Υπάρχουν φορές που μια κριτική προς μια Δημοτική Αρχή είναι απολύτως δικαιολογημένη.

Και υπάρχουν φορές που ένα πραγματικό πρόβλημα χρησιμοποιείται για να στηριχθεί ένα πολιτικό συμπέρασμα που δεν αντέχει όταν ανοίξει κανείς το αρχείο.

Η περίπτωση με τα ξύλινα γεφυράκια του Κουτάβου φαίνεται να ανήκει ακριβώς σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία.

Οι σημερινές φωτογραφίες δεν χρειάζονται ωραιοποίηση. Υπάρχουν εμφανείς φθορές, υπάρχουν μεγάλα διάκενα ανάμεσα σε σανίδες και η εικόνα δικαιολογεί απολύτως την απαίτηση να γίνει άμεσα τεχνικός έλεγχος και, όπου χρειάζεται, επισκευή.

Ειδικά όταν από το σημείο περνούν πεζοί και ποδήλατα, η ασφάλεια δεν χωρά πολιτική αντιπαράθεση.

Μέχρι εδώ, λοιπόν, η κριτική είναι θεμιτή.

Από αυτό το σημείο όμως μέχρι τον ισχυρισμό περί «έξι χρόνων αδιαφορίας της διοίκησης Μιχαλάτου» υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Και υπάρχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα:

Το ίδιο το αρχείο.

Η φωτογραφία του 2019 που χαλάει ολόκληρο το αφήγημα

Αναζητήσαμε τι συνέβαινε στον Κούταβο πριν αναλάβει τη διοίκηση του νέου Δήμου Αργοστολίου ο Θεόφιλος Μιχαλάτος.

Και βρήκαμε κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Στις 24 Φεβρουαρίου 2019, δηλαδή πολλούς μήνες πριν αναλάβει η σημερινή Δημοτική Αρχή, δημοσίευμα για την κατάσταση στον Κούταβο είχε τίτλο:

«Έχει ρημάξει ο Κούταβος – Ακούει το “Μέγαρο”;»

Και τι έγραφε μεταξύ άλλων;

Ότι υπήρχαν:

• διαλυμένα παγκάκια,
• προβλήματα στη βλάστηση,
• φθορές στα κανάλια,
• πεσμένα προστατευτικά στοιχεία,

και —προσέξτε—

«ξύλινα γεφύρια που το πάτωμά τους έχει αρχίσει να διαλύεται».

Φεβρουάριος του 2019.

Όχι του 2020.

Όχι του 2022.

Όχι του 2026.

Και ασφαλώς όχι επί διοίκησης Θεόφιλου Μιχαλάτου.

Αυτό δεν απαλλάσσει τη σημερινή Δημοτική Αρχή από την υποχρέωση να συντηρεί σήμερα τα γεφυράκια.

Καταρρίπτει όμως κάτι πολύ συγκεκριμένο:

την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα πρόβλημα που δημιουργήθηκε και παρέμεινε επί έξι χρόνια επειδή η σημερινή διοίκηση δεν έκανε τίποτα.

Το πρόβλημα ήταν ήδη εκεί.

Και ήταν ήδη δημόσια καταγεγραμμένο.

Και μετά ήρθε ο Ιανός

Υπάρχει όμως και δεύτερο κομμάτι της ιστορίας που δεν μπορεί να παραλείπεται.

Τον Σεπτέμβριο του 2020 η Κεφαλονιά χτυπήθηκε από τον Ιανό και ο Κούταβος υπέστη νέες ζημιές.

Λίγο αργότερα καταγράφονται εργασίες του Δήμου στο Άλσος.

Στις 5 Νοεμβρίου 2020 δημοσιεύεται ότι πραγματοποιούνται καθαρισμοί από τον Δήμο Αργοστολίου και ότι θα επισκευαστούν τα γεφυράκια και ο χαμηλός φωτισμός που είχαν υποστεί ζημιές από τον Ιανό.

Την ίδια περίοδο ο αντιδήμαρχος Σπύρος Σαμούρης δήλωνε δημοσίως ότι θα μπουν συνεργεία στον Κούταβο και ανέφερε συγκεκριμένα:

«Μετά θα φτιάξουμε τα γεφυράκια, τα τραπεζάκια…»

Επομένως πώς ακριβώς τεκμηριώνεται η κατηγορία ότι επί έξι χρόνια η διοίκηση «αδρανεί»;

Άλλο να υποστηρίξει κάποιος ότι οι παρεμβάσεις δεν ήταν αρκετές.

Άλλο ότι η σημερινή κατάσταση αποδεικνύει πως απαιτείται νέα συντήρηση.

Και εντελώς διαφορετικό να γράφεται ότι επί έξι χρόνια δεν έγινε τίποτα.

Τα ίδια τα δημοσιευμένα στοιχεία δεν υποστηρίζουν έναν τόσο απόλυτο ισχυρισμό.

Το 2022 έγινε μεγάλη παρέμβαση στον Κούταβο

Υπάρχει και συνέχεια.

Μετά τις καταστροφές του Ιανού, ο Δήμος Αργοστολίου προχώρησε σε πρόγραμμα οικολογικής αποκατάστασης του Άλσους Κουτάβου.

Η σχετική σύμβαση είχε ήδη υπογραφεί στα τέλη του 2021.

Τον Φεβρουάριο του 2022 άρχισε η εφαρμογή της μελέτης που είχε εκπονηθεί σε συνεργασία με τον Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Αίνου και τη Διεύθυνση Δασών Κεφαλονιάς.

Προβλέπονταν 470 δέντρα και 1.130 θάμνοι, δώδεκα νέα ξύλινα παγκάκια και επισκευές στην περίφραξη.

Και στην ίδια δημόσια τοποθέτηση αναφερόταν ρητά:

«Στο άμεσο μέλλον σχεδιάζουμε και άλλες παρεμβάσεις για το Άλσος όπως είναι η συντήρηση και επιδιόρθωση στα γεφυράκια που υπάρχουν».

Μπορεί κάποιος να ρωτήσει απολύτως δικαιολογημένα:

Έγιναν όλες αυτές οι παρεμβάσεις στα γεφυράκια; Σε ποια έκταση; Πότε συντηρήθηκαν τελευταία φορά; Γιατί σήμερα υπάρχουν ξανά αυτές οι φθορές;

Αυτά είναι σοβαρά ερωτήματα.

Αλλά δεν είναι το ίδιο με το «από το 2019 δεν έκαναν τίποτα».

Το 2026 ο Δήμος εξακολουθεί να δραστηριοποιείται στον Κούταβο

Ακόμη και φέτος υπάρχουν καταγεγραμμένες δράσεις στην περιοχή.

Τον Απρίλιο του 2026 πραγματοποιήθηκε στον Κούταβο περιβαλλοντική δράση καθαρισμού με συμμετοχή του Δήμου Αργοστολίου, του ΟΦΥΠΕΚΑ και τοπικών φορέων.

Παράλληλα, ο σχεδιασμός που έχει παρουσιαστεί από τη Δημοτική Αρχή είναι πολύ ευρύτερος και αφορά την ολοκλήρωση της περιπατητικής διαδρομής γύρω από τη λιμνοθάλασσα.

Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τον σχεδιασμό.

Μπορεί να θεωρεί ότι καθυστερεί.

Μπορεί να απαιτεί περισσότερα.

Αυτό λέγεται πολιτική κριτική.

Το να εξαφανίζεται όμως από την αφήγηση ολόκληρο το ιστορικό των παρεμβάσεων για να παρουσιαστεί μια εικόνα απόλυτης εγκατάλειψης είναι διαφορετικό πράγμα.

Υπάρχει και κάτι ακόμη που χρειάζεται απόδειξη

Στο επίμαχο άρθρο αναφέρεται επίσης ότι στα συγκεκριμένα γεφυράκια «έχουν ήδη χτυπήσει πολλοί άνθρωποι».

Κάναμε αναζήτηση για το συγκεκριμένο σημείο.

Δεν εντοπίσαμε δημοσιευμένα στοιχεία που να τεκμηριώνουν αριθμό ατυχημάτων ή τραυματισμών στα συγκεκριμένα γεφυράκια.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν υπάρξει περιστατικά.

Σημαίνει κάτι πολύ απλούστερο και δημοσιογραφικά ουσιώδες:

όταν γράφεται ότι «έχουν χτυπήσει πολλοί άνθρωποι», καλό είναι να συνοδεύεται από στοιχεία.

Πόσοι;

Πότε;

Υπήρξαν καταγεγραμμένα συμβάντα;

Κλήθηκε ΕΚΑΒ ή Αστυνομία;

Υπήρξαν αναφορές στον Δήμο;

Διαφορετικά ένας σοβαρός ισχυρισμός παραμένει ένας μη τεκμηριωμένος ισχυρισμός.

Και για τις σανίδες χρειάζεται τεχνική γνωμάτευση, όχι απόφαση μέσω Facebook

Υπάρχει ακόμη η κατηγορηματική διατύπωση ότι οι σανίδες πρέπει να τοποθετηθούν εγκάρσια, «όπως επιβάλλει η βασική τεχνική ασφάλειας».

Το πρόβλημα με τον λεπτό τροχό ποδηλάτου και τα μεγάλα διαμήκη κενά είναι ορατό και εύλογο.

Αλλά άλλο αυτό και άλλο να παρουσιάζεται ως δεδομένη τεχνική προδιαγραφή συγκεκριμένης κατασκευής χωρίς να παρατίθεται μελέτη, κανονισμός ή γνωμάτευση μηχανικού για τα συγκεκριμένα γεφυράκια.

Η σωστή λύση πρέπει να την υποδείξουν οι τεχνικές υπηρεσίες και οι αρμόδιοι μηχανικοί.

Γιατί μπορεί το κρίσιμο ζήτημα να είναι ο προσανατολισμός των σανίδων, μπορεί να είναι το πλάτος των αρμών, μπορεί να απαιτείται αντικατάσταση του καταστρώματος ή συνολικότερη επέμβαση.

Αυτό ακριβώς είναι δουλειά των ειδικών.

Η σωστή κριτική προς τον Δήμο

Και εδώ πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι.

Οι σημερινές φωτογραφίες πρέπει να κινητοποιήσουν τον Δήμο Αργοστολίου.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να υπερασπιστεί κανείς μια φθαρμένη σανίδα επειδή διοικεί ο Μιχαλάτος.

Αν υπάρχει κίνδυνος, πρέπει να γίνει άμεσα αυτοψία.

Αν υπάρχουν σάπια ξύλα, πρέπει να αντικατασταθούν.

Αν τα διάκενα είναι επικίνδυνα για ποδήλατα, πρέπει να διορθωθούν.

Και εφόσον μέχρι να γίνουν οι εργασίες υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, πρέπει να εξεταστεί ακόμη και προσωρινή σήμανση ή περιορισμός χρήσης.

Αυτή είναι σοβαρή κριτική.

Αλλά ας μην ξαναγράφουμε και την ιστορία του Κουτάβου

Γιατί υπάρχει μία λεπτομέρεια που τελικά αλλάζει όλη τη συζήτηση:

Τα γεφυράκια δεν άρχισαν να διαλύονται όταν μπήκε ο Θεόφιλος Μιχαλάτος στο Δημαρχείο.

Υπάρχει δημόσιο δημοσίευμα από τον Φεβρουάριο του 2019 που έλεγε ακριβώς ότι τα ξύλινα γεφύρια είχαν αρχίσει να διαλύονται.

Στη συνέχεια ήρθε ο Ιανός.

Καταγράφονται παρεμβάσεις.

Καταγράφονται σχέδια επισκευής.

Έγινε έργο οικολογικής αποκατάστασης.

Έγιναν φυτεύσεις και παρεμβάσεις στον εξοπλισμό του Άλσους.

Και σήμερα, προφανώς, υπάρχουν ξανά προβλήματα που χρειάζονται αντιμετώπιση.

Αυτή είναι η πραγματική εικόνα που προκύπτει από το αρχείο.

Και αυτή η εικόνα είναι πολύ διαφορετική από το απλοϊκό:

«Μιχαλάτος – έξι χρόνια – καμία παρέμβαση».

Το συμπέρασμα

Ας κρατήσουμε λοιπόν από τη συγκεκριμένη καταγγελία αυτό που πραγματικά αξίζει:

Τα γεφυράκια του Κουτάβου πρέπει να ελεγχθούν άμεσα και όσα σημεία είναι επικίνδυνα να επισκευαστούν.

Αλλά μαζί με τις σανίδες καλό θα ήταν να μη «στραβώνουμε» και τη χρονογραμμή.

Γιατί όταν το ίδιο πρόβλημα βρίσκεται δημοσιευμένο πριν ακόμη αναλάβει η σημερινή Δημοτική Αρχή, όταν υπάρχουν καταγεγραμμένες μεταγενέστερες παρεμβάσεις και όταν υπάρχει ολόκληρο έργο οικολογικής αποκατάστασης του Κουτάβου επί της σημερινής διοίκησης, ο χαρακτηρισμός «έξι χρόνια αδιαφορίας» δεν αποτελεί πλήρη περιγραφή των γεγονότων.

Η Δημοτική Αρχή Μιχαλάτου πρέπει να κριθεί για το εάν σήμερα θα αντιδράσει γρήγορα και αποτελεσματικά στο πρόβλημα.

Όχι να χρεωθεί ως δημιουργός μιας εγκατάλειψης που το ίδιο το δημοσιογραφικό αρχείο αποδεικνύει ότι προϋπήρχε της θητείας της.

Και αυτή, τελικά, είναι η διαφορά ανάμεσα στην κριτική και στην αποδόμηση με στοιχεία.

Ναι. Αυτό το νέο δεδομένο για τα μηχανάκια που διέρχονται καθημερινά από τα γεφυράκια αλλάζει αρκετά το άρθρο, γιατί δημιουργεί ένα δεύτερο επίπεδο ευθύνης: δεν αρκεί να εξετάζουμε μόνο τη συντήρηση των σανίδων, αλλά και τη χρήση για την οποία προορίζεται ο χώρος και το ποιος οφείλει να ελέγχει τι κυκλοφορεί μέσα στο Άλσος.

Έψαξα ειδικά και το ιδιοκτησιακό/διαχειριστικό καθεστώς. Το ασφαλέστερο συμπέρασμα από τα διαθέσιμα επίσημα στοιχεία είναι το εξής:

Η έκταση του Άλσους δεν είναι απλώς «ιδιοκτησία του Δήμου Αργοστολίου». Η επίσημη οικονομική έκθεση της Πρακτικής Γεωργικής Σχολής «Παναγή Βαλλιάνου» καταγράφει στην ακίνητη περιουσία της δύο γεωτεμάχια στον Κούταβο, το «ΑΛΣΟΣ 1» έκτασης 64.847 τ.μ. και το «ΑΛΣΟΣ 2» έκτασης 41.458 τ.μ. Παράλληλα, υπάρχουν αναφορές σε σύμβαση παραχώρησης του Κουτάβου στον Δήμο για τη φροντίδα και προστασία του χώρου.

Επίσης, ο Δήμος αποδεδειγμένα έχει αναλάβει έργα και εργασίες στο Άλσος: στον επίσημο απολογισμό του καταγράφει ολοκληρωμένο έργο «Αποκατάσταση δασικής βλάστησης στο Άλσος Κουτάβου», με εργασίες σε έκταση 16 στρεμμάτων, φυτεύσεις, καθιστικά, σήμανση και περίφραξη. Για την οικολογική αποκατάσταση συνεργάστηκαν Δήμος Αργοστολίου, Διεύθυνση Δασών και τότε Φορέας Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Αίνου. Ο τελευταίος έχει πλέον ενσωματωθεί στον ΟΦΥΠΕΚΑ.

Άρα δεν θα γράψω ότι “ο Δήμος δεν είναι αρμόδιος”, γιατί αυτό δεν προκύπτει. Αντίθετα, έχει σαφή διαχειριστική εμπλοκή και υποχρέωση φροντίδας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε ζήτημα του Κουτάβου —ιδιοκτησία, περιβαλλοντική προστασία, αστυνόμευση, κυκλοφορία οχημάτων— αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα του Δήμου.

Με αυτά τα δεδομένα, θα το έγραφα από την αρχή έτσι:

Κούταβος: Οι σανίδες θέλουν επισκευή – Αλλά μήπως κοιτάμε τη μισή εικόνα; Τα μηχανάκια, η αρμοδιότητα και η αλήθεια για τα «έξι χρόνια αδιαφορίας»

Οι εικόνες από τα ξύλινα γεφυράκια του Κουτάβου προκαλούν εύλογη ανησυχία.

Και εδώ δεν υπάρχει λόγος ούτε να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας ούτε να υπερασπιστούμε τα αυτονόητα.

Όπου υπάρχουν φθαρμένες σανίδες, πρέπει να αντικατασταθούν. Όπου υπάρχουν επικίνδυνα διάκενα, πρέπει να αντιμετωπιστούν. Και εφόσον υπάρχει ζήτημα ασφάλειας, ο Δήμος Αργοστολίου πρέπει να ενεργήσει.

Αυτό όμως είναι μόνο η μισή ιστορία.

Γιατί υπάρχει ένα δεδομένο που όσοι χρησιμοποιούν καθημερινά τη συγκεκριμένη διαδρομή γνωρίζουν πολύ καλά:

Από τα γεφυράκια δεν περνούν μόνο πεζοί και ποδήλατα. Περνούν καθημερινά και μηχανάκια.

Και όχι περιστασιακά.

Η διέλευση δικύκλων αποτελεί επαναλαμβανόμενο φαινόμενο.

Επομένως, πριν καταλήξουμε ότι κάθε φθορά ενός ξύλινου καταστρώματος αποδεικνύει αυτομάτως «έξι χρόνια αδιαφορίας» της σημερινής Δημοτικής Αρχής, υπάρχει ένα πολύ σοβαρό ερώτημα που πρέπει επίσης να απαντηθεί:

Για τι χρήση έχουν κατασκευαστεί αυτά τα γεφυράκια και ποιος ελέγχει εάν χρησιμοποιούνται για αυτήν;

Άλλο ποδήλατο, άλλο μηχανάκι

Η διαφορά δεν είναι λεπτομέρεια.

Ένα ξύλινο γεφυράκι μέσα σε έναν χώρο περιπάτου και αναψυχής υφίσταται διαφορετική καταπόνηση από πεζούς και ποδήλατα και διαφορετική όταν επάνω του κινούνται μηχανοκίνητα δίκυκλα.

Και εδώ ακριβώς λείπει ένα κρίσιμο κομμάτι από την καταγγελία.

Βλέπουμε έναν ποδηλάτη.

Βλέπουμε τον τροχό ανάμεσα στις σανίδες.

Βλέπουμε τις φθορές.

Αλλά δεν συζητάμε καθόλου για το πώς χρησιμοποιούνται καθημερινά τα συγκεκριμένα γεφυράκια.

Εάν πράγματι η συγκεκριμένη διαδρομή δεν προορίζεται για κυκλοφορία μηχανοκίνητων οχημάτων, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο:

«Γιατί δεν αλλάξατε τις σανίδες;»

Είναι και:

«Γιατί περνούν μηχανάκια και ποιος οφείλει να εμποδίζει τη διέλευσή τους;»

Αυτό χρειάζεται να ξεκαθαριστεί θεσμικά και, εφόσον η διέλευση δεν επιτρέπεται, να υπάρξει πραγματικός έλεγχος.

Σε ποιον ανήκει όμως ο Κούταβος;

Εδώ τα πράγματα είναι περισσότερο σύνθετα από την εντύπωση ότι πρόκειται απλώς για «ένα δημοτικό πάρκο».

Η επίσημη οικονομική έκθεση της Πρακτικής Γεωργικής Σχολής «Παναγή Βαλλιάνου» καταγράφει μεταξύ των ακινήτων της δύο εκτάσεις:

«ΑΛΣΟΣ 1» στον Κούταβο – 64.847 τ.μ.

και

«ΑΛΣΟΣ 2» στον Κούταβο – 41.458 τ.μ.

Μιλάμε δηλαδή για περισσότερα από 106 στρέμματα που εμφανίζονται στην ακίνητη περιουσία της Γεωργικής Σχολής.

Υπάρχουν παράλληλα δημόσιες αναφορές σε σύμβαση παραχώρησης του Κουτάβου στον Δήμο Αργοστολίου με αντικείμενο τη φροντίδα και προστασία του χώρου.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Ο Δήμος λοιπόν έχει διαχειριστική ευθύνη και δεν μπορεί να πει «δεν είναι δικό μου, δεν με αφορά».

Αλλά επίσης δεν είναι ακριβές να παρουσιάζεται ολόκληρο το καθεστώς του Κουτάβου σαν να πρόκειται για ένα απλό δημοτικό οικόπεδο όπου όλες οι αρμοδιότητες αρχίζουν και τελειώνουν στον Δήμαρχο.

Δήμος, Γεωργική Σχολή, Δασική Υπηρεσία και φορέας προστασίας

Υπάρχει και μια ακόμη διάσταση.

Όταν το 2022 πραγματοποιήθηκε η μεγάλη οικολογική αποκατάσταση του Άλσους μετά τον Ιανό, η σχετική μελέτη δεν έγινε μονομερώς από τον Δήμο.

Έγινε με συνεργασία του Δήμου Αργοστολίου, του τότε Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Αίνου και της Διεύθυνσης Δασών Κεφαλονιάς.

Ο πρώην Φορέας Διαχείρισης έχει πλέον ενσωματωθεί στον ΟΦΥΠΕΚΑ και λειτουργεί η Μονάδα Διαχείρισης Εθνικών Πάρκων Ζακύνθου, Αίνου και Προστατευόμενων Περιοχών Ιονίων Νήσων, με παράρτημα στο Αργοστόλι.

Άρα η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος του Κουτάβου είναι εκ των πραγμάτων υπόθεση περισσότερων του ενός φορέων, με διαφορετικές βέβαια αρμοδιότητες.

Και αυτό κάνει ακόμη πιο σημαντικό να γνωρίζουμε τι ακριβώς επιτρέπεται μέσα στο Άλσος.

Το κρίσιμο ερώτημα για τα μηχανάκια

Εδώ, μάλιστα, θα είμαστε πολύ προσεκτικοί.

Από την έρευνα που κάναμε δεν εντοπίσαμε δημοσιευμένο κανονισμό ειδικά για τα συγκεκριμένα γεφυράκια που να μας επιτρέπει να γράψουμε ως τετελεσμένο γεγονός ότι «απαγορεύεται η διέλευση μοτοσικλετών».

Άρα δεν θα το παρουσιάσουμε ως δεδομένο χωρίς το σχετικό έγγραφο.

Το ερώτημα όμως γίνεται ακόμη σημαντικότερο:

Επιτρέπεται ή δεν επιτρέπεται;

Ο Δήμος Αργοστολίου, η Γεωργική Σχολή και οι συναρμόδιες υπηρεσίες μπορούν να το απαντήσουν πολύ εύκολα.

Και αν δεν επιτρέπεται, τότε πρέπει να εξηγηθεί ποιος έχει την ευθύνη ελέγχου και γιατί τα μηχανάκια εξακολουθούν να περνούν καθημερινά.

Εάν πάλι επιτρέπεται, τότε τα γεφυράκια πρέπει προφανώς να έχουν τις τεχνικές προδιαγραφές και τη συντήρηση που αντιστοιχούν και σε αυτή τη χρήση.

Δεν γίνεται να θέλουμε και τα δύο:

να αντιμετωπίζουμε τη διαδρομή σαν χώρο περιπάτου όταν μιλάμε για την ασφάλεια και σαν δρόμο όταν περνά ένα μηχανάκι.

Και τώρα ας επιστρέψουμε στα περί «αδιαφορίας από το 2019»

Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αδυναμία της καταγγελίας.

Γιατί υπάρχει ένα γεγονός που δύσκολα παρακάμπτεται:

τα γεφυράκια είχαν προβλήματα πριν αναλάβει ο Θεόφιλος Μιχαλάτος.

Στις 24 Φεβρουαρίου 2019, πριν αναλάβει η σημερινή διοίκηση, δημοσίευμα για την κατάσταση του Κουτάβου περιέγραφε ήδη ξύλινα γεφύρια των οποίων το δάπεδο είχε αρχίσει να διαλύεται.

Επομένως η ιστορία των φθορών δεν ξεκινά με τον Μιχαλάτο.

Αυτό είναι γεγονός.

Και στη συνέχεια συνέβη κάτι ακόμη σοβαρότερο: ο Ιανός.

Η σημερινή διοίκηση έκανε παρεμβάσεις στον Κούταβο

Και εδώ επίσης τα δημόσια στοιχεία δεν επιτρέπουν την απόλυτη διατύπωση «έξι χρόνια δεν έγινε τίποτα».

Μετά τον Ιανό πραγματοποιήθηκε οργανωμένο έργο οικολογικής αποκατάστασης.

Ο ίδιος ο επίσημος απολογισμός πεπραγμένων του Δήμου καταγράφει ολοκληρωμένο έργο «Αποκατάσταση δασικής βλάστησης στο Άλσος Κουτάβου», συνολικής παρέμβασης 16 στρεμμάτων, με 1.350 φυτά, νέα καθιστικά, πινακίδες σήμανσης και αποκατάσταση περίφραξης.

Άρα μπορεί κάποιος να υποστηρίξει:

«Δεν κάνατε αρκετά».

Μπορεί να πει:

«Τα γεφυράκια σήμερα χρειάζονται νέα επισκευή».

Μπορεί να απαιτήσει:

«Πηγαίνετε αύριο να κάνετε αυτοψία».

Όλα απολύτως θεμιτά.

Αυτό όμως απέχει πολύ από το:

«Από το 2019 αδρανούν».

Και κάτι ακόμη: ποιος προκαλεί τη φθορά;

Δεν ισχυριζόμαστε ότι τα μηχανάκια είναι η αιτία της σημερινής κατάστασης.

Δεν έχουμε στοιχεία που να αποδεικνύουν κάτι τέτοιο και δεν θα το γράψουμε.

Υπάρχουν ηλικία των υλικών, υγρασία, βροχές, φυσιολογική καταπόνηση, περιβαλλοντικές συνθήκες και ασφαλώς ανάγκη τακτικής συντήρησης.

Όμως, εφόσον από τα ξύλινα γεφυράκια περνούν καθημερινά μηχανοκίνητα δίκυκλα, αυτό είναι παράμετρος που δεν μπορεί απλώς να εξαφανίζεται από τη συζήτηση για τη χρήση και την ασφάλεια της υποδομής.

Και πολύ περισσότερο πρέπει να ελεγχθεί εάν αυτή η χρήση προβλέπεται.

Ναι στην επισκευή – αλλά ολόκληρη η αλήθεια

Η Δημοτική Αρχή Μιχαλάτου έχει σήμερα ευθύνη διαχείρισης και φροντίδας του χώρου και επομένως οφείλει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα.

Αυτό δεν το αμφισβητούμε.

Να γίνει αυτοψία στα γεφυράκια.

Να αντικατασταθούν άμεσα όσα ξύλα έχουν χάσει τη μηχανική τους επάρκεια.

Να εξεταστούν τα διάκενα που μπορούν να εγκλωβίσουν τροχό ποδηλάτου.

Να τοποθετηθεί προσωρινή σήμανση εφόσον υπάρχει κίνδυνος.

Αλλά μαζί με αυτά πρέπει επιτέλους να απαντηθεί και κάτι άλλο:

Τι επιτρέπεται να περνά από εκεί;

Γιατί εάν τα μηχανάκια δεν επιτρέπονται, πρέπει να σταματήσουν να περνούν.

Και εάν επιτρέπονται, τότε πρέπει να γνωρίζουμε με ποια τεχνική πρόβλεψη έχουν σχεδιαστεί τα γεφυράκια για να δέχονται τέτοιου είδους κυκλοφορία.

Αυτό είναι πολύ σοβαρότερο από μια φωτογραφία στο Facebook.

Ο Κούταβος χρειάζεται κανόνες, όχι μόνο καινούργιες σανίδες

Και ίσως εδώ βρίσκεται τελικά το πραγματικό θέμα.

Ο Κούταβος δεν χρειάζεται κάθε λίγα χρόνια απλώς κάποιον να αντικαθιστά μια σανίδα.

Χρειάζεται σαφές καθεστώς χρήσης, συντήρησης και ελέγχου.

Ποιος έχει την ευθύνη κάθε υποδομής;

Ποιος κάνει τις αυτοψίες;

Κάθε πότε ελέγχονται τα ξύλινα γεφυράκια;

Επιτρέπονται ποδήλατα;

Επιτρέπονται ηλεκτρικά ποδήλατα;

Επιτρέπονται μοτοποδήλατα και μοτοσικλέτες;

Ποιος ελέγχει τις παραβάσεις;

Υπάρχει κατάλληλη σήμανση;

Αυτές είναι οι ερωτήσεις που αξίζει να απαντηθούν.

Γιατί η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη από το «φταίει ο Μιχαλάτος από το 2019»

Η σημερινή Δημοτική Αρχή έχει ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση και πρέπει να δράσει.

Αλλά ταυτόχρονα:

οι φθορές στα γεφυράκια είναι καταγεγραμμένες πριν από τη θητεία της,

η σημερινή διοίκηση έχει πραγματοποιήσει αποδεδειγμένα έργα αποκατάστασης στον Κούταβο,

η ιδιοκτησιακή και διαχειριστική κατάσταση του Άλσους είναι πιο σύνθετη από ένα απλό «ανήκει στον Δήμο»,

και υπάρχει ένα καθημερινό φαινόμενο που δεν μπορεί να αγνοείται:

από τα ίδια γεφυράκια περνούν και μηχανάκια.

Επομένως ναι:

Φτιάξτε τα γεφυράκια — και γρήγορα.

Αλλά ταυτόχρονα ας αποφασίσουμε ποιος και τι επιτρέπεται να περνά πάνω από αυτά και ποιος είναι υπεύθυνος να το ελέγχει.

Γιατί διαφορετικά θα αλλάξουμε σήμερα τις σανίδες και σε λίγα χρόνια θα ξανακάνουμε ακριβώς την ίδια συζήτηση.

Και αυτό δεν είναι ούτε συντήρηση ούτε διαχείριση.

Είναι ανακύκλωση του προβλήματος.