφέρει μια ανεπιβεβαίωτη προσωπική κατηγορία στο πεδίο της ιστορικής μνήμης.

Αντί να ελεγχθεί μια συγκεκριμένη εργασιακή σχέση, δημιουργείται η εντύπωση ότι αμφισβητείται συνολικά η ηθική υπόσταση ενός ανθρώπου που συμμετείχε στην αντιδικτατορική αντίσταση.

Αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα δημόσιου λόγου.

Ο Παπαχρήστος δεν χρειάζεται αγιογραφία – Ούτε όμως δημόσια καταδίκη χωρίς στοιχεία

Ας είμαστε απολύτως σαφείς.

Η συμμετοχή στο Πολυτεχνείο δεν εξασφαλίζει σε κανέναν ισόβια ασυλία από την κριτική.

Κανένας αγωνιστής δεν βρίσκεται υπεράνω ελέγχου.

Αν υπάρχουν πραγματικά στοιχεία για παράνομες αποδοχές ή αργομισθία, πρέπει να παρουσιαστούν και να εξεταστούν.

Αυτό ισχύει για όλους.

Όμως ισχύει και το αντίστροφο.

Η ιστορική συμμετοχή ενός ανθρώπου δεν επιτρέπει σε όσους διαφωνούν πολιτικά μαζί του να του αποδίδουν οποιαδήποτε κατηγορία χωρίς αποδείξεις.

Δεν μπορείς να επικαλείσαι τη δημοκρατία και ταυτόχρονα να θεωρείς περιττή την τεκμηρίωση όταν κατηγορείς δημόσια έναν άνθρωπο.

Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα.

Το Πολυτεχνείο δεν αποδομείται με φήμες για συντάξεις

Ο Δημήτρης Παπαχρήστος υπήρξε βασικός εκφωνητής του ραδιοφωνικού σταθμού της εξέγερσης.

Η συμμετοχή του αποτελεί ιστορικό γεγονός.

Η μετέπειτα πορεία του μπορεί να συζητηθεί και να αξιολογηθεί, όπως κάθε δημόσια παρουσία.

Όμως μια ανεπιβεβαίωτη καταγγελία για την επαγγελματική του ζωή δεν αναιρεί όσα συνέβησαν τον Νοέμβριο του 1973.

Δεν εξαφανίζει τη δικτατορία.

Δεν εξαφανίζει την εξέγερση.

Δεν εξαφανίζει τους νεκρούς και τους τραυματίες.

Δεν εξαφανίζει τη συμβολή των φοιτητών και των πολιτών που αντιστάθηκαν.

Η ιστορία δεν ξαναγράφεται με έναν αριθμό που κυκλοφορεί χωρίς αποδεικτικά στοιχεία.

Μια απλή πρόκληση προς τον συντάκτη

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τις πολιτικές ταμπέλες και τις ειρωνείες.

Υπάρχει μια πολύ απλή απαίτηση.

Δημοσιοποιήστε τα στοιχεία.

Αν ο Δημήτρης Παπαχρήστος δεν εμφανίστηκε ποτέ στην εργασία του, ποιο έγγραφο το αποδεικνύει;

Αν εισέπραττε χρήματα χωρίς να εργάζεται, ποιο πόρισμα το καταγράφει;

Αν έλαβε εφάπαξ 220.000 ευρώ, ποια αξιόπιστη πηγή επιβεβαιώνει το ποσό;

Και αν η σύνταξή του ήταν 2.900 ευρώ, από πού προκύπτει;

Μέχρι να δοθούν απαντήσεις, οι συγκεκριμένοι αριθμοί παραμένουν ανεπιβεβαίωτοι ισχυρισμοί.

Όχι αποδεδειγμένα γεγονότα.

Και υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στα δύο.

Η ιστορική μνήμη απαιτεί κάτι περισσότερο από πολιτική εμπάθεια

Πενήντα τρία χρόνια μετά το Πολυτεχνείο, θα περίμενε κανείς ο δημόσιος διάλογος να έχει κατακτήσει τουλάχιστον μια βασική αρχή:

Ότι οι κατηγορίες χρειάζονται αποδείξεις.

Ότι η πολιτική διαφωνία δεν επιτρέπει αυθαίρετα συμπεράσματα.

Και ότι η ιστορική μνήμη δεν πρέπει να γίνεται όχημα προσωπικής απαξίωσης.

Όσοι δηλώνουν υπέρμαχοι της θεσμικής σοβαρότητας οφείλουν να την εφαρμόζουν πρώτα στον δικό τους δημόσιο λόγο.

Δεν αρκεί να καταγγέλλουν την παραπληροφόρηση όταν πλήττει τον πολιτικό τους χώρο.

Πρέπει να αποφεύγουν και οι ίδιοι να παρουσιάζουν ανεπιβεβαίωτες κατηγορίες ως βεβαιότητες.

Γιατί η πιο εύκολη πολιτική πράξη είναι να πετάξεις μια κατηγορία. Η πιο δύσκολη είναι να την αποδείξεις.

Και μέχρι να παρουσιαστούν τα σχετικά στοιχεία, η απάντηση στην ανάρτηση είναι απλή:

Ο Δημήτρης Παπαχρήστος δεν χρειάζεται να αποδείξει την αθωότητά του απέναντι σε μια ανάρτηση χωρίς τεκμήρια. Εκείνος που τον κατηγορεί οφείλει να αποδείξει όσα ισχυρίζεται.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ