Έναν προβληματισμό που συνδέει τις εμπειρίες από τα πρώτα χρόνια της ιατρικής του πορείας με τη σημερινή πραγματικότητα καταθέτει ο Βαγγέλης Ευαγγελάτος, με τίτλο «Λαός και Κολωνάκι».
Ο ίδιος θυμάται την περίοδο κατά την οποία υπηρετούσε σε αγροτικό ιατρείο και προσπαθούσε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των κατοίκων. Στην περιοχή δραστηριοποιούνταν ήδη ένας παλιός ιδιώτης γιατρός, ο οποίος, όπως περιγράφει, αναλάμβανε από παθολογικά και παιδιατρικά περιστατικά μέχρι γυναικολογικές επεμβάσεις.
Ο Βαγγέλης Ευαγγελάτος αναφέρει ότι προσπαθούσε τότε να εξηγήσει στους κατοίκους πως υπάρχουν ιατρικές πράξεις που δεν μπορούν να στηρίζονται απλώς στην εμπειρία ενός γιατρού. Απαιτούν εξειδίκευση, κατάλληλο εξοπλισμό, οργανωμένη υποδομή και δυνατότητα άμεσης αντιμετώπισης ενδεχόμενων επιπλοκών.
Για χρόνια θεωρούσε ότι τέτοιες αντιλήψεις ανήκαν σε μια άλλη εποχή. Όπως γράφει, όμως, σήμερα πληροφορείται ότι ακόμη και σύνθετες ιατρικές πράξεις, όπως η πλασμαφαίρεση, μπορεί να πραγματοποιούνται σε χώρους που δεν διαθέτουν την οργανωμένη υποδομή μιας νοσοκομειακής μονάδας.
Και θέτει το ερώτημα:
«Τελικά προχωρήσαμε τόσο όσο νομίζουμε;»
«Το Κολωνάκι δεν είναι το χωριό του τότε»
Ο προβληματισμός του εστιάζει ακριβώς στη σύγκριση δύο εντελώς διαφορετικών εποχών και κοινωνικών συνθηκών.
Όπως επισημαίνει, άλλο ήταν αντίστοιχες αντιλήψεις να συναντώνται σε ένα απομονωμένο αγροτικό ιατρείο πριν από δεκαετίες και διαφορετικό να εμφανίζονται σήμερα στην καρδιά της Αθήνας, όταν οι πολίτες διαθέτουν πολύ περισσότερη ενημέρωση και δυνατότητα πρόσβασης σε οργανωμένα και εξειδικευμένα κέντρα.
«Το Κολωνάκι δεν είναι το χωριό του τότε. Όμως η παλιά νοοτροπία μπορεί να μην έχει αλλάξει όσο νομίζουμε», σημειώνει χαρακτηριστικά.
Το βασικό μήνυμα του Βαγγέλη Ευαγγελάτου είναι ότι ούτε η πολυτέλεια ενός χώρου ούτε η αναγνωρισιμότητα ενός γιατρού αποτελούν από μόνες τους εγγύηση ασφάλειας.
«Η ασφάλεια βρίσκεται στην επιστημονική ένδειξη, στην εξειδίκευση, στην κατάλληλη υποδομή, στην παρακολούθηση και στη δυνατότητα άμεσης αντιμετώπισης μιας επιπλοκής», υπογραμμίζει.
Και καταλήγει επιστρέφοντας στην εμπειρία των πρώτων χρόνων της ιατρικής του διαδρομής:
«Αυτό προσπαθούσα να εξηγήσω τότε στους ανθρώπους του χωριού. Και, τόσες δεκαετίες μετά, αναρωτιέμαι μήπως χρειάζεται να το θυμίζουμε ακόμη».
