Άδωνι, δεν φταίει για όλα ο Άδωνις – Αλλά ποιος ελέγχει τελικά την Υγεία σε αυτή τη χώρα;

Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει δίκιο σε ένα πράγμα.

Δεν μπορεί να φταίει ο υπουργός Υγείας προσωπικά για κάθε γιατρό, κάθε ιατρείο, κάθε παρατυπία και κάθε επικίνδυνη θεραπεία που πραγματοποιείται στην Ελλάδα.

Αλλά από αυτή την αυτονόητη διαπίστωση μέχρι το «το κράτος δεν μπορεί να είναι παντού» υπάρχει μια τεράστια απόσταση.

Γιατί εδώ δεν συζητάμε εάν ο υπουργός Υγείας όφειλε να στέκεται έξω από την πόρτα κάθε ιδιωτικού ιατρείου.

Συζητάμε εάν υπήρχε ένα σύστημα εποπτείας ικανό να εντοπίσει εγκαίρως μια δραστηριότητα που, σύμφωνα με τον ίδιο τον υπουργό, απαγορεύεται να πραγματοποιείται σε απλό ιατρείο.

Και αυτό είναι εντελώς διαφορετικό ερώτημα.

Ο ίδιος ο Άδωνις Γεωργιάδης δήλωσε ότι η πλασμαφαίρεση είναι «πολύ βαριά» διαδικασία και πρέπει να πραγματοποιείται σε νοσοκομειακό περιβάλλον. Παράλληλα, οι μέχρι τώρα πληροφορίες αναφέρουν ότι ο χώρος ήταν δηλωμένος ως απλό παθολογικό ιατρείο.

Επομένως η ουσία δεν είναι:

«Γιατί δεν το ήξερε ο Άδωνις;»

Η ουσία είναι:

Πώς λειτουργεί το σύστημα ελέγχου;

Ποιος είχε αρμοδιότητα;

Τι έλεγχοι είχαν πραγματοποιηθεί;

Τι διαπιστώθηκε;

Και κυρίως, εφόσον στον χώρο βρέθηκαν δύο μηχανήματα πλασμαφαίρεσης, πώς και πότε εγκαταστάθηκαν και χρησιμοποιούνταν;

Το «λειτουργούσε και επί Πολάκη» δεν είναι απάντηση

Εδώ εμφανίζεται το κλασικό επιχείρημα της ελληνικής πολιτικής:

«Μα αυτό γινόταν και πριν από εμάς».

Και λοιπόν;

Εάν πράγματι λειτουργούσε επί 15 χρόνια, αυτό δεν μειώνει το πρόβλημα.

Το μεγαλώνει.

Αποδεικνύει ενδεχομένως ότι έχουμε μια διαχρονική τρύπα στο σύστημα εποπτείας.

Εάν υπήρξε ευθύνη προηγούμενων κυβερνήσεων, να διερευνηθεί.

Εάν υπήρξε ευθύνη προηγούμενων υπουργών, επίσης.

Αλλά το 2026 δεν κυβερνά ο Πολάκης.

Και μια κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία επί επτά χρόνια δύσκολα μπορεί να χρησιμοποιεί ως τελική απάντηση ότι ένα πρόβλημα προϋπήρχε.

Γιατί μετά από επτά χρόνια, το «το βρήκαμε έτσι» αρχίζει να χάνει σημαντικό μέρος της πολιτικής του ισχύος.

Και τι σχέση έχει ο Steve Jobs;

Ακόμη πιο περίεργη είναι η αναφορά στον Steve Jobs.

Ναι, είναι γνωστό ότι ο Jobs καθυστέρησε αρχικά να ακολουθήσει τη συμβατική αντιμετώπιση του καρκίνου του επιλέγοντας εναλλακτικές προσεγγίσεις.

Αλλά αυτό τι ακριβώς αποδεικνύει για την ελληνική κρατική εποπτεία;

Ότι ακόμη και πολύ έξυπνοι άνθρωποι μπορούν να παρασυρθούν;

Προφανώς.

Γι’ αυτό ακριβώς υπάρχουν οι ρυθμιστικές αρχές, οι άδειες, οι επιστημονικοί κανόνες και οι έλεγχοι.

Εάν ολόκληρη η απάντηση ήταν «ο πολίτης πρέπει να προσέχει», τότε δεν θα χρειαζόμασταν ούτε αδειοδοτήσεις ιατρείων ούτε Ιατρικούς Συλλόγους ούτε κανόνες για το ποιες ιατρικές πράξεις επιτρέπονται σε κάθε χώρο.

Η ύπαρξη εύπιστων πολιτών δεν μειώνει την υποχρέωση του κράτους να εποπτεύει.

Την κάνει μεγαλύτερη.

«Το κράτος δεν μπορεί να είναι παντού»

Βεβαίως δεν μπορεί.

Κανένα κράτος δεν μπορεί να τοποθετήσει έναν ελεγκτή μέσα σε κάθε ιατρείο.

Αλλά αυτή είναι μια υπερβολική απαίτηση που κανείς σοβαρά δεν διατυπώνει.

Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν υπάρχει αποτελεσματικός μηχανισμός δειγματοληπτικών ελέγχων, καταγγελιών, αδειοδότησης, εποπτείας και κυρώσεων.

Και εδώ ο ίδιος ο υπουργός έχει επισημάνει ότι ο έλεγχος των ιδιωτικών ιατρείων αποτελεί αρμοδιότητα των κατά τόπους Ιατρικών Συλλόγων. Μετά την υπόθεση δόθηκε εντολή να πραγματοποιηθεί ο προβλεπόμενος έλεγχος.

Ακριβώς λοιπόν επειδή υπάρχει αρμόδιος ελεγκτικός μηχανισμός, πρέπει τώρα να μάθουμε:

Τι έκανε όλα τα προηγούμενα χρόνια;

Αυτό δεν είναι επίθεση στον Γεωργιάδη.

Είναι το αυτονόητο ερώτημα που πρέπει να κάνει πρώτος ο ίδιος ο υπουργός.

Η ανακοίνωση νέου θεσμικού πλαισίου γεννά ένα ακόμη ερώτημα

Ο υπουργός τώρα προαναγγέλλει πρωτοβουλία με ΠΙΣ, ΙΣΑ, ΕΚΠΑ και άλλους φορείς για σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο και περιορισμό των παραπλανητικών διαφημίσεων.

Πολύ σωστά.

Αλλά χρειάζεται μια διάκριση.

Άλλο οι γκρίζες περιοχές γύρω από διάφορες λεγόμενες «εναλλακτικές» πρακτικές και άλλο η πλασμαφαίρεση.

Για την τελευταία ο ίδιος ο υπουργός λέει ότι ήδη δεν επιτρέπεται σε απλό ιατρείο.

Άρα εδώ το πρόβλημα δεν φαίνεται πρωτίστως να είναι ότι «έλειπε ένας νόμος».

Το ερώτημα είναι εάν εφαρμοζόταν ο ήδη υπάρχων κανόνας.

Και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο πολιτικά.

Η ατομική ευθύνη δεν αντικαθιστά την κρατική

Ναι, ο πολίτης πρέπει να προσέχει.

Ναι, πρέπει να ζητά δεύτερη ιατρική γνώμη.

Ναι, πρέπει να αντιμετωπίζει με τεράστια επιφύλαξη θεραπείες που υπόσχονται θαύματα.

Αλλά υπάρχει μια επικίνδυνη γραμμή που δεν πρέπει να περάσουμε.

Δεν μπορούμε κάθε φορά που αποκαλύπτεται μια δυσλειτουργία του συστήματος να καταλήγουμε στην ατομική ευθύνη.

Ο ασθενής δεν είναι ούτε ελεγκτής του Ιατρικού Συλλόγου ούτε νομικός ούτε επιθεωρητής Υγείας.

Όταν περνά την πόρτα ενός νόμιμα λειτουργούντος ιατρείου, δικαιούται να πιστεύει ότι το κράτος έχει δημιουργήσει ένα στοιχειώδες πλέγμα προστασίας γύρω του.

Και γι’ αυτό η υπόθεση δεν κλείνει με το:

«Κομπογιαννίτες υπήρχαν και θα υπάρχουν».

Ακριβώς επειδή θα υπάρχουν, υπάρχει το κράτος.

Όχι για να βρίσκεται κυριολεκτικά παντού.

Αλλά για να δημιουργεί ένα σύστημα στο οποίο όποιος παραβιάζει τους κανόνες να έχει σοβαρές πιθανότητες να εντοπιστεί πριν συμβεί το κακό και όχι μόνο μετά.

Και μέχρι να απαντηθεί αυτό, οι αναφορές στον Πολάκη, σε πολιτικούς αντιπάλους, σε εναλλακτικές θεραπείες άλλων προσώπων και ακόμη και στον Steve Jobs μπορεί να δημιουργούν πολιτικό θόρυβο.

Δεν απαντούν όμως στο βασικό ερώτημα.

Εάν μια ιατρική πράξη απαγορεύεται εκτός νοσοκομειακού περιβάλλοντος και υπήρχε εξοπλισμός για αυτήν μέσα σε ένα απλό παθολογικό ιατρείο, πώς λειτούργησε το σύστημα εποπτείας;

Αυτό πρέπει να απαντηθεί.

Και αυτή τη φορά δεν αρκεί το «για όλα φταίει ο Άδωνις».

Γιατί κανείς δεν ζητά να φταίει ο Άδωνις για όλα.

Ζητά να μάθει ποιος ήταν υπεύθυνος γι’ αυτό — και αν έκανε τη δουλειά του.