Η Κυανή Ακτή είναι πράγματι ένα ιστορικό σημείο του Αργοστολίου. Αυτό δεν αμφισβητείται. Όπως δεν αμφισβητείται ότι η σημερινή εικόνα ενός κλειστού χώρου στην παραλιακή ζώνη δεν μπορεί να ικανοποιεί κανέναν.
Από εκεί, όμως, μέχρι να κατασκευάζεται το αφήγημα μιας Δημοτικής Αρχής που περίπου «εγκατέλειψε» την Κυανή Ακτή επειδή δεν ενδιαφέρεται για την ιστορία του Αργοστολίου, υπάρχει μεγάλη απόσταση.
Και κυρίως υπάρχουν γεγονότα που δεν χωρούν τόσο εύκολα σε αυτή την αφήγηση.
Γιατί η πραγματική υπόθεση της Κυανής Ακτής είναι πολύ πιο σύνθετη από το «είναι κλειστή δύο χρόνια, άρα ο Δήμος δεν κάνει τίποτα».
Πρώτη ανακρίβεια: άλλο η ιστορία του σημείου και άλλο το σημερινό κτίριο
Το άρθρο ξεκινά από το 1890 και φτάνει στο 2026, δημιουργώντας σχεδόν αναπόφευκτα στον αναγνώστη την εντύπωση μιας εγκατάστασης που βρίσκεται εκεί επί 136 χρόνια και σήμερα αφήνεται να καταρρεύσει.
Μόνο που αυτό δεν είναι η πραγματική ιστορική ακολουθία.
Στο σημείο υπήρχαν πράγματι από τα τέλη του 19ου αιώνα εγκαταστάσεις θαλάσσιων λουτρών. Η Κυανή Ακτή πέρασε στη συνέχεια από διαφορετικές μορφές και χρήσεις. Όμως η παλαιότερη κατασκευή κατεδαφίστηκε και επί δημαρχίας Αλέκου Καλαφάτη εγκρίθηκε συνολική δαπάνη 36 εκατομμυρίων δραχμών για την ανακατασκευή των εγκαταστάσεων. Η νέα Κυανή Ακτή δημοπρατήθηκε στις 8 Μαρτίου 1993, ενοικιάστηκε έναντι 480.000 δραχμών τον μήνα και άρχισε να λειτουργεί την 1η Απριλίου 1993.
Άρα πρέπει να είμαστε ακριβείς:
136 χρόνια έχει η σχέση του συγκεκριμένου σημείου με τα θαλάσσια λουτρά και την αναψυχή. Όχι το σημερινό κτίριο.
Και αυτή δεν είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια.
Είναι καθοριστική όταν αρχίζουμε να συζητάμε τι ακριβώς μπορεί να κάνει σήμερα ο Δήμος.
Δεύτερο: η Κυανή Ακτή δεν έκλεισε επειδή την έκλεισε ο Δήμος
Υπάρχει ένα ακόμη στοιχείο που εξαφανίζεται μέσα στη δραματική αφήγηση της «εγκατάλειψης».
Όταν η Κυανή Ακτή δεν άνοιξε το καλοκαίρι του 2024, ο ίδιος ο τελευταίος εκμεταλλευτής του καταστήματος, Ανδρόνικος Λαζαράτος, είχε παρέμβει δημόσια εξηγώντας την κατάσταση.
Και μάλιστα είχε υπενθυμίσει ότι μετά τις σοβαρές ζημιές του Ιανού, με μεγάλη προσπάθεια είχε καταστεί δυνατό να ξανανοίξει το κατάστημα.
Επομένως η ιστορία δεν αρχίζει ξαφνικά το 2024 με έναν Δήμο που αποφάσισε να βάλει λουκέτο σε ένα ιστορικό κατάστημα.
Υπάρχει προηγούμενο σοβαρών φυσικών καταστροφών. Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατασκευή δίπλα και εν μέρει προς τη θάλασσα. Υπάρχει ιστορία εκμετάλλευσης του δημοτικού ακινήτου.
Και υπάρχει ένα πολύ σημαντικότερο γεγονός.
Τα 200.000 ευρώ που αλλάζουν ολόκληρη την εικόνα
Τον Οκτώβριο του 2024 έγινε κάτι που δύσκολα συμβιβάζεται με το αφήγημα ότι ο Δήμος Αργοστολίου αδιαφόρησε για το σημείο.
Κατά την επίσκεψη του τότε υφυπουργού Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας Χρήστου Τριαντόπουλου στην Κεφαλονιά πραγματοποιήθηκε συνάντηση στο Δημαρχείο Αργοστολίου με τον Θεόφιλο Μιχαλάτο, τον αντιδήμαρχο Διονύση Μινέτο και στελέχη των Τεχνικών Υπηρεσιών.
Και στη συνέχεια έγινε αυτοψία στην Κυανή Ακτή.
Η ανακοίνωση του βουλευτή Παναγή Καππάτου είναι σαφής: το σημείο είχε υποστεί ζημιές από τον Ιανό και συμφωνήθηκε χρηματοδότηση 200.000 ευρώ για τις απαραίτητες εργασίες επισκευής και αποκατάστασης.
Προσοχή όμως εδώ, γιατί χρειάζεται ακρίβεια και όχι η αντίστροφη προπαγάνδα:
Δεν προκύπτει από την ανακοίνωση ότι τα 200.000 ευρώ προορίζονταν για ανακατασκευή του κτιρίου της Κυανής Ακτής.
Αφορούν το σημείο και τις ζημιές που προκάλεσε ο Ιανός.
Αυτό όμως κάνει ακόμη πιο αδύναμο το επιχείρημα περί πλήρους αδιαφορίας.
Γιατί αποδεικνύεται ότι η σημερινή Δημοτική Αρχή όχι μόνο γνώριζε το πρόβλημα, αλλά το είχε θέσει στην κεντρική κυβέρνηση, είχε πραγματοποιηθεί αυτοψία και είχε εξασφαλιστεί χρηματοδότηση 200.000 ευρώ.
Αυτό λέγεται εγκατάλειψη;
Και τώρα ερχόμαστε στο δυσκολότερο ερώτημα
Υπάρχει όμως κάτι ακόμη που πρέπει να εξεταστεί πριν αρχίσουμε να απαιτούμε από τον Δήμο:
«Φτιάξτε την και ανοίξτε την».
Μπορεί;
Με ποιους όρους;
Με ποιες άδειες;
Με ποιο ακριβώς νομικό και πολεοδομικό καθεστώς;
Εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο κενό ολόκληρης της κριτικής.
Η Κυανή Ακτή δεν είναι ένα συνηθισμένο δημοτικό κατάστημα στην πλατεία ή ένα κτίριο μέσα σε ένα οικοδομικό τετράγωνο.
Πρόκειται για μια εξαιρετικά ιδιαίτερη παραθαλάσσια εγκατάσταση.
Και όταν μιλάμε για επεμβάσεις σε τέτοιες κατασκευές, δεν αρκεί η πολιτική βούληση ενός δημάρχου.
Υπεισέρχονται ζητήματα αιγιαλού, παραλίας, λιμενικής ζώνης, νομιμότητας των υφιστάμενων κατασκευών, τεχνικών εγκρίσεων και πιθανών αδειοδοτήσεων.
Δεν έχουμε αυτή τη στιγμή δημόσιο στοιχείο που να αποδεικνύει ότι η Κυανή Ακτή έχει πολεοδομικό πρόβλημα.
Άρα δεν θα το ισχυριστούμε.
Αλλά ακριβώς για τον ίδιο λόγο δεν μπορεί κανείς να θεωρεί δεδομένο και το αντίθετο: ότι δηλαδή ο Δήμος μπορεί αύριο το πρωί να βάλει έναν εργολάβο, να επισκευάσει ό,τι θέλει, να κάνει μια δημοπρασία και να ξανανοίξει το κατάστημα.
Αυτό πρέπει πρώτα να διερευνηθεί και να απαντηθεί τεχνικά και νομικά.
Και θα είχε πραγματικό δημοσιογραφικό ενδιαφέρον να αναζητηθούν αυτές οι απαντήσεις αντί να προεξοφλείται πολιτική αδιαφορία.
Η αντίφαση με την ίδια την παραλιακή ζώνη
Υπάρχει και μια ακόμη εντυπωσιακή αντίφαση.
Ο Δήμος που υποτίθεται ότι αδιαφορεί για τη συγκεκριμένη περιοχή είναι ο ίδιος Δήμος που έχει πραγματοποιήσει παρεμβάσεις στην ευρύτερη ζώνη της Κυανής Ακτής.
Η ανάπλαση της περιοχής είχε παρουσιαστεί ήδη ως παρέμβαση σε ένα από τα σημαντικότερα σημεία εισόδου επισκεπτών στο Αργοστόλι, λόγω και της γειτνίασης με την κρουαζιέρα.
Μπορεί κάποιος να διαφωνεί με την αισθητική μιας ανάπλασης.
Μπορεί να θεωρεί ότι έπρεπε να γίνει διαφορετικά.
Μπορεί να ασκήσει όση κριτική θέλει.
Αλλά άλλο αυτό και άλλο να δημιουργείται η εικόνα μιας Δημοτικής Αρχής που δεν γνωρίζει καν την αξία της συγκεκριμένης παραλιακής ζώνης.
Και το χτύπημα κάτω από τη μέση: «Δεν έχει βιώματα ο Μιχαλάτος»
Εκεί όμως όπου η κριτική εγκαταλείπει τα έργα, τις άδειες και τις ευθύνες και περνάει καθαρά στην πολιτική κατασκευή είναι η αναφορά στην υποτιθέμενη «απουσία προσωπικών βιωμάτων και δεσμών με το παλιό Αργοστόλι» του Θεόφιλου Μιχαλάτου.
Τι ακριβώς σημαίνει αυτό;
Υπάρχει κάποιο πιστοποιητικό αργοστολιώτικης μνήμης που πρέπει να διαθέτει ένας δήμαρχος για να δικαιούται να διαχειρίζεται την ιστορική περιουσία της πόλης;
Η διοίκηση ενός Δήμου κρίνεται από τις αποφάσεις, τα έργα, τις χρηματοδοτήσεις και τα αποτελέσματά της.
Όχι από το αν ο δήμαρχος έπινε καφέ στην Κυανή Ακτή το 1975.
Και κυρίως δεν μπορεί μια προσωπική υπόθεση περί «βιωμάτων» να παρουσιάζεται περίπου ως εξήγηση διοικητικών αποφάσεων χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο.
Αυτό δεν είναι τεκμηρίωση.
Είναι πολιτική ψυχογράφηση.
Ναι, ο Δήμος χρωστά απαντήσεις
Και εδώ πρέπει να είμαστε απολύτως καθαροί.
Η υπεράσπιση της πραγματικότητας δεν σημαίνει λευκή επιταγή στον Δήμο Αργοστολίου.
Δύο χρόνια μετά το κλείσιμο, ο Δήμος οφείλει πράγματι να ενημερώσει δημόσια:
ποια είναι σήμερα η τεχνική κατάσταση της εγκατάστασης, τι ακριβώς αφορά η χρηματοδότηση των 200.000 ευρώ, σε ποιο στάδιο βρίσκεται, ποιο είναι το ακριβές ιδιοκτησιακό και αδειοδοτικό καθεστώς του κτίσματος, ποιες παρεμβάσεις επιτρέπονται και εάν υπάρχει δυνατότητα νέας δημοπράτησης και επαναλειτουργίας.
Αυτά είναι πραγματικά ερωτήματα.
Και σε αυτά πρέπει να απαντήσει ο Δήμος.
Όχι όμως επειδή αποδείχθηκε ότι «εγκατέλειψε» την Κυανή Ακτή.
Αλλά ακριβώς για να γνωρίζουν οι πολίτες τι μπορεί και τι δεν μπορεί να γίνει.
Γιατί η Κυανή Ακτή δεν προσφέρεται για εύκολο λαϊκισμό
Το εντυπωσιακό είναι ότι το ίδιο το ιστορικό της Κυανής Ακτής αποδεικνύει πόσο λάθος είναι να αντιμετωπίζουμε την πόλη σαν φωτογραφία που πρέπει να παγώσει στον χρόνο.
Τα θαλάσσια λουτρά του 1890 δεν ήταν η μετασεισμική ταβέρνα.
Η μετασεισμική ταβέρνα δεν ήταν η Κυανή Ακτή του 1993.
Και η Κυανή Ακτή του 1993 δεν είναι υποχρεωτικό να αποτελέσει αυτούσια την Κυανή Ακτή του 2030.
Αυτό που πρέπει να διασωθεί είναι η σχέση του σημείου με την πόλη και τη θάλασσα.
Η μορφή με την οποία θα γίνει αυτό πρέπει να είναι ασφαλής, νόμιμη, λειτουργική και οικονομικά βιώσιμη.
Επομένως το σωστό ερώτημα δεν είναι:
«Γιατί ο Μιχαλάτος άφησε την Κυανή Ακτή να ρημάξει;»
Γιατί αυτή η ερώτηση περιέχει ήδη το συμπέρασμα που θέλει να αποδείξει.
Το πραγματικό ερώτημα είναι δυσκολότερο:
Ποια είναι σήμερα η πραγματική τεχνική και νομική κατάσταση της Κυανής Ακτής και ποια λύση μπορεί πράγματι να εφαρμοστεί;
Και υπάρχει ακόμη ένα:
Αφού έχουν ήδη εξασφαλιστεί 200.000 ευρώ για την αποκατάσταση των ζημιών του Ιανού στο σημείο, πού βρίσκεται σήμερα αυτή η διαδικασία;
Αυτό πρέπει να απαντηθεί.
Γιατί η ιστορία της Κυανής Ακτής αξίζει περισσότερα από μια πολιτική φωτογραφία εγκατάλειψης.
Αξίζει στοιχεία, έγγραφα, άδειες, τεχνικές απαντήσεις και συγκεκριμένο σχέδιο.
Και τότε μπορούμε να κρίνουμε τον Δήμο Μιχαλάτου.
Με αυτά που έκανε ή δεν έκανε πραγματικά — όχι με αυτά που βολεύει να υποθέσουμε ότι έκανε.
