Διαβάζω με αρκετή έκπληξη το ειρωνικό σχόλιο “κύκλων ΝΔ” & “ορφανών του Σημίτη”, ότι ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ο μόνος πολιτικός αρχηγός που δεν πήγε σε σχολείο για την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.
Και μάλιστα συνοδεύεται από το γνωστό «αστείο» περί καταλήψεων και της σχετικής «τεχνογνωσίας» που θα μπορούσε να μεταφέρει στους μαθητές.
Θα αφήσω στην άκρη το χιούμορ.
Γιατί προσωπικά θα έθετα το ερώτημα ακριβώς ανάποδα:
Γιατί θα έπρεπε να πάει;
Από πότε αποτελεί υποχρέωση ενός πρωθυπουργού, ενός πρώην πρωθυπουργού, ενός υπουργού, ενός βουλευτή, ενός δημάρχου ή ενός κομματικού αρχηγού να βρίσκεται κάθε 11 Σεπτεμβρίου σε μια σχολική αυλή για τον αγιασμό;
Και κυρίως:
Τι ακριβώς κερδίζουν από αυτό οι μαθητές;
Τι προσφέρει πραγματικά ένας πολιτικός στον αγιασμό;
Ας το δούμε χωρίς κομματικές παρωπίδες.
Έρχεται ο πολιτικός.
Φτάνουν οι κάμερες.
Γίνονται οι χειραψίες.
Στέκεται δίπλα στον ιερέα, στον διευθυντή και στους εκπαιδευτικούς.
Λέει μερικές κουβέντες για «τη νέα γενιά», «τη δύναμη της γνώσης», «τους εκπαιδευτικούς μας» και «ένα δημιουργικό σχολικό έτος».
Βγαίνουν οι απαραίτητες φωτογραφίες.
Ανεβαίνουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Και μετά;
Τι άλλαξε στο σχολείο;
Προστέθηκε ένας εκπαιδευτικός;
Επισκευάστηκε μια αίθουσα;
Αποκτήθηκε καλύτερος εξοπλισμός;
Λύθηκε κάποιο πρόβλημα των μαθητών;
Όχι.
Στις περισσότερες περιπτώσεις έχουμε απλώς μια τελετουργική πολιτική παρουσία με ισχυρό επικοινωνιακό χαρακτήρα.
Τα σχολεία δεν χρειάζονται επισκέπτες μία ημέρα τον χρόνο
Εάν ένας πολιτικός πραγματικά ενδιαφέρεται για τη δημόσια εκπαίδευση, υπάρχουν πολύ πιο ουσιαστικοί τρόποι να το αποδείξει.
Να εξασφαλίσει ότι τα σχολεία ανοίγουν με όλους τους εκπαιδευτικούς.
Να αντιμετωπίσει τα κενά.
Να φροντίσει τις σχολικές υποδομές.
Να ακούσει τους εκπαιδευτικούς.
Να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της ειδικής αγωγής.
Να δώσει πραγματικές λύσεις για την ασφάλεια, τη θέρμανση, τον εξοπλισμό και τις συνθήκες μέσα στις οποίες γίνεται το μάθημα.
Αυτά είναι πολιτική.
Η φωτογραφία στον αγιασμό είναι επικοινωνία.
Και δεν υπάρχει τίποτε κακό στην επικοινωνία όταν συνοδεύει την πολιτική.
Υπάρχει όμως πρόβλημα όταν αρχίζουμε να αντιμετωπίζουμε την παρουσία στην τελετή περίπου ως πιστοποιητικό ενδιαφέροντος για την Παιδεία.
Αν λοιπόν ο Τσίπρας δεν πήγε, καλά έκανε
Όχι επειδή λέγεται Αλέξης Τσίπρας.
Και όχι επειδή πρέπει να υπερασπιστούμε τον Τσίπρα.
Καλά θα έκανε οποιοσδήποτε πολιτικός.
Θα προτιμούσα μάλιστα πολύ περισσότερο έναν πολιτικό που δεν εμφανίζεται ποτέ σε σχολικό αγιασμό αλλά εργάζεται 365 ημέρες για καλύτερα σχολεία, από έναν πολιτικό που εμφανίζεται κάθε 11 Σεπτεμβρίου μπροστά στις κάμερες και ξεχνά το σχολείο από τις 12 Σεπτεμβρίου.
Αυτό είναι το πραγματικό κριτήριο.
Και γιατί μόνο οι πολιτικοί;
Υπάρχει και μια ενδιαφέρουσα αντίφαση σε όλη αυτή την παράδοση.
Ο αγιασμός πραγματοποιείται για την έναρξη της σχολικής χρονιάς.
Αφορά πρωτίστως μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς.
Γιατί πρέπει να μετατρέπεται σε μικρή πολιτική εκδήλωση;
Γιατί πρέπει να υπάρχει βουλευτής στην πρώτη σειρά;
Γιατί πρέπει να υπάρχει δήμαρχος;
Γιατί πρέπει να υπάρχει υπουργός;
Γιατί πρέπει ένας πολιτικός αρχηγός να επιλέξει ένα σχολείο ανάμεσα σε χιλιάδες, να εμφανιστεί εκεί για μισή ώρα και αυτό να παρουσιάζεται ως πράξη ιδιαίτερου συμβολισμού;
Τι μήνυμα παίρνουν τα υπόλοιπα σχολεία στα οποία δεν πήγε κανένας;
Προφανώς κανένα.
Γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι πρόκειται για συμβολική παρουσία.
Ας μην την αναβαθμίζουμε λοιπόν σε πολιτική υποχρέωση.
Ας αφήσουμε τουλάχιστον την πρώτη ημέρα στα παιδιά
Υπάρχει και μια πιο απλή διάσταση.
Η πρώτη ημέρα του σχολείου είναι ιδιαίτερη για τα παιδιά.
Ειδικά για τα μικρότερα.
Ξαναβλέπουν τους φίλους τους, γνωρίζουν τους δασκάλους τους, μπαίνουν για πρώτη φορά σε ένα καινούργιο περιβάλλον.
Δεν χρειάζονται γύρω τους πολιτικούς, συνοδείες, φωτογράφους και κάμερες για να αποκτήσει σημασία αυτή η ημέρα.
Έχει ήδη σημασία χωρίς αυτούς.
Ας αφήσουμε λοιπόν τους μαθητές να είναι οι πρωταγωνιστές της πρώτης ημέρας του σχολείου.
Όχι το πρόσωπο που θα καταφέρει να βρεθεί στο κέντρο της φωτογραφίας.
Και το αστείο με τις καταλήψεις;
Όσο για το επιχείρημα ότι τα παιδιά έχασαν την ευκαιρία να ακούσουν από τον Τσίπρα για την «τεχνογνωσία των καταλήψεων», ασφαλώς μπορεί κάποιος να το θεωρεί πετυχημένο πολιτικό χιούμορ.
Αλλά ως πολιτικό επιχείρημα δεν λέει απολύτως τίποτε.
Ο Αλέξης Τσίπρας συμμετείχε ως μαθητής στις καταλήψεις της εποχής του.
Και λοιπόν;
Πέρασαν περισσότερες από τρεις δεκαετίες.
Στο μεταξύ έγινε πολιτικός αρχηγός, βουλευτής, αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρωθυπουργός.
Αν θέλουμε να τον κρίνουμε, υπάρχει άφθονο πραγματικό πολιτικό υλικό.
Να κριθεί για την κυβέρνησή του.
Για την οικονομία.
Για το δημοψήφισμα.
Για τα μνημόνια.
Για την Παιδεία επί των ημερών του.
Για όσα υποσχέθηκε και όσα έκανε.
Αλλά να θεωρούμε πολιτικό μειονέκτημα ότι δεν πήγε να φωτογραφηθεί σε έναν σχολικό αγιασμό;
Μάλλον έχουμε χάσει το μέτρο.
Το παράξενο δεν είναι ότι κάποιος δεν πήγε
Ίσως λοιπόν η συζήτηση πρέπει να αντιστραφεί.
Το ερώτημα δεν είναι:
«Γιατί ο Τσίπρας δεν πήγε σε σχολείο;»
Το πιο ενδιαφέρον ερώτημα είναι:
«Γιατί θεωρούμε ότι όλοι οι πολιτικοί πρέπει να πηγαίνουν;»
Εάν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος, ας τον ακούσουμε.
Εάν πρόκειται να ανακοινώσουν κάτι για το συγκεκριμένο σχολείο, έχει νόημα.
Εάν πηγαίνουν για να ακούσουν ένα πραγματικό πρόβλημα, επίσης.
Εάν πρόκειται να συζητήσουν ουσιαστικά με μαθητές και εκπαιδευτικούς, ακόμη καλύτερα.
Αλλά εάν η διαδικασία είναι άφιξη – αγιασμός – δήλωση – φωτογραφία – αποχώρηση, τότε ας μην προσποιούμαστε ότι πρόκειται για κάποια σπουδαία προσφορά στη δημόσια εκπαίδευση.
Η Παιδεία δεν μετριέται σε φωτογραφίες
Στην τελική, κανένας μαθητής δεν θα αποκτήσει καλύτερη εκπαίδευση επειδή ένας πολιτικός στάθηκε για είκοσι λεπτά στην αυλή του σχολείου του στις 11 Σεπτεμβρίου.
Θα αποκτήσει καλύτερη εκπαίδευση εάν η πολιτεία τού προσφέρει καλύτερους εκπαιδευτικούς όρους, σύγχρονες υποδομές, πραγματικές ευκαιρίες και ένα δημόσιο σχολείο που λειτουργεί σωστά.
Εκεί πρέπει να κρίνονται όλοι.
Και ο Τσίπρας.
Και ο Μητσοτάκης.
Και ο Ανδρουλάκης.
Και κάθε πολιτικός αρχηγός.
Όχι από το σε ποιον αγιασμό εμφανίστηκε.
Αλλά από τι έκανε για το σχολείο όταν έσβησαν οι κάμερες.
Και υπό αυτή την έννοια;
Αν ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε σήμερα να μην πάει σε κανένα σχολείο απλώς και μόνο για την καθιερωμένη φωτογραφία, προσωπικά δεν βλέπω κανένα πρόβλημα.
Ίσως μάλιστα θα ήταν μια καλή συνήθεια να τον μιμηθούν περισσότεροι.
