Υπάρχουν έργα για τα οποία οι αριθμοί αρκούν για να περιγράψουν την πραγματικότητα.
Και υπάρχουν έργα όπου, αν βάλεις απλώς δύο ημερομηνίες δίπλα-δίπλα, μπορείς να δημιουργήσεις μια εντυπωσιακή ιστορία — αλλά όχι απαραίτητα ολόκληρη την ιστορία.
Το Αθλητικό Κέντρο Κουρκουμελάτων ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Ναι, το έργο έχει καθυστερήσει πάρα πολύ.
Ναι, η σημερινή Δημοτική Αρχή έχει πολιτική ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε αυτή την περιπέτεια.
Και ναι, οι κάτοικοι δικαιολογημένα έχουν αγανακτήσει περιμένοντας τόσα χρόνια.
Όμως άλλο αυτό και άλλο η εικόνα ενός έργου που δήθεν ξεκίνησε το 2021, κατασκευάζεται αδιαλείπτως επί πέντε χρόνια, κόστιζε 198.000 ευρώ, ξαφνικά έγινε 550.000 και ακόμη δεν τελείωσε.
Αυτό δεν είναι το πραγματικό ιστορικό.
Και το αποδεικνύουν τα ίδια τα στοιχεία που έχουν δημοσιευτεί όλα αυτά τα χρόνια.
Ας ξεκινήσουμε από εκεί που πρέπει: ο πρώτος ανάδοχος δεν κατασκεύασε το έργο
Η πρώτη διαδικασία ξεκίνησε το 2021, με προϋπολογισμό 198.007,19 ευρώ.
Η πρώτη ανάθεση έγινε στην ΠΛΑΤΕΙΕΣ Α.Ε.
Το έργο όμως δεν προχώρησε.
Το καλοκαίρι του 2022, ο προσωρινός μειοδότης και οι υπόλοιποι συμμετέχοντες αποδεσμεύτηκαν από τις προσφορές τους και η διαδικασία οδηγήθηκε σε αδιέξοδο.
Άρα ήδη εδώ έχουμε κάτι που συχνά χάνεται όταν συμπυκνώνουμε όλη την ιστορία στη φράση:
«έργο από το 2021».
Δεν υπήρχε εργοτάξιο που κατασκεύαζε το γήπεδο επί πέντε χρόνια.
Υπήρξε μία διαδικασία ανάθεσης που δεν κατέληξε σε εκτέλεση.
Μάλιστα, ακόμη και παλαιότερο δημοσίευμα καταγράφει ότι μετά την αποτυχία εκείνης της διαδικασίας η επιλογή αναδόχου έπρεπε να ξεκινήσει εκ νέου.
Αυτός ο χρόνος ασφαλώς βαρύνει πολιτικά τη διοίκηση.
Αλλά δεν είναι χρόνος κατασκευής.
Είναι χρόνος μιας αποτυχημένης διαδικασίας ανάθεσης.
Και τότε έρχεται ο δεύτερος ανάδοχος
Η δεύτερη προσπάθεια οδηγεί στη LYDAKIS Construction Co.
Η σύμβαση υπογράφεται στις 26 Οκτωβρίου 2022, έναντι 196.027,10 ευρώ με ΦΠΑ, με συμβατική διάρκεια 175 ημερών και αρχική ημερομηνία περαίωσης την 19η Απριλίου 2023.
Αυτό είναι δεδομένο.
Όπως δεδομένες είναι και οι παρατάσεις.
Ο ανάδοχος ζήτησε πρώτη παράταση τον Μάρτιο του 2023.
Ζήτησε δεύτερη τον Ιούνιο.
Και τρίτη τον Οκτώβριο.
Οι σχετικές αποφάσεις οδήγησαν την προθεσμία μέχρι τον Ιανουάριο του 2024.
Μέχρι εδώ λοιπόν η κριτική είναι απολύτως εύλογη:
Γιατί δεν ολοκληρώθηκε το έργο;
Όμως μετά συμβαίνει κάτι που αλλάζει ολόκληρη την εξέλιξη.
15 Ιανουαρίου 2024: ο εργολάβος διακόπτει
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο σημείο του φακέλου.
Στις 15 Ιανουαρίου 2024 ο ανάδοχος κατέθεσε Ειδική Δήλωση Διακοπής Εργασιών, επικαλούμενος τη μη πληρωμή του εγκεκριμένου πρώτου λογαριασμού.
Στις 26 Ιανουαρίου η Διευθύνουσα Υπηρεσία έκανε δεκτή τη δήλωση.
Στις 21 Φεβρουαρίου καταβλήθηκε η πρώτη χρηματική εντολή ύψους 23.201,95 ευρώ.
Και εδώ θα πρέπει να είμαστε δίκαιοι και προς τις δύο κατευθύνσεις.
Η καθυστέρηση της πληρωμής είναι στοιχείο που πρέπει να εξηγηθεί από τον Δήμο.
Δεν μπορεί να παραλείπεται.
Αλλά ούτε μπορεί να παραλείπεται αυτό που ακολούθησε.
Ο εργολάβος ζήτησε να φύγει από το έργο
Παρά την πληρωμή, στις 15 Μαρτίου 2024 ο ανάδοχος κατέθεσε αίτημα διάλυσης της σύμβασης.
Η Διευθύνουσα Υπηρεσία δεν το αποδέχθηκε.
Το απέρριψε στις 3 Απριλίου 2024.
Άρα εδώ πλέον δεν έχουμε απλώς ένα έργο που «καθυστερεί».
Έχουμε έναν ανάδοχο ο οποίος:
είχε λάβει επανειλημμένες παρατάσεις,
είχε διακόψει τις εργασίες,
και στη συνέχεια ζήτησε να λυθεί η σύμβασή του.
Και το σημαντικότερο:
το έργο δεν ολοκληρώθηκε.
Ακόμη και το ίδιο το Kefalonia Press περιέγραφε τον Αύγουστο του 2024 το γήπεδο ως χώρο με αποξηλώσεις, εκσκαφές και μισοτελειωμένες εργασίες.
Επομένως, εδώ καταρρέει ένα μέρος του αφηγήματος
Όταν ένας ανάδοχος αφήνει ένα δημόσιο έργο ημιτελές, ο επόμενος δεν μπορεί απλώς να εμφανιστεί τη Δευτέρα το πρωί, να πάρει τα κλειδιά και να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε ο προηγούμενος.
Αυτό είναι το σημείο που πρέπει να καταλάβει ο αναγνώστης.
Υπάρχει συμβατικό αντικείμενο.
Υπάρχουν εκτελεσμένες εργασίες.
Υπάρχουν επιμετρήσεις.
Υπάρχουν πιστοποιήσεις.
Πρέπει να αποτυπωθεί τι κατασκευάστηκε και τι όχι.
Πρέπει να κλείσει διοικητικά η προηγούμενη σύμβαση.
Πρέπει να προσδιοριστεί τι απέμεινε.
Και αν στο μεταξύ το φυσικό αντικείμενο έχει μεταβληθεί ή έχουν προκύψει νέες απαιτήσεις, απαιτείται νέα τεχνική και οικονομική προσέγγιση.
Με απλά λόγια:
Η αποτυχία του εργολάβου δεν σταματά μόνο το εργοτάξιο. Μπορεί να γυρίσει ολόκληρο το έργο αρκετά βήματα πίσω.
Και τι έκανε ο Δήμος;
Στις 9 Ιουλίου 2024 η Δημοτική Επιτροπή αποφάσισε να μη δοθεί νέα παράταση και ουσιαστικά να κλείσει η συγκεκριμένη συμβατική σχέση. Το ίδιο το Kefalonia Press κατέγραφε τότε το «οριστικό τέλος της σύμβασης».
Εδώ λοιπόν υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αντίφαση στη σημερινή κριτική.
Από τη μία εγκαλείται ο Δήμος επειδή έδωσε προηγουμένως παρατάσεις.
Από την άλλη εγκαλείται επειδή τελικά δεν έδωσε άλλη παράταση στον ανάδοχο.
Κάπου πρέπει να αποφασίσουμε τι ακριβώς ζητούσαμε από τη Δημοτική Αρχή.
Να συνεχίσει επ’ αόριστον με έναν εργολάβο που δεν ολοκλήρωνε;
Ή να σταματήσει τη συγκεκριμένη εργολαβία και να αναζητήσει τρόπο να ολοκληρώσει το έργο;
Ο Δήμος επέλεξε τελικά το δεύτερο.
Και αυτό είχε κόστος σε χρόνο.
«Γιατί δεν τον κήρυξαν έκπτωτο;»
Εδώ υπάρχει σοβαρό πολιτικό ερώτημα.
Τον Φεβρουάριο του 2026, όταν εγκρίθηκε το πρωτόκολλο παραλαβής των εργασιών της LYDAKIS, ο Αλέξανδρος Παντελειός καταψήφισε, υποστηρίζοντας ότι ο ανάδοχος έπρεπε να έχει κηρυχθεί έκπτωτος και να ενεργοποιηθούν οι σχετικές ρήτρες.
Πρόκειται για θεμιτή θέση της αντιπολίτευσης.
Αλλά πρέπει να την ονομάζουμε σωστά:
είναι πολιτική και νομική θέση του Παντελειού — όχι τελεσίδικη διαπίστωση ότι ο Δήμος μπορούσε αυτομάτως να καταπέσει την εγγυητική και παρανόμως δεν το έκανε.
Για να αποδειχθεί κάτι τέτοιο χρειάζεται ολόκληρος ο διοικητικός φάκελος.
Και μάλιστα υπάρχει ένα δεδομένο που κάνει την υπόθεση ακόμη πιο σύνθετη:
ο ανάδοχος είχε υποβάλει ειδική δήλωση διακοπής εργασιών λόγω μη πληρωμής λογαριασμού και η ίδια η Διευθύνουσα Υπηρεσία την είχε κάνει δεκτή.
Άρα η νομική θέση των δύο πλευρών δεν μπορεί να συμπυκνωθεί στο:
«ο εργολάβος παράτησε το έργο, άρα του παίρνεις την εγγυητική».
Τα δημόσια έργα δεν λειτουργούν έτσι.
Και φτάνουμε στο μεγαλύτερο τέχνασμα: «198.000 → 550.000»
Εδώ πρέπει να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί.
Διότι ο αριθμός είναι εντυπωσιακός:
198.007,19 ευρώ το 2021.
549.682,56 ευρώ το 2025.
Αύξηση περίπου 177%.
Αλλά αυτό δεν αποδεικνύει ότι το ίδιο ακριβώς έργο ακρίβυνε κατά 177%.
Μεσολάβησαν:
η αποτυχία της πρώτης διαδικασίας,
δεύτερος ανάδοχος,
εκτελεσμένες και ημιτελείς εργασίες,
αποξηλώσεις και εκσκαφές,
διακοπή εργασιών,
αίτημα διάλυσης,
λήξη της εργολαβίας,
και τελικά νέα μελέτη και νέα διαδικασία.
Το ίδιο το Kefalonia Press έγραφε ήδη το 2024 ότι το στάδιο είχε επιβαρυνθεί από τις αποξηλώσεις, τις εκσκαφές και τις μισοτελειωμένες εργασίες της προηγούμενης εργολαβίας.
Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό.
Ο τρίτος ανάδοχος δεν παρέλαβε το γήπεδο του 2021.
Παρέλαβε την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί μετά την αποτυχημένη εργολαβία.
Και αυτά είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Και το νέο έργο δεν είναι απλή επανάληψη του παλιού
Η νέα εργολαβία του 2025 δεν εμφανίζεται απλώς ως επανεκτέλεση της σύμβασης των 196.000 ευρώ.
Περιλαμβάνει ευρύτερες παρεμβάσεις και σύγχρονες προδιαγραφές: ολοκλήρωση του γηπέδου μπάσκετ, συντήρηση κτιριακών εγκαταστάσεων, ταρτάν, χώρους beach volley και beach tennis και άλλες εργασίες αναβάθμισης.
Η νέα σύμβαση υπογράφηκε στις 11 Αυγούστου 2025, μετά από ανοικτό διαγωνισμό και έκπτωση 8%.
Επομένως, για να πει κανείς σοβαρά:
«Το έργο των 198.000 έγινε 550.000»
πρέπει να κάνει κάτι πολύ συγκεκριμένο:
να βάλει δίπλα-δίπλα το τιμολόγιο και τις ποσότητες της μελέτης του 2021 και το τιμολόγιο και τις ποσότητες της μελέτης του 2025.
Κωδικό προς κωδικό.
Ποσότητα προς ποσότητα.
Εργασία προς εργασία.
Μόνο τότε μπορεί να αποδειχθεί τι μέρος της αύξησης αφορά ανατιμήσεις, τι αφορά πρόσθετο φυσικό αντικείμενο, τι αφορά αποκατάσταση της κατάστασης που άφησε η προηγούμενη εργολαβία και τι —εάν υπάρχει— αποτελεί πραγματική αύξηση κόστους για το ίδιο αντικείμενο.
Χωρίς αυτή τη σύγκριση, το «198.000 έγιναν 550.000» είναι πολιτικά εντυπωσιακό, αλλά τεχνικά ελλιπές.
Το παράδοξο: το ίδιο το παλιό ρεπορτάζ βοηθά να αποδομηθεί το σημερινό
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο δυνατό σημείο.
Δεν χρειάζεται καν να πάρουμε ως βάση την εκδοχή του Δήμου.
Αρκεί να διαβάσουμε τι έγραφε το ίδιο το Kefalonia Press στις 22 Αυγούστου 2024.
Έγραφε ότι ο ανάδοχος:
ζήτησε τρεις παρατάσεις,
έκανε ειδική δήλωση διακοπής εργασιών,
πληρώθηκε τον πρώτο λογαριασμό,
ζήτησε διάλυση της σύμβασης,
η διάλυση απορρίφθηκε,
η σύμβαση τελικά έφθασε στο τέλος της,
και το γήπεδο είχε μείνει με αποξηλώσεις, εκσκαφές και μισοτελειωμένες εργασίες.
Αυτά δεν είναι ισχυρισμοί της σημερινής Δημοτικής Αρχής.
Είναι στοιχεία που δημοσίευε ο ίδιος ο σημερινός επικριτής της.
Και γι’ αυτό δεν μπορούμε δύο χρόνια αργότερα να συμπυκνώνουμε όλη αυτή την περιπέτεια στη φράση:
«ένα έργο του 2021 ακόμη δεν τελείωσε».
Τυπικά η φράση μπορεί να ακούγεται σωστή.
Ουσιαστικά όμως αποκρύπτει ότι η πρώτη κατασκευαστική απόπειρα κατέρρευσε και χρειάστηκε νέα διαδικασία για την ολοκλήρωση του Αθλητικού Κέντρου.
Αυτό δεν αθωώνει τον Δήμο
Και εδώ πρέπει να είμαστε απολύτως καθαροί.
Δεν χρειάζεται να ωραιοποιήσουμε τίποτα για να υπερασπιστούμε τα πραγματικά δεδομένα.
Η Δημοτική Αρχή πρέπει να απαντήσει:
Γιατί επιλέχθηκε ο συγκεκριμένος δεύτερος ανάδοχος;
Γιατί χρειάστηκαν τόσες παρατάσεις;
Γιατί καθυστέρησε ο πρώτος λογαριασμός;
Γιατί το έργο έφτασε στο σημείο να διακοπεί;
Γιατί χρειάστηκε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι τη νέα εργολαβία;
Και γιατί η νέα σύμβαση χρειάζεται σήμερα νέα παράταση;
Αυτά είναι πραγματικά ερωτήματα.
Δεν χρειάζεται να τα εξαφανίσουμε.
Αλλά η κριτική πρέπει να χρεώνει στον Δήμο όσα πραγματικά του αναλογούν — όχι και όσα προέκυψαν από την κατάρρευση μιας εργολαβίας σαν να ήταν όλα μία αδιάλειπτη δημοτική αδράνεια.
Και σήμερα υπάρχει μία τεράστια διαφορά
Σήμερα δεν βρισκόμαστε στην κατάσταση του 2024.
Υπάρχει νέος ανάδοχος.
Υπάρχει νέα σύμβαση.
Υπάρχει χρηματοδότηση.
Και, κυρίως, το εργοτάξιο δουλεύει.
Στις 29 Ιουλίου 2026 ο Δήμος ανακοίνωσε επανεκκίνηση και πλήρη εξέλιξη των εργασιών, με παρεμβάσεις σε δίκτυα, ηλεκτροφωτισμό, εγκαταστάσεις και προσβασιμότητα. Η επανεκκίνηση των εργασιών καταγράφηκε και από πανελλαδικά μέσα.
Η νέα παράταση μέχρι τις 30 Νοεμβρίου ασφαλώς αποτελεί νέο τεστ για τη Δημοτική Αρχή.
Εδώ δεν υπάρχουν πλέον δικαιολογίες χωρίς τέλος.
Η ημερομηνία είναι συγκεκριμένη.
Στις 30 Νοεμβρίου θα υπάρχει μόνο μία ερώτηση
Το Αθλητικό Κέντρο Κουρκουμελάτων έχει ταλαιπωρήσει υπερβολικά τη Λειβαθώ.
Κανείς δεν μπορεί να ζητήσει από τους κατοίκους να ξεχάσουν τα χρόνια που πέρασαν.
Αλλά ούτε είναι έντιμο να διαγράφεται από την ιστορία ότι:
η πρώτη διαδικασία απέτυχε πριν αρχίσει η κατασκευή,
η δεύτερη εργολαβία κατέρρευσε,
ο ανάδοχος διέκοψε τις εργασίες και ζήτησε διάλυση της σύμβασης,
το γήπεδο έμεινε με ημιτελείς παρεμβάσεις και εκσκαφές,
χρειάστηκε να κλείσει η παλιά εργολαβία, να επανασχεδιαστεί το έργο και να γίνει νέα διαγωνιστική διαδικασία,
και σήμερα τρίτος ανάδοχος εκτελεί μια νέα, ευρύτερη εργολαβία.
Αυτή είναι η πλήρης εικόνα.
Και οδηγεί σε ένα πολύ διαφορετικό συμπέρασμα από το εύκολο «έξι χρόνια κάνουν ένα έργο 198.000 ευρώ».
Όχι. Δεν κάνουν επί έξι χρόνια το ίδιο έργο των 198.000 ευρώ.
Ένα πρώτο εγχείρημα δεν προχώρησε.
Μια δεύτερη εργολαβία απέτυχε στην πράξη.
Ο ανάδοχος σταμάτησε, ζήτησε να φύγει και άφησε πίσω του ένα ημιτελές εργοτάξιο.
Και ο Δήμος χρειάστηκε να ξαναστήσει τη διαδικασία για να ολοκληρώσει και να αναβαθμίσει το Αθλητικό Κέντρο.
Αυτό δεν είναι άλλοθι για την καθυστέρηση. Είναι όμως η πραγματικότητα που πρέπει να περιλαμβάνει οποιοδήποτε σοβαρό ρεπορτάζ.
Και τώρα ο πήχης για τον Θεόφιλο Μιχαλάτο είναι ένας:
30 Νοεμβρίου 2026.
Εκεί θα κριθεί η νέα εργολαβία.
Όχι από το πόσες φωτογραφίες ενός ενεργού εργοταξίου θα δημοσιευθούν τον Αύγουστο.
Αλλά από το αν, έπειτα από μια περιπέτεια που πράγματι κράτησε πολύ περισσότερο απ’ όσο έπρεπε, η Λειβαθώ θα πάρει επιτέλους πίσω ένα ολοκληρωμένο, ασφαλές και σύγχρονο Αθλητικό Κέντρο.
