Η κινητικότητα γύρω από τον Αντώνη Σαμαρά φαίνεται να προκαλεί αυξανόμενο προβληματισμό στο κυβερνητικό στρατόπεδο, όχι μόνο για το ποσοστό που θα μπορούσε να συγκεντρώσει ένα νέο κόμμα, αλλά κυρίως για το από πού θα αντλήσει τους ψηφοφόρους του.
Η παρουσία του πρώην πρωθυπουργού στην Αρχαία Ολυμπία, σε εκδήλωση αδελφοποίησης με την Gold Coast της Αυστραλίας, παρουσιάζεται ως ενδεικτική αυτής της κινητικότητας. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Αντώνης Σαμαράς παρέμεινε για ώρες στην εκδήλωση και είχε πολλές επαφές, ιδιαίτερα με εκπροσώπους της ελληνικής ομογένειας.
Το κρίσιμο ακροατήριο των αποδήμων
Το ενδιαφέρον στρέφεται στους Έλληνες του εξωτερικού. Η εκτίμηση που διατυπώνεται είναι ότι ένα κόμμα Σαμαρά θα επιχειρούσε να αποκτήσει ισχυρά ερείσματα σε ένα εκλογικό κοινό στο οποίο η Νέα Δημοκρατία παραδοσιακά προσβλέπει.
Το ακόμη πιο ενδιαφέρον πολιτικά στοιχείο βρίσκεται στη γραμμή που φαίνεται να χαράζει η πλευρά του πρώην πρωθυπουργού. Ο εκπρόσωπός του, Νίκος Τσούτσιας, φέρεται να επαναλαμβάνει ότι ο Σαμαράς έχει κλείσει την πόρτα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και όχι στη Νέα Δημοκρατία.
Αυτή ακριβώς η διάκριση μπορεί να αποδειχθεί πολιτικά επικίνδυνη για το Μέγαρο Μαξίμου.
Ο Σαμαράς, με αυτή τη στρατηγική, δεν χρειάζεται να εμφανιστεί ως αντίπαλος ολόκληρης της κεντροδεξιάς παράταξης. Μπορεί να επιχειρήσει να απευθυνθεί στο εσωτερικό της, υποστηρίζοντας ουσιαστικά ότι δεν εγκατέλειψε τη Νέα Δημοκρατία ως πολιτικό χώρο, αλλά διαφωνεί με τη σημερινή ηγεσία και την κατεύθυνσή της. Το ίδιο το δημοσίευμα θεωρεί ότι ο διαχωρισμός ανάμεσα στην παράταξη και στο «κόμμα Μητσοτάκη» θα αποτελέσει βασικό πολιτικό μήνυμα μέχρι τις εκλογές.
Γιατί το πρόβλημα είναι αριθμητικό
Εδώ βρίσκεται και η ουσία.
Ένα νέο κόμμα στα δεξιά της ΝΔ δεν χρειάζεται απαραίτητα να διεκδικήσει την πρώτη θέση ούτε να συγκεντρώσει θεαματικά ποσοστά για να δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Αρκεί να αφαιρέσει ένα κρίσιμο τμήμα ψηφοφόρων από τη σημερινή εκλογική βάση της ΝΔ.
Εάν κατορθώσει να προσελκύσει συντηρητικούς ψηφοφόρους, παλαιούς ψηφοφόρους της ΝΔ που έχουν αποστασιοποιηθεί από την κυβέρνηση και μέρος των αποδήμων, τότε κάθε μονάδα που θα κερδίζει μπορεί να αφαιρείται άμεσα από την κυβερνητική δεξαμενή. Αυτό ακριβώς επισημαίνει και το κείμενο: ακόμη και λίγες μονάδες από τη δεξιά εκλογική βάση μπορούν να μετατρέψουν το ζήτημα της αυτοδυναμίας σε καθαρά αριθμητικό πρόβλημα.
Και αυτή είναι μια πολύ διαφορετική απειλή από εκείνη που μπορεί να δημιουργήσει ένα κόμμα της Κεντροαριστεράς.
Σαμαράς και Τσίπρας: δύο διαφορετικοί «πονοκέφαλοι»
Το δημοσίευμα καταλήγει σε μια ενδιαφέρουσα πολιτική διάκριση: ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να λειτουργήσει ως αντίπαλος που συσπειρώνει τη ΝΔ, ενώ ο Αντώνης Σαμαράς ως παράγοντας που μπορεί να τη διασπάσει εκ των έσω.
Αυτό πιθανότατα εξηγεί και γιατί η συζήτηση γύρω από ένα κόμμα Σαμαρά αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα όσο πλησιάζει η εκλογική αναμέτρηση.
Για το Μέγαρο Μαξίμου, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο «πόσο θα πάρει ο Σαμαράς;».
Είναι κυρίως:
«Πόσο από αυτό το ποσοστό θα το πάρει από εμάς;»
Και εάν η απάντηση είναι ότι ένα σημαντικό μέρος του θα προέλθει από τη σημερινή εκλογική βάση της ΝΔ, τότε το νέο κόμμα δεν θα αποτελεί απλώς ακόμη έναν αντίπαλο στο ψηφοδέλτιο.
Θα μπορούσε να γίνει ο παράγοντας που θα κρίνει αν η Νέα Δημοκρατία θα μπορεί την επόμενη ημέρα να σχηματίσει κυβέρνηση χωρίς να αναζητήσει εταίρο.
