Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει ένα αναμφισβήτητο επικοινωνιακό ταλέντο: μπορεί να πάρει μια πολιτική πρόταση, να εντοπίσει κάτι παρόμοιο που ήδη κάνει η κυβέρνηση και να καταλήξει θριαμβευτικά ότι ο αντίπαλός του δεν έχει πλέον τίποτε να προτείνει.
Αυτό ακριβώς έκανε με τις προτάσεις του Νίκου Ανδρουλάκη για το ΕΣΥ στη ΔΕΘ.
Το τελικό συμπέρασμα του υπουργού Υγείας είναι αφοπλιστικά απλό: «σχεδόν όλα όσα είπε τα έχουμε ήδη κάνει» και συνεπώς «άνθρακες ο θησαυρός».
Μόνο που υπάρχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα.
Άλλο να έχεις ξεκινήσει ή υλοποιήσει ένα πρόγραμμα και άλλο να έχεις λύσει το πρόβλημα στο οποίο αναφέρεται το πρόγραμμα.
Διαφορετικά, επειδή υπάρχουν νοσοκομεία, θα έπρεπε να θεωρούμε ότι λύθηκε το πρόβλημα της Υγείας.
1. Στο «ΠΡΟΛΑΜΒΑΝΩ» ο Γεωργιάδης έχει ισχυρό επιχείρημα
Ας μην κάνουμε το λάθος να μηδενίσουμε τα πάντα.
Το «ΠΡΟΛΑΜΒΑΝΩ» είναι πραγματικό, μεγάλης κλίμακας πρόγραμμα. Τον Φεβρουάριο το Υπουργείο Υγείας ανακοίνωνε περισσότερους από 5,2 εκατομμύρια πολίτες που είχαν πραγματοποιήσει δωρεάν προληπτικές εξετάσεις, ενώ ο Γεωργιάδης αναφέρει πλέον 6,7 εκατομμύρια συμμετοχές. Το πρόγραμμα έχει επίσης θεσμοθετηθεί να συνεχιστεί έως το 2030 με χρηματοδότηση από τον τακτικό προϋπολογισμό.
Εδώ λοιπόν η κυβέρνηση δικαιούται να πιστωθεί μια σημαντική παρέμβαση.
Αλλά τι πρότεινε ο Ανδρουλάκης;
Ανασυγκρότηση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας.
Αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο από ένα πρόγραμμα screening.
Πρωτοβάθμια Φροντίδα σημαίνει οικογενειακός και προσωπικός γιατρός, Κέντρα Υγείας, ΤΟΜΥ, στελέχωση, παρακολούθηση χρονίως πασχόντων, συνέχεια της φροντίδας και αποσυμφόρηση των νοσοκομείων.
Το να απαντάς λοιπόν «έχουμε το ΠΡΟΛΑΜΒΑΝΩ» στην πρόταση για ανασυγκρότηση ολόκληρης της ΠΦΥ είναι σαν να απαντάς σε πρόταση αναμόρφωσης της Παιδείας λέγοντας ότι μοίρασες καινούργιους διαδραστικούς πίνακες.
Θετικό; Βεβαίως.
Το ίδιο πράγμα; Προφανώς όχι.
2. Ο υγειονομικός χάρτης είναι ίσως η μεγαλύτερη αυτοϋπονόμευση της απάντησης
Στη δεύτερη πρόταση ο Γεωργιάδης λέει ουσιαστικά:
«Αυτό το έχουν εξαγγείλει όλες οι κυβερνήσεις από το 1990».
Και αμέσως μετά:
«Εμείς πράγματι μέσω του ΟΔΙΠΥ εκπονούμε έναν τέτοιο χάρτη».
Μισό λεπτό.
Εάν το 2026 η κυβέρνηση ακόμη εκπονεί τον νέο υγειονομικό χάρτη, πώς ακριβώς αποδεικνύεται ότι ο Ανδρουλάκης εξαγγέλλει κάτι «που έχει ήδη γίνει»;
Εδώ ο ίδιος ο υπουργός αναιρεί τον κεντρικό τίτλο της παρέμβασής του.
Δεν έχει γίνει.
Γίνεται.
Και υπάρχει τεράστια διαφορά.
Ακόμη περισσότερο για τα νησιά, τις ορεινές και απομακρυσμένες περιοχές, όπου το πραγματικό ζήτημα δεν είναι αν υπάρχει ένα κτίριο με την ταμπέλα «Κέντρο Υγείας», αλλά αν υπάρχει ο γιατρός που χρειάζεται ο ασθενής όταν τον χρειάζεται.
3. Τηλεϊατρική: εξοπλισμός δεν σημαίνει αυτομάτως καθολική υπηρεσία
Ο υπουργός έχει επίσης δίκιο ότι έχει πραγματοποιηθεί μεγάλη επένδυση στην τηλεϊατρική.
Αλλά εδώ χρησιμοποιεί ένα ενδιαφέρον ρητορικό τέχνασμα:
από το «εγκαταστήσαμε το σύστημα» περνάει στο «άρα ολοκληρώσαμε την τηλεϊατρική».
Δεν είναι το ίδιο.
Η τηλεϊατρική δεν είναι μόνο κάμερες, συσκευές και μεταφορά βιομετρικών δεδομένων.
Χρειάζεται γιατρούς στις δύο πλευρές, οργανωμένα δίκτυα παραπομπής, διαθεσιμότητα ειδικοτήτων, πραγματική χρήση του συστήματος και μετρήσιμα αποτελέσματα.
Εάν λοιπόν το ΠΑΣΟΚ λέει «επέκταση της τηλεϊατρικής παντού», η σοβαρή απάντηση δεν είναι:
«Θα ξηλώσετε αυτά που βάλαμε;»
Προφανώς όχι.
Μια επόμενη κυβέρνηση μπορεί να χρησιμοποιήσει, να επεκτείνει και να βελτιώσει μια υποδομή που κατασκευάστηκε από την προηγούμενη.
Έτσι ακριβώς λειτουργεί ένα κράτος.
Τα έργα δεν αποτελούν προσωπική ιδιοκτησία του εκάστοτε υπουργού.
4. «Ανακαινίσαμε τα νοσοκομεία». Και λοιπόν;
Ο Γεωργιάδης αντιπαραθέτει στην πρόταση Ανδρουλάκη για αναβάθμιση των νοσοκομειακών υποδομών τις ανακαινίσεις Κέντρων Υγείας και νοσοκομείων.
Και πράγματι βρίσκεται σε εξέλιξη τεράστιο πρόγραμμα κτιριακής αναβάθμισης μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης.
Μπράβο.
Αλλά ένα νοσοκομείο δεν είναι οι τοίχοι του.
Μπορείς να έχεις ολοκαίνουργια ΤΕΠ και να μην έχεις αρκετούς γιατρούς. Μπορείς να έχεις ανακαινισμένη κλινική και κενές οργανικές θέσεις. Μπορείς να αλλάξεις δάπεδα, κουφώματα και μηχανήματα χωρίς να λύσεις τις εφημερίες.
Και ειδικά εμείς στην Κεφαλονιά γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η ποιότητα του ΕΣΥ δεν κρίνεται από το πόσο όμορφο είναι ένα κτίριο.
Κρίνεται από το αν υπάρχει η απαιτούμενη ειδικότητα όταν τη χρειαστείς.
5. ΑΣΕΠ δεν σημαίνει ότι καταργήθηκε η πολιτική ευθύνη
Το ίδιο λογικό άλμα γίνεται με τις διοικήσεις.
Ο Γεωργιάδης απαντά στην «αξιοκρατική επιλογή διοικήσεων»:
«Όλες οι διοικήσεις έχουν διοριστεί μέσω ΑΣΕΠ».
Η ύπαρξη διαδικασίας ΑΣΕΠ ασφαλώς είναι σημαντική.
Αλλά αξιοκρατία δεν σημαίνει απλώς ότι πέρασες από μια προβλεπόμενη διαδικασία.
Το πραγματικό ερώτημα είναι ποια είναι τα κριτήρια, πώς σταθμίζονται, ποιος τελικά επιλέγει μεταξύ των υποψηφίων που περνούν τη διαδικασία και κυρίως πώς αξιολογείται στην πράξη ο διοικητής μετά την τοποθέτησή του.
Το «πέρασε από ΑΣΕΠ» δεν αποτελεί μαγική σφραγίδα που εξαφανίζει κάθε συζήτηση περί αξιοκρατίας.
6. Και στους μισθούς ο ίδιος ο υπουργός παραδέχεται το πρόβλημα
Εδώ βρίσκεται ίσως το καλύτερο σημείο ολόκληρης της ανάρτησης.
Ο Ανδρουλάκης ζητά μισθολογική αναβάθμιση γιατρών και νοσηλευτών.
Ο Γεωργιάδης απαριθμεί όσα έχει κάνει η κυβέρνηση: αυξήσεις, φορολόγηση εφημεριών, κίνητρα για άγονες περιοχές κ.λπ.
Και μετά λέει:
«Παραμένουμε όμως χαμηλά, το παραδέχομαι».
Ε, τότε ποιος ακριβώς είναι ο «άνθρακας»;
Αν οι αμοιβές παραμένουν χαμηλές, τότε υπάρχει πρόβλημα.
Και εφόσον υπάρχει πρόβλημα, είναι απολύτως νόμιμο η αντιπολίτευση να προτείνει μεγαλύτερη μισθολογική αναβάθμιση.
Βεβαίως ο Γεωργιάδης δικαιούται να απαιτήσει κοστολόγηση.
Εκεί έχει δίκιο.
Αλλά δεν μπορεί ταυτόχρονα να παραδέχεται ότι το πρόβλημα παραμένει και να υποστηρίζει ότι η πρόταση αντιμετώπισής του είναι περιττή επειδή… το έχει ήδη λύσει.
Το ΕΣΥ δεν είναι το Instagram του υπουργού
Τελικά η μεγαλύτερη αδυναμία της ανάρτησης βρίσκεται σε μία φράση:
«Μα ούτε τα βίντεο που ανεβάζω εδώ δεν βλέπουν;»
Όχι, υπουργέ.
Η αντιπολίτευση δεν είναι υποχρεωμένη να αξιολογεί το ΕΣΥ παρακολουθώντας τα βίντεο του υπουργού.
Ούτε και οι πολίτες.
Το ΕΣΥ αξιολογείται στο νοσοκομείο.
Στο Κέντρο Υγείας.
Στην αναμονή.
Στην εφημερία.
Στην πρόσβαση στον ειδικό γιατρό.
Στο νησί που ψάχνει προσωπικό.
Στον νοσηλευτή που πρέπει να βγάλει τη βάρδια.
Στον γιατρό που πρέπει να αποφασίσει αν θα μείνει στο δημόσιο σύστημα.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει κάνει πράγματα στην Υγεία. Και σοβαρά πράγματα. Το «ΠΡΟΛΑΜΒΑΝΩ», οι ανακαινίσεις και οι ψηφιακές υποδομές δεν χρειάζεται να μηδενιστούν για να ασκηθεί αντιπολίτευση.
Ακριβώς το αντίθετο.
Η σοβαρή κριτική ξεκινά από την αναγνώρισή τους και συνεχίζει με το πραγματικό ερώτημα:
Μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης, λειτουργεί το ΕΣΥ τόσο καλά ώστε ο υπουργός Υγείας να μπορεί πραγματικά να λέει ότι «σχεδόν όλα τα έχουμε κάνει»;
Γιατί αν πράγματι τα είχαμε κάνει σχεδόν όλα, τότε θα έπρεπε να το αντιλαμβάνεται πρώτος ο ασθενής.
Όχι να χρειάζεται να του το εξηγεί ο υπουργός με βίντεο.
