Υπάρχει πολιτική επιχειρηματολογία. Υπάρχει προεκλογική υπερβολή. Και υπάρχει και το σημείο όπου μια κυβέρνηση, αντί να εξηγεί γιατί αξίζει να επανεκλεγεί, αρχίζει να εξηγεί στους πολίτες τι μπορεί να πάθει η χώρα αν δεν την επανεκλέξουν.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης φαίνεται να περνά πλέον καθαρά αυτή τη γραμμή.
Το επιχείρημά του, stripped από τις πολλές ιστορικές αναφορές, είναι εξαιρετικά απλό:
Η ΝΔ ζητά αυτοδυναμία. Αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, δεν φαίνεται σήμερα άλλη κυβέρνηση. Αν δεν σχηματιστεί κυβέρνηση, θα έχουμε ακυβερνησία. Και αν έχουμε ακυβερνησία, μπορεί να κινδυνεύσουμε από την Τουρκία.
Δηλαδή, σε ελεύθερη μετάφραση:
ΝΔ ή αστάθεια. Αστάθεια ή εθνικός κίνδυνος. Άρα ΝΔ ή εθνικός κίνδυνος.
Μόνο που αυτό δεν είναι πολιτική ανάλυση.
Είναι η κατασκευή ενός προεκλογικού φόβου.
Και, ακόμη χειρότερα, επιχειρεί να επιστρατεύσει την ίδια την Ιστορία για να τον νομιμοποιήσει.
Τα Σεπτεμβριανά δεν έγιναν επειδή η Ελλάδα «δεν είχε αυτοδυναμία»
Ο Άδωνις Γεωργιάδης επικαλείται τα Σεπτεμβριανά του 1955, λέγοντας ουσιαστικά ότι η Τουρκία εκμεταλλεύτηκε την ελληνική αδυναμία επειδή ο Αλέξανδρος Παπάγος ήταν βαριά ασθενής.
Πρόκειται για μια εξαιρετικά βολική συμπύκνωση ενός πολύ πιο σύνθετου ιστορικού γεγονότος.
Τα Σεπτεμβριανά ήταν οργανωμένο πογκρόμ εναντίον της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης, σε μια περίοδο μεγάλης έντασης γύρω από το Κυπριακό. Η ιστορική καταγραφή συνδέει τα γεγονότα με την κυβέρνηση Μεντερές, το τουρκικό παρακράτος και την καλλιέργεια έντονου ανθελληνικού κλίματος.
Ναι, ο Παπάγος ήταν βαριά ασθενής.
Από αυτό όμως μέχρι το:
«η Τουρκία κάτι μας παίρνει όταν δεν έχουμε ισχυρή κυβέρνηση»
υπάρχει τεράστια απόσταση.
Και κυρίως υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια:
Η Ελλάδα το 1955 είχε κυβέρνηση.
Δεν είχε υπηρεσιακή κυβέρνηση, δεν βρισκόταν ανάμεσα σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις και δεν περίμενε να σχηματιστεί συνασπισμός κομμάτων.
Άρα η επίκληση των Σεπτεμβριανών ως ιστορικής απόδειξης ότι η μη αυτοδυναμία οδηγεί σε εθνική απειλή είναι τουλάχιστον προβληματική.
Και στα Ίμια δεν ήταν ακυβέρνητη η Ελλάδα
Πάμε στα Ίμια.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης λέει ότι η κρίση συνέπεσε με τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ωνάσειο.
Σωστά ως προς το πολιτικό πλαίσιο που προηγήθηκε.
Μόνο που όταν κορυφώθηκε η κρίση των Ιμίων, η Ελλάδα δεν ήταν ακυβέρνητη.
Υπήρχε κυβέρνηση.
Υπήρχε πρωθυπουργός.
Υπήρχε υπουργικό συμβούλιο.
Και μάλιστα είχε προηγηθεί η εκλογή του Κώστα Σημίτη στην πρωθυπουργία από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ.
Επομένως, ούτε τα Ίμια αποδεικνύουν τον ισχυρισμό:
«χωρίς αυτοδυναμία κινδυνεύουμε από την Τουρκία».
Αποδεικνύουν κάτι πολύ διαφορετικό και πολύ πιο σοβαρό:
Ότι μια ελληνοτουρκική κρίση μπορεί να προκύψει ακόμη και όταν η Ελλάδα διαθέτει κανονική κυβέρνηση.
Άλλο λοιπόν η ανάγκη πολιτικής σταθερότητας –που προφανώς είναι σημαντική για κάθε χώρα– και άλλο να μετατρέπουμε κάθε ιστορική ελληνοτουρκική κρίση σε επιχείρημα υπέρ της αυτοδυναμίας ενός συγκεκριμένου κόμματος.
Υπάρχει όμως ένα ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα
Ο Γεωργιάδης δηλώνει:
«Στην Ελλάδα δεν γίνονται κυβερνήσεις συνεργασίας».
Η Ιστορία απαντά:
Γίνονται.
Το 1989 η ΝΔ συνεργάστηκε με τον τότε Συνασπισμό στην κυβέρνηση Τζαννετάκη. Ακολούθησε η οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμό.
Το 2011 σχηματίστηκε η κυβέρνηση Παπαδήμου.
Το 2012 σχηματίστηκε κυβέρνηση υπό τον Αντώνη Σαμαρά, αρχικά με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ.
Και εδώ αρχίζει η πραγματική πολιτική ειρωνεία.
Ο ίδιος ο Άδωνις Γεωργιάδης συμμετείχε στην πολιτική διαδρομή μιας εποχής κατά την οποία οι κυβερνήσεις συνεργασίας παρουσιάζονταν ως αναγκαίες για τη σωτηρία της χώρας.
Σήμερα περίπου παρουσιάζονται ως κάτι ξένο προς το ελληνικό πολιτικό DNA.
Δεν γίνεται να ισχύουν και τα δύο ανάλογα με το ποιος προηγείται στις δημοσκοπήσεις.
Και ποιος είπε ότι μη αυτοδυναμία σημαίνει ακυβερνησία;
Εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο λογικό άλμα.
Άλλο:
«κανένα κόμμα δεν έχει αυτοδυναμία».
Και άλλο:
«η χώρα είναι ακυβέρνητη».
Μεταξύ των δύο υπάρχει κάτι που ονομάζεται κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Υπάρχουν διερευνητικές εντολές.
Υπάρχουν προγραμματικές συμφωνίες.
Υπάρχουν κυβερνήσεις συνεργασίας.
Υπάρχουν κυβερνήσεις μειοψηφίας υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.
Υπάρχουν νέες εκλογές αν όλα αποτύχουν.
Η έλλειψη αυτοδυναμίας δεν αποτελεί συνταγματικό συνώνυμο της ακυβερνησίας.
Αποτελεί απλώς ένα εκλογικό αποτέλεσμα που υποχρεώνει τα κόμματα να κάνουν αυτό που κάνουν σε πολλές ευρωπαϊκές δημοκρατίες:
να συζητήσουν.
Και εδώ η επιχειρηματολογία Γεωργιάδη γυρίζει μπούμερανγκ.
Γιατί λέει ουσιαστικά:
«Κανείς δεν θέλει να συνεργαστεί με κανέναν, επομένως πρέπει να μας δώσετε αυτοδυναμία».
Μα αν το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να συνεννοηθεί, γιατί την ευθύνη πρέπει προκαταβολικά να τη χρεωθεί ο ψηφοφόρος;
Ο ψηφοφόρος ψηφίζει.
Τα κόμματα οφείλουν να σχηματίσουν κυβέρνηση με βάση την εντολή που τους έδωσε.
Δεν είναι δουλειά του πολίτη να παραδώσει υποχρεωτικά 151 έδρες σε κάποιο κόμμα επειδή οι πολιτικοί αρχηγοί δηλώνουν ότι δεν μπορούν να μιλήσουν μεταξύ τους.
Το καλύτερο όμως είναι ο Σαμαράς
Ο Γεωργιάδης επιτίθεται στον Αντώνη Σαμαρά για το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον Μάριο Σαλμά.
Και πολιτικά έχει κάθε δικαίωμα να αναδείξει οποιαδήποτε αντίφαση θεωρεί ότι υπάρχει.
Αλλά ας δούμε το παράδοξο.
Από τη μία μας λέει ότι η χώρα χρειάζεται πάση θυσία σταθερότητα.
Από την άλλη επιτίθεται σε έναν πρώην πρωθυπουργό ο οποίος ηγήθηκε ακριβώς μιας κυβέρνησης συνεργασίας όταν η χώρα βρισκόταν στη δυσκολότερη περίοδο της Μεταπολίτευσης.
Και υπάρχει μεγαλύτερη ειρωνεία:
Ο Αντώνης Σαμαράς διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα, όπου συνεργάζονταν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμός.
Άρα η ίδια η πολιτική βιογραφία του ανθρώπου που σήμερα βρίσκεται στο στόχαστρο αποδεικνύει ότι στην Ελλάδα κόμματα με τεράστιες ιδεολογικές διαφορές έχουν συνεργαστεί όταν το επέβαλαν οι συνθήκες.
Από την «ακυβερνησία» φτάσαμε σχεδόν στον Ερντογάν
Και εδώ πρέπει να μπει ένα όριο.
Είναι απολύτως θεμιτό η Νέα Δημοκρατία να λέει:
«Θέλουμε αυτοδυναμία γιατί πιστεύουμε ότι προσφέρει σταθερότερη διακυβέρνηση».
Είναι πολιτική θέση.
Μπορεί κάποιος να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει.
Άλλο όμως αυτό και άλλο:
«Αν δεν έχουμε αυτοδυναμία, μπορεί να υπάρξει ακυβερνησία και τότε υπάρχει εθνικός κίνδυνος από την Τουρκία».
Γιατί έτσι δημιουργείται μια εξαιρετικά βολική αλυσίδα:
Δεν ψηφίζεις αυτοδυναμία ΝΔ → δεν σχηματίζεται κυβέρνηση → έρχεται αστάθεια → παραμονεύει η Τουρκία.
Λίγο ακόμη και η ψήφος στη ΝΔ θα παρουσιάζεται ως μέρος της εθνικής αποτρεπτικής στρατηγικής μαζί με τις Belharra και τα Rafale.
Αυτό όμως δεν είναι σοβαρή συζήτηση για την εθνική ασφάλεια.
Είναι προεκλογική εργαλειοποίηση της εθνικής ασφάλειας.
Και μετά υπάρχουν τα ποντίκια
Στο ίδιο πολιτικό σύμπαν υπάρχει και η πραγματική καθημερινότητα.
Καταγγελία για ίχνη τρωκτικών κοντά σε νοσοκομειακή μονάδα;
Η απάντηση:
«Συμβαίνει σε παλιά κτήρια».
Ασθενοφόρο με ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα;
Προσωρινή λύση, μας εξηγεί ο υπουργός, μέχρι να σταλεί καλύτερο.
Εδώ όμως εμφανίζεται μια εκπληκτική ασυμμετρία.
Για την Τουρκία, η πιθανότητα πολιτικής αστάθειας μετατρέπεται σε εθνικό κίνδυνο.
Για ένα ασθενοφόρο με 1.000.000 χιλιόμετρα, υπάρχει εξήγηση.
Για ίχνη τρωκτικών σε νοσοκομείο, «συμβαίνει».
Δηλαδή ο πήχης της δραματοποίησης ανεβαίνει ή κατεβαίνει ανάλογα με το αν το γεγονός εξυπηρετεί το πολιτικό αφήγημα.
Η Δημοκρατία δεν λειτουργεί με το «ψηφίστε μας γιατί αλλιώς…»
Εδώ βρίσκεται τελικά η ουσία.
Η Νέα Δημοκρατία έχει κάθε δικαίωμα να ζητήσει τρίτη κυβερνητική θητεία.
Να παρουσιάσει την οικονομία της.
Τα έργα της.
Την εξωτερική πολιτική της.
Τις επενδύσεις.
Την άμυνα.
Τις μεταρρυθμίσεις της.
Και οι πολίτες θα αποφασίσουν.
Αλλά υπάρχει μια πολύ μεγάλη απόσταση ανάμεσα στο:
«Είμαστε καλύτερη κυβέρνηση από τους αντιπάλους μας»
και στο:
«αν δεν μας δώσετε αυτοδυναμία, μπορεί να κινδυνεύσει η χώρα».
Το πρώτο είναι πολιτική.
Το δεύτερο αρχίζει να θυμίζει εκλογικό εκβιασμό μέσω φόβου.
Και ίσως πριν επιστρατευτούν τα Σεπτεμβριανά, τα Ίμια, η Τουρκία και ο Ερντογάν για να εξηγηθεί γιατί πρέπει να πάρει ένα κόμμα 151 έδρες, υπάρχει μια πολύ απλούστερη δημοκρατική αρχή που αξίζει να θυμόμαστε:
Την κυβέρνηση δεν την αποφασίζει εκ των προτέρων ο υπουργός.
Την αποφασίζουν οι πολίτες.
Και αν οι πολίτες αποφασίσουν ότι κανένα κόμμα δεν αξίζει αυτοδυναμία, τότε η δουλειά των πολιτικών δεν είναι να τους τρομάξουν.
Είναι να μάθουν να συνεργάζονται.
