Σοβαρές καταγγελίες για περιστατικό λεκτικής βίας, απειλών και εκφοβισμού μέσα στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ του Δήμου Αργοστολίου φέρνουν στο φως δύο γυναίκες αθλήτριες, μέσω ανοιχτής επιστολής προς τον αντιδήμαρχο Αθλητισμού του Δήμου Αργοστολίου, κ. Ιωάννη Τζωρτζάτο.
Παρακάτω ολόκληρη η ανοικτή επιστολή:
Ανοιχτή επιστολή προς κ Ιωάννη Τζωρτζάτο αντιδήμαρχο αθλητισμού του Δήμου Αργοστολίου.
Σας γνωστοποιούμε το κάτωθι περιστατικό που έλαβε χώρα την Δευτέρα 4 Μαΐου 2026 στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ του Δήμου Αργοστολίου.
Στις 9:15 μ.μ. το βράδυ, προσήλθαμε δύο γυναίκες, αμφότερες αθλήτριες του μπάσκετ στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της ΕΣΚΑΗ για να χρησιμοποιήσουμε τις αθλητικές εγκαταστάσεις κατά τις ώρες χρήσεις από το κοινό.
Όταν εισήλθαμε τελείωνε την προπόνηση του ο ΑΣΚ, οπότε περιμέναμε στις κερκίδες δεξιά, ενώ στις κερκίδες της άλλης μπασκέτας περίμεναν περίπου δέκα άντρες για να παίξουν κ εκείνοι μετά την λήξη της προπόνησης. Πράγματι, μόλις ολοκληρώθηκε και αφού «λάβαμε» την έγκριση γνωστού προπονητή που βρισκόταν στο χώρο, κατευθυνθήκαμε προς την δεξιά ελεύθερη μπασκέτα. Σημειωτέων, την ερώτηση προς τον αρμόδιο προπονητή την απευθύναμε παρότι δεν ήμασταν υποχρεωμένες, από σεβασμό στις διαδικασίες και τα προγράμματα.
Ενώ περιμέναμε την υπόλοιπη παρέα μας, κάναμε ζέσταμα με τα γνωστά “σουτάκια”. Την ώρα εκείνη μας προσέγγισαν δύο άντρες νεαρής ηλικίας, οι οποίοι ευγενέστατα μας ρώτησαν αν μπορούν να σουτάρουν και αυτοί. Ενώ κάποια στιγμή μας ρώτησαν αν θέλουμε να παίξουμε όλοι μαζί. Εμείς τους εξηγήσαμε ότι επειδή είμαστε γυναίκες φοβόμασταν κάποιο τραυματισμό από τους άνδρες και γι’ αυτό αποφεύγουμε τις μικτές ομάδες, καθώς στο παρελθόν έχουμε υποστεί τραυματισμούς από το ομολογουμένως πιο «δυνατό παίξιμο» των ανδρών. Στη συνέχεια μας προσέγγισε ομοίως άνδρας μεγαλύτερης ηλικίας, ο οποίος εξαρχής φαινόταν επιθετικός, η συμπεριφορά του και η κίνησή του να εμφανίζουν σημάδια μειωμένου «ελέγχου» και μ’ ερώτηση που καταμαρτυρούσε απαίτηση, μας ζήτησε να παίξει μαζί μας, όμως έλαβε με ευγενικό τρόπο την ίδια απάντηση, καθώς περαιτέρω ότι περιμένουμε την παρέα μας. Από εκείνη την ώρα ο συγκεκριμένος κύριος ευρισκόμενος μονίμως σ’ έξαλλη κατάσταση βρίζοντας μας, αρχικά κατευθύνθηκε προς τους άλλους άνδρες που “έφτιαχναν” ομάδα και αφού όπως μας είπε, πήρε την άδεια από τον ανωτέρω αναφερόμενο προπονητή, επέστρεψε και μας «δήλωσε» ότι θα παίξει μαζί μας, γιατί του το επέτρεψε ο προπονητής (ο οποίος ευρισκόμενος εκτός προπόνησης, καμία αρμοδιότητα δεν είχε να υποδείξει ποιος θα παίξει με ποιον στις ώρες κοινού). Εν συνεχεία ο άνδρας αυτός μας δήλωσε ότι δεν φεύγει αν δεν τον παίξουμε κ θα μείνει κάτω από τη μπασκέτα, καταμαρτυρώντας την έλλειψη αυτοελέγχου του. Του εξηγήσαμε και πάλι ευγενικά ότι αφενός περιμένουμε την παρέας μας, αφετέρου φοβόμαστε μήπως χτυπήσουμε. Τότε μετά την εκ νέου αρνητική μας απάντηση ακολούθησαν κ πάλι βρισιές, απειλές βίας και απειλή ότι θα μας σκοτώσει! Οι φραστικές απειλές συνοδεύονταν από απειλητική κίνηση προς το μέρος μας και η οποία διεκόπη με την μεσολάβηση κάποιων εκ των υπολοίπων ανδρών που βρίσκονταν στον χώρο. Προφανώς ο κύριος ίσως δεν βρίσκονταν σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, έχοντας συμπεριφορά που καταμαρτυρούσε ότι βρισκόταν υπό την επήρεια ψυχοδραστικών ουσιών και έγινε τόσο βίαιος επειδή «τόλμησαν δύο γυναίκες να του αρνηθούν να παίξουν μαζί του». Σημειώθηκαν όμως και δύο ακόμα γεγονότα.
Ο γνωστός προπονητής, ήρθε να μας επιπλήξει γιατί αρνηθήκαμε να παίξουμε μαζί του (με τον βίαιο άνδρα), και του απαντήσαμε ότι φοβηθήκαμε καθ’ ότι είμαστε γυναίκες να μην χτυπήσουμε κατά την διάρκεια του αγώνα με έναν άνδρα διπλάσια κιλά από εμάς και όχι ήρεμη ψυχική κατάσταση. Ενώ ένας δεύτερος κύριος αυτοανακηρυγμένος ή εν γνώσει σας (δεν το γνωρίζουμε αυτό, ούτε έως σήμερα το έχουμε ξανακούσει) “υπεύθυνος των ωρών κοινού”, ο οποίος αποπειράθηκε να μας εκβιάσει-απειλήσει ότι αν δεν παίξουμε μαζί με τον ανωτέρω βίαιο άνδρα, θα μας αφαιρέσει τελείως την μπάσκετα. Κάτι δηλαδή σαν τον δικό του αγρό.
Κατά τη συνέχεια του περιστατικού και ενώ κανένας από τους παρευρισκόμενους σχεδόν 20 υπόλοιπους άνδρες στο χώρο δεν έδιωξε τον κύριο με την βίαιη συμπεριφορά από το γήπεδο , αποχωρήσαμε από την μπασκέτα και πήγαμε σε εκείνη που βρίσκεται στο τοίχο να παίξουμε με την παρέα μας, ενώ καθ’ όλη την διάρκεια ο εν λόγω κύριος συνέχισε να μας βρίζει και να μας απειλεί, να μας δείχνει με επιθετικές εκφράσεις στο πρόσωπό του κλπ. Η κατάληξη ήταν ότι εμείς νιώσαμε τρόμο και απειλή, πέρα από την υποτίμησή μας ως γυναίκες που θέλουν να έχουν σχέση με τον αθλητισμό. Όταν αποχωρήσαμε καθ’ ότι είχε πλέον βραδιάσει, σας βεβαιώνουμε γι’ αυτό αποχωρήσαμε υπό καθεστώς φόβου αν μας περιμένει απ΄ έξω, αν μας ακολουθεί κλπ..
Με αφορμή λοιπόν αυτό το «τραυματικό» περιστατικό, και μετα από αρκετές σκέψεις αν θα δημοσιοποιήσουμε το περιστατικό , τα κάνουμε γιατι θα θέλαμε να ανοίξει η συζήτηση για την προσβασιμότητα των γυναικών στις αθλητικές εγκαταστάσεις. Γνωρίζουμε ότι αριθμητικά θα είμαστε πάντα λιγότερες από τους άνδρες που ασχολούνται με το άθλημα, αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να έχουμε χρόνο στο κλειστό γήπεδο; Ποιος αποφασίζει πως θα κατανεμηθούν οι ώρες κοινού; Υπάρχει σειρά προτεραιότητας με βάση την ώρα προσέλευσης; Όπως γνωρίζετε το μπάσκετ είναι άθλημα επαφής, είμαστε λοιπόν υποχρεωμένες να παίξουμε με άνδρες που είναι διπλάσιοι σε από εμάς σε όγκο και χωρίς τεχνική κατάρτιση κινδυνεύοντας με τραυματισμό για να μην θιχτεί ο εγωισμός κάποιου; Αν απορρίψουμε ένα παίχτη πρέπει να μας ασκηθεί βία λεκτική, σωματική ή ψυχολογική; Θα στέλνατε μέσα σε ένα γήπεδο με είκοσι άνδρες, δύο γυναίκες που θα γνωρίζατε ότι θα δεχθούν απειλές ακόμα και για τη ζωή τους, χωρίς ουδεμία συνέπεια για τον υπαίτιο από τους παρευρισκόμενους; Περαιτέρω και πιο προσωπικά, θα στέλνατε την δική σας κόρη να αθληθεί, ενώ θα ξέρατε ότι θα την υποτιμούσαν, θα την εκβίαζαν ότι θα της αφαιρέσουν την μπασκέτα και θα αδιαφορούσαν άπαντες αν έπεφτε θύμα έστω λεκτικής επίθεσης; Μήπως ο μακρόπνοος σχεδιασμός είναι η νέα γενιά κοριτσιών να ασχολείται με το μπάσκετ και τον υγιή αθλητισμό γενικότερα, για να μην κλαίμε μετά με κροκοδείλια δάκρυα, όταν κάνουν χρήση ναρκωτικών ή και πεθαίνουν από αυτά; Από πού θα πάρει το ερέθισμα ένα νέο κορίτσι να ασχοληθεί με το μπάσκετ στο νησί , όταν όλα είναι κατειλημμένα μόνο από άνδρες; Θα βάλουμε όπως λέει το σποτάκι του 3on3 τάπα στη ΒΙΑ και στο Ρατσισμό ; Ή θα αφήνουμε τους ισχυρούς, τους αυτοανακηρυγμένους αρμόδιους και τους νταήδες να αποφασίζουν για τις αθλητικές εγκαταστάσεις;
Με εκτίμηση
Νίκη Γαβριελάτου
Αναστασία Μπουραΐμη
