Περισσότεροι από 350 άνθρωποι τον χρόνο χάνουν τη ζωή τους στην Ελλάδα από πνιγμό, με τον δείκτη να υπολογίζεται περίπου σε 3,6 θανάτους ανά 100.000 κατοίκους, σύμφωνα με στοιχεία δημόσιας υγείας που έχει αναδείξει ο ΕΟΔΥ.
Το στοιχείο αποκτά ιδιαίτερη σημασία τις τελευταίες εβδομάδες του καλοκαιριού, όταν πολλοί μεγαλύτερης ηλικίας συνεχίζουν τα καθημερινά μπάνια ακόμη και μετά την κορύφωση των διακοπών.
Δεν υπάρχει λόγος φόβου.
Υπάρχει όμως λόγος να διορθωθούν μερικές πολύ συνηθισμένες συνήθειες.
Ο πνιγμός συχνά δεν μοιάζει με αυτό που δείχνουν οι ταινίες
Ένας άνθρωπος που πνίγεται μπορεί να μην φωνάζει και να μην κουνά δραματικά τα χέρια.
Μπορεί να είναι σιωπηλός, με το στόμα κοντά στην επιφάνεια και αδυναμία να ζητήσει βοήθεια.
Αυτός είναι ένας λόγος που η επιτήρηση έχει τόσο μεγάλη σημασία.
Η ηλικία αυξάνει τον κίνδυνο
Οι μεγαλύτερες ηλικίες εμφανίζουν αυξημένη ευαλωτότητα.
Δεν σημαίνει ότι ένας υγιής 70χρονος δεν πρέπει να κολυμπά.
Το αντίθετο: η κολύμβηση μπορεί να είναι εξαιρετική μορφή άσκησης.
Αλλά καρδιολογικά προβλήματα, φάρμακα, αφυδάτωση ή ξαφνική αδιαθεσία μπορούν να δημιουργήσουν μεγαλύτερο κίνδυνο μέσα στο νερό.
Μην κολυμπάς μόνος πολύ μακριά από την ακτή
Ένας έμπειρος κολυμβητής μπορεί να αισθάνεται ότι δεν χρειάζεται παρέα.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι πάντα η φυσική ικανότητα.
Μία κράμπα, ζάλη ή ξαφνική αδιαθεσία μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε.
Όταν κάποιος βρίσκεται εκατοντάδες μέτρα από την ακτή, το περιθώριο αντίδρασης μειώνεται δραματικά.
Το φαγητό δεν είναι ο μόνος παράγοντας
Η γνωστή συμβουλή «μην μπαίνεις μόλις φας» έχει βάση ως γενικός κανόνας προσοχής, αλλά η ασφάλεια στη θάλασσα είναι ευρύτερο θέμα.
Αλκοόλ, υπερβολική κόπωση, πολύωρη έκθεση στον ήλιο και αφυδάτωση μπορούν επίσης να επηρεάσουν την κατάσταση του κολυμβητή.
Προσοχή στα φάρμακα
Ορισμένα φάρμακα μπορούν να προκαλέσουν:
ζάλη,
πτώση πίεσης,
υπνηλία,
ή μεταβολές στην ισορροπία.
Όποιος παίρνει συστηματική αγωγή και έχει αμφιβολία για το αν επηρεάζει το κολύμπι πρέπει να το συζητήσει με γιατρό ή φαρμακοποιό.
Δεν διακόπτουμε φάρμακο για να πάμε για μπάνιο.
Τα παιδιά χρειάζονται συνεχή επίβλεψη
Ένα παιδί μπορεί να βρεθεί σε πρόβλημα πολύ γρήγορα ακόμη και σε σχετικά ρηχό νερό.
Η επίβλεψη πρέπει να είναι ενεργή.
Όχι «είμαι στην παραλία και κοιτάω κάθε λίγο».
Ο ενήλικος που έχει την ευθύνη πρέπει να βρίσκεται σε θέση να αντιδράσει άμεσα.
Τα μπρατσάκια δεν είναι ναυαγοσώστης
Βοηθήματα επίπλευσης δεν αντικαθιστούν την ανθρώπινη επίβλεψη.
Μπορεί να φύγουν από το σώμα ή να δημιουργήσουν ψευδή αίσθηση ασφάλειας.
Τι γίνεται με τις παραλίες χωρίς ναυαγοσώστη
Η απουσία ναυαγοσώστη δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται η κολύμβηση.
Σημαίνει ότι η προσωπική εκτίμηση κινδύνου πρέπει να είναι ακόμη αυστηρότερη.
Κολυμπάμε κοντύτερα.
Αποφεύγουμε να είμαστε μόνοι.
Και δεν υπερεκτιμούμε την αντοχή μας.
Αν δεις άνθρωπο να κινδυνεύει
Το πρώτο ένστικτο είναι να πέσεις αμέσως στο νερό.
Αυτό μπορεί όμως να δημιουργήσει δεύτερο θύμα εάν δεν είσαι εκπαιδευμένος.
Καλούμε βοήθεια, ενημερώνουμε ναυαγοσώστη όπου υπάρχει και χρησιμοποιούμε διαθέσιμο μέσο επίπλευσης όταν είναι δυνατό.
Σε πραγματικό επείγον καλούμε το 112.
Η θάλασσα δεν χρειάζεται φόβο
Χρειάζεται σεβασμό.
Η Ελλάδα έχει εκατομμύρια ασφαλή μπάνια κάθε χρόνο.
Οι περισσότεροι σοβαροί κίνδυνοι μειώνονται δραστικά με πολύ απλές επιλογές:
όχι υπερεκτίμηση δυνατοτήτων,
όχι πολύ μακριά μόνος,
όχι αλκοόλ πριν την κολύμβηση,
επιτήρηση των παιδιών,
και προσοχή όταν υπάρχει ιατρικό πρόβλημα.
Γιατί το θέμα έχει σημασία και τον Σεπτέμβριο
Οι πνιγμοί δεν σταματούν επειδή τελειώνει ο Αύγουστος.
Οι θάλασσες παραμένουν ζεστές και πολλοί Έλληνες συνεχίζουν τα μπάνια για εβδομάδες.
Ιδιαίτερα για μεγαλύτερους ανθρώπους που πηγαίνουν συχνά μόνοι τους νωρίς το πρωί, ένας απλός κανόνας μπορεί να κάνει διαφορά:
να γνωρίζει κάποιος πού βρίσκεσαι και να μην απομακρύνεσαι πέρα από τις πραγματικές σου δυνατότητες.
